[Εναλλακτικά] Γέλα, παλιάτσο

ΤΟ λέει βετεράνος της πολιτικής με άσπρους κροτάφους, χιούμορ και μακρά εμπειρία που μάλιστα τα ‘χει πολύ καλά με τους Γερμανούς. «Δυστυχώς, έχουμε περιέλθει στη σφαίρα επιρροής του Βερολίνου σε μια Ευρώπη όπου η Γερμανία έχει αυτή τη στιγμή τον πρώτο λόγο. Και έχει αποδειχθεί πολλές φορές ότι οι Γερμανοί δεν είναι κατάλληλοι για να ηγηθούν». Οι κουβέντες αυτές ειπώθηκαν κατ’ ιδίαν. Αλλά ο υποψήφιος των Σοσιαλδημοκρατών για την Καγκελαρία Πέερ Στάινμπρουκ εξέφρασε δημοσίως την απογοήτευσή του για τους «δύο κλόουν» που εξέλεξαν οι ιταλοί ψηφοφόροι. Εννοούσε τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι και τον Μπέπε Γκρίλο. Το αποτέλεσμα ήταν να ακυρώσει τη συνάντηση μαζί του ο επισκεπτόμενος το Βερολίνο ιταλός Πρόεδρος Τζόρτζιο Ναπολιτάνο. Είναι ο Παπούλιας της συγκυρίας αφού αυτός θα χειριστεί τις διαβουλεύσεις μεταξύ προσώπων και κομμάτων με την ελπίδα να οδηγήσουν σε κυβέρνηση συνασπισμού.

Φυσικά, η ιστορία με έναν τρόπο επαναλαμβάνεται. Οι «Παλιάτσοι», η πασίγνωστη όπερα του Λεονκαβάλο, γράφτηκαν ως αντίδραση στον Βάγκνερ. Το γερμανικό και το ιταλικό στυλ δεν ταυτίζονται ούτε στο μουσικό θέατρο ούτε στην ευρωζώνη. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι οι Γερμανοί συμπεριφέρονται λες και η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν υπάρχει. Στην Ελλάδα δεν ήθελαν να γίνουν εκλογές. Και όμως οι εκλογές ήταν η λύση για να πάμε σε κυβέρνηση συνασπισμού. Απέναντι στην Ιταλία η αντίδραση κινείται μεταξύ της απαξίωσης του Στάινμπρουκ και της διαβεβαίωσης του Σόιμπλε ότι το Βερολίνο είναι έτοιμο να συνεργαστεί με οποιαδήποτε ιταλική κυβέρνηση αρκεί – αυτό είναι το υπονοούμενο – να εφαρμόσει την ίδια οικονομική πολιτική. Εκεί όμως είναι το πρόβλημα. Οτι η πολιτική αυτή έχει όλο και λιγότερους – ας μην πούμε: δεν έχει καθόλου – υποστηρικτές. Κι αυτό σε χώρες όπου οι κυβερνήσεις προκύπτουν από εκλογές είναι πρόβλημα. Προφανώς, στη Γερμανία περιμένουν τις δικές τους εκλογές για να δουν πώς θα τα λύσουν. Ωστόσο, έξι μήνες είναι πολύς καιρός. Ακόμη περισσότερο: η προεκλογική περίοδος στη Γερμανία δεν μπορεί να είναι αφασική. Θα πρέπει να λάβει υπόψη όχι μόνο την πραγματικότητα στη χώρα του Ρήνου, αλλά και στην ευρωζώνη.

Η ιταλο-γερμανική παραφωνία είναι ενδιαφέρον θέαμα με την οπτική μιας Ελλάδας που δεν είναι πια το σαμάρι της ευρωζώνης. Χρειάστηκε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο κόμμα στις εκλογές και να χτυπάει διψήφιο η Χρυσή Αυγή στις δημοσκοπήσεις για να υπάρξει μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση του ελληνικού προβλήματος. Και πάλι όμως, τον Δεκέμβριο ήταν το ΔΝΤ που έσπρωχνε για νέο κούρεμα του χρέους. Και τα λεφτά της βοήθειας μόλις φθάνουν. Στο τέλος της όπερας του Λεονκαβάλο ο παλιάτσος μαχαιρώνει τη γυναίκα του και τον εραστή της. Αντίστοιχα, είναι στην Ιταλία που η ευρωζώνη κινδυνεύει να ζήσει μια τραγωδία.