[Αγιογραφίες] Κάστινγκ

ΟΙ θεωρίες συνωμοσίας αρέσουν στην πολιτική. Οπως οι φήμες για στημένες διαιτησίες στοιχειώνουν το ποδόσφαιρο. Η αλήθεια είναι πως οι δεύτερες – κρίνοντας από τις ατελείωτες αποκαλύψεις για σικέ αγώνες ανά την Ευρώπη – έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιβεβαιωθούν από τις πρώτες. Ωστόσο, στη δημόσια ζωή αυτά που συμβαίνουν ενίοτε στο προσκήνιο έχουν μεγαλύτερη αξία από τις υποτιθέμενες ίντριγκες στο παρασκήνιο. Αλλά επειδή ακριβώς εκτυλίσσονται σε κοινή θέα, υπάρχει η τάση να μην τους δώσει κανείς τη δέουσα σημασία.

ΑΝΑΛΩΘΗΚΕ λοιπόν πολλή φαιά ουσία για το πώς βρέθηκε ο Αλέξης Τσίπρας στο Μέγαρο Μουσικής προχθές αλλά και για το αν αυτό εκφράζει κάποια άτυπη ενδοσυνεννόηση μεταξύ προεδρικής φρουράς του ΣΥΡΙΖΑ και καραμανλικών. Ωστόσο η αλήθεια είναι ότι θα ήταν αναμενόμενο να οργανωθεί μεγάλη εκδήλωση για τα δεκαπέντε χρόνια από τον θάνατο του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Και ότι, με τη θεσμική αντίληψη που έχει για τα πράγματα το Ιδρυμα Καραμανλή, θα ήταν αναπόφευκτο να κληθεί και να μιλήσει ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εκτός αν είχαμε σοβιετικού τύπου προσέγγιση και τον λόγο είχε μόνον η ΝΔ. Η εκδήλωση όμως δεν ήταν ένα απλό μνημόσυνο, όπως αυτά που γίνονται κάθε χρόνο στα μαρμαρένια αλώνια της Φιλοθέης.

Ο Τσίπρας, λοιπόν, δεν υπήρχε περίπτωση να μη μιλήσει. Μόνο και μόνο για λόγους πρωτοκόλλου. Ετσι είναι τα πράγματα. Οταν είσαι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης η μπάλα σού έρχεται πολύ συχνά στα χέρια, και όχι μόνο στη Βουλή. Εχεις λοιπόν ευκαιρίες να τοποθετηθείς για πολλά σημαντικά ζητήματα, άρα και να ακουστείς. Αυτό είναι κάτι που το έχουν ξεχάσει οι υπνοβάτες του δικομματισμού. Και αυτό γιατί, επί τριάντα και βάλε χρόνια, οι ρόλοι στο ελληνικό πολιτικό σύστημα ήταν καθορισμένοι.

Οταν δεν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, κυβερνούσε η ΝΔ. Και όταν δεν ήταν η ΝΔ αξιωματική αντιπολίτευση, ήταν αξιωματική αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ. Ας μην πούμε – δεν είναι ευγενικό – πράσινος σκύλος, γαλάζιος σκύλος, όλοι οι σκύλοι το ίδιο είναι. Ας πούμε ότι η πεπατημένη πολλών δεκαετιών έχει κάνει τα ρεφλέξ πολλών να αδρανήσουν. Ο δικομματισμός τελείωσε με ένα διπλό μπαμ – το 2009, όταν έσκασε ο νεοκαραμανλισμός, και το 2011, όταν εξερράγη στον αέρα ο νεοπαπανδρεϊσμός. Εκτοτε έχουμε κυβερνήσεις συνεργασίας.

ΑΛΛΑ ας μη λέμε τα ίδια. Ο Τσίπρας θα έχει πολλές αφορμές να μιλήσει – όπως προχθές για τον Καραμανλή – ώς τις επόμενες εκλογές. Επίσης – και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνούν όσοι τον βάζουν απέναντι – θα έχει το momentum της αξιωματικής αντιπολίτευσης που τείνει να εισπράξει τη φθορά και να γίνει κυβέρνηση. Αυτό ίσχυσε εκλογές παρά εκλογές για τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, όταν ήταν στην αξιωματική αντιπολίτευση. Με βάση αυτή τη στατιστική, 50% πιθανότητες έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει την επόμενη φορά, απλώς και μόνο επειδή είναι δεύτερο κόμμα. Συνιστά αβλεψία να εκπλήσσεται κανείς από το αυτονόητο, λες και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμη τέταρτος ή πέμπτος. Το συμπέρασμα είναι πως όσοι αντιμάχονται τον Τσίπρα θα πρέπει να καταβάλουν πρόσθετη προσπάθεια, γιατί έχει περισσότερες ευκαιρίες να ακουστεί ελέω θεσμικού κάστινγκ. Αυτό είναι το δίδαγμα της εκδήλωσης στο Μέγαρο.