[ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΕΣ] Κάτοπτρα

Ο ΑΝΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ μπορεί και να μη γίνει – αφού ο Βενιζέλος έκατσε πάνω στο κουνέλι και το ψιλο-έπνιξε! Εδωσε όμως μια ευκαιρία στους πασόκους να μετρηθούν, να κοιταχτούν και να φαντασθούν ότι μπαίνουν στην κυβέρνηση. Οχι γιατί κέρδισαν εκλογές – αυτό για τα επόμενα χρόνια είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Κανείς όμως δεν σε εμποδίζει να φαντασιώνεσαι ότι τα πράγματα είναι ολόκληρα και όχι μισά ή μοιρασμένα στα τρία.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ. Η κουβέντα για υπουργικές καρέκλες επιβεβαίωσε ρόλους και πρόσωπα. Είναι οι περιπτώσεις της Φώφης και του Κουκουλόπουλου. Του Μανιάτη και της Χριστοφιλοπούλου – άντε και του Μωραΐτη. Επαναβεβαίωσε επίσης την άφιξη μιας νέας ή επόμενης γενιάς του ΠΑΣΟΚ. Είναι οι περιπτώσεις του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου (κάτω αριστερά) και του Συμεών Κεδίκογλου (κάτω δεξιά). Ο Κώστας Τριαντάφυλλος – εκ Χίου – θεωρείται ακόμη λίγο άψητος και όχι ολοκληρωμένος πολιτικά στην Ιπποκράτους, έστω και αν αναγνωρίζεται ότι είναι υποσχόμενος.

ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ δεν πρέπει ποτέ να απελπίζεσαι. Η άφιξη μιας νέας γενιάς δεν συμπίπτει πάντοτε με νικηφόρο συγκυρία. Και είναι καλύτερα γιατί έτσι τα μυαλά δεν παίρνουν αέρα και οι ιδιοσυγκρασίες έχουν γείωση. Το τελευταίο φρέσκο κύμα πασόκων που εισήλθαν στη Βουλή είχε σκάσει το 2007, σε συνθήκες καταστροφικής ήττας. Είχαν εκλεγεί τότε βουλευτές ο Πάνος Μπεγλίτης στην Κόρινθο, ο Φίλιππος Σαχινίδης στη Λάρισα, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου στην Κοζάνη και ο Κώστας Καρτάλης στον Βόλο. Μόνο ο Σαχινίδης είναι σήμερα στη Βουλή και δεν ενδιαφέρεται μάλιστα να ξαναβρεθεί σε κυβερνητική θέση. Ωστόσο, η μαυρίλα του 2007 έγινε θρίαμβος και υπουργικές καρέκλες – με εξαίρεση τον Καρτάλη που ψυχράνθηκε εσαεί μαζί του ο Παπανδρέου – και μετά πάλι μαυρίλα και αφάνεια. Πάντα η πολιτική ήταν κυκλική – τώρα έχει γίνει σβούρα.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΠΟΥΛΟΣ και Κεδίκογλου ταιριάζουν στον Βενιζέλο, αλλά είναι ο πρώτος που κατεγράφη τα προηγούμενα χρόνια ως βενιζελικός. Αμφότεροι είναι γιατροί – ο ένας ακτινολόγος και ο άλλος δερματολόγος – αλλά διαφέρουν ως προς την ιδιοσυγκρασία. Μπορεί αμφότεροι να είναι ήπιοι – αλλά ο Κωνσταντινόπουλος είναι πιο παρεμβατικός και «τα λέει» όπως έχει φανεί και κατά καιρούς στην τηλεόραση όπου δεν έχει δυσκολία να αντιπαρατεθεί – χωρίς υπερβολές πάντως. Ο Κεδίκογλου – συνεπώνυμος και σχεδόν συνώνυμος του κυβερνητικού εκπροσώπου που εκλέγεται με τη ΝΔ – είναι πιο εσωστρεφής, πιο μεταρρυθμιστής, αλλά θεωρείται συνεπής πολιτικός χωρίς καθόλου την παρόρμηση της ρουσφετολογίας.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ για πρόσωπα νέας κοπής. Αμφότεροι μετείχαν στην προσυνεδριακή ομάδα των Σύγχρονων Σοσιαλδημοκρατών που ήταν δορυφόρος του βενιζελισμού για να το πούμε κομψά. Στο πρόσφατο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ η τάση του πιο μετριοπαθούς σε ύφος Κωνσταντινόπουλου εξισορρόπησε την κατάσταση περί τον πιο φουνταριστό Νίκο Ανδρουλάκη. Εν πολλοίς – και είναι σπάνιο στη σημερινή φάση – Κωνσταντινόπουλος και Κεδίκογλου δεν είναι φυσιογνωμίες για τις οποίες μπορούν να ειπωθούν πολλά αρνητικά – ακόμη και από τους αιωνίως κακεντρεχείς πασόκους.

ΜΕ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΑ, λίγο και με το κοίλο κάτοπτρο ενός ανασχηματισμού που δεν είναι σίγουρη υπόθεση – σε ποιον Πρωθυπουργό αρέσει να του υπαγορεύουν τι θα κάνει; -, το ΠΑΣΟΚ αρχίζει σιγά σιγά να αποκτά μια ηγετική ομάδα, και μάλιστα με στοιχεία ανανέωσης.