[Αγιογραφίες] Τίγρεις

ΠΟΤΕ εδραιώνεσαι ως αρχηγός; Είναι απλό. Οταν αρχίσουν να τσακώνονται οι δικοί σου. Τη γλυκόπικρη – ή γλυκόξινη, για όσους τους αρέσουν τα κινέζικα – αυτή στιγμή έζησε το περασμένο Σαββατοκύριακο ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, στο ΣΕΦ, συγκρούστηκαν σφοδρά οι φυλές των βενιζελικών. Με πρόγευση τα «θυρανοίξια» στη Νεολαία – ο Θεός να την κάνει – του ΠΑΣΟΚ μία ημέρα νωρίτερα.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ πολλοί τρόποι να προσδιορίσει κανείς τα δύο στρατόπεδα. Από τη μια ο Νίκος – πολύ σκληρός για να πεθάνει – Ανδρουλάκης (εικόνα κάτω). Από την άλλη μια ετερογενής συμμαχία με Τόνια, Ζαφειρόπουλο, Αγγελούδη, Πανταζήδες, Καμάδες – δηλαδή ένα εσωκομματικό μείγμα ή κράμα με ολίγην από μεταλλαγμένο παπανδρεϊσμό και σκληρό βενιζελισμό, αλλά και Νεολαία ΠΑΣΟΚ σε πρόωρη κρίση μέσης ηλικίας. Αυτά όμως είναι για τους χομπίστες των εσωκομματικών ισορροπιών. Η ανάγνωση του αποτελέσματος στην ψηφοφορία για την Κεντρική Επιτροπή που έφερε καπάκι τον Ανδρουλάκη έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αυτή επικεντρώνεται σε δύο στοιχεία.

ΣΤΟΙΧΕΙΟ πρώτο: Στέλεχος των εκσυγχρονιστών που είναι σε έκλειψη εδώ και χρόνια στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και οπαδός του Βενιζέλου σε δύσκολες εποχές, ο Ανδρουλάκης είναι σκληραγωγημένος στα εσωκομματικά. Εχει δηλαδή γυμνάσει τους μυς του ως μειοψηφία κόντρα στους παπανδρεϊκούς, που κυριάρχησαν την τελευταία δεκαετία. Είναι ένα στοιχείο κομματικού αντικαθεστωτισμού που τον βοήθησε στη μάχη της σταυροδοσίας. Ενώ οι περισσότεροι από τους άλλους εγγράφονται στο βαθύ κράτος – και σε κάποιες γοητευτικές περιπτώσεις στο παρακράτος – του ΠΑΣΟΚ.

ΣΤΟΙΧΕΙΟ δεύτερο: Το σώμα του Συνεδρίου ήθελε διακαώς ένα πράγμα: ανανέωση. Ενα ΠΑΣΟΚ ταλαιπωρημένο από την κακουχία της διακυβέρνησης Παπανδρέου και τη διπλή ήττα των εκλογών, απογοητευμένο από τα στελέχη πρώτης γραμμής και γενικώς «πατικωμένο», ήθελε οπωσδήποτε μια νεανική φυσιογνωμία για να το σπρώξει μπροστά. Το προφίλ που ταίριαζε περισσότερο στην ψυχολογία των συνέδρων ήταν η γενειοφόρος φυσιογνωμία του Ανδρουλάκη. Από την άποψη αυτή, ο τριαντάρης από την Κρήτη είναι ο άνθρωπος της στιγμής για το ΠΑΣΟΚ.

Η τελευταία αυτή διαπίστωση προσδιορίζει και το ύφος της επόμενης ημέρας με την οπτική της Ιπποκράτους. Και αυτό γιατί έναν χρόνο αφότου έγινε αρχηγός και έχοντας τη νομιμοποίηση του Συνεδρίου, ο Βενιζέλος πρέπει να προωθήσει τώρα κάποιον στη θέση του γραμματέα. Από τη μία, ο Βενιζέλος είναι υποχρεωμένος να καβαλήσει, όπως λένε, τον τίγρη, δηλαδή να υπηρετήσει το πνεύμα του Συνεδρίου που θέλει ανανέωση και έφερε πρώτο τον Ανδρουλάκη. Από την άλλη, πρέπει να βρει έναν τρόπο να συνθέσει τις διαφορετικές τάσεις των βενιζελικών που τα ‘σπασαν μεταξύ τους στο Συνέδριο. Αυτό, με δεδομένες τις προσωπικότητες και την ιστορία του καθενός, δεν είναι και το πιο εύκολο. Οπως προκύπτει όμως και από την περίπτωση του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου – που η στάση του έπαιξε έναν ρόλο εξισορρόπησης στο Συνέδριο και ο οποίος έχει βάλει πλώρη για την κυβέρνηση – η ανανέωση είναι μονόδρομος.

ΜΕΝΕΙ ένα τελευταίο ερώτημα, που είναι ίσως το σημαντικότερο. Είναι έτοιμος ο Ανδρουλάκης για μια θέση επιτελική όπως είναι αυτή του γραμματέα; Θα μου πείτε, εδώ έγινε γραμματέας ο Σωκράτης Ξυνίδης. Πόσο χειρότερα μπορεί να τα πάει ο Ανδρουλάκης; Δεν είναι όμως εκεί το θέμα. Το φθινόπωρο του 2009 το ΠΑΣΟΚ νόμιζε ότι τα είχε όλα. Τώρα ξέρει πως δεν έχει τίποτε και πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή.