[Προβολείς] Πάμε Ντόλι;

Σαν νά ‘χω φάει κοτολέτες αλόγου μαζί με τη σέλα, το καπίστρι, το ξυστρί και τα χάμουρα. Σαν πέτρα έπεσαν στο στομάχι μου οι δηλώσεις Λοβέρδου για τους «ακτιβιστές της ΧΑ. Το πρώτο κίνημα μετά τη Μεταπολίτευση που γεννιέται αυθεντικά»…

Από αυτής της απόψεως το πράγμα μοιάζει μάλλον με διατροφικό παρά με πολιτικό σκάνδαλο. Μέρες παμφάγες που ζούμε, ποιος ξέρει και τι άλλο έχουμε σαβουρώσει χωρίς να το πάρουμε είδηση. Απορώ μάλιστα πώς και δεν έχουμε τινάξει τα πέταλα, πώς δεν μας έχει πάει ζουμί, πώς επιμένουμε να βάζουμε την ψηφίδα μας – δημοσκόπηση τη δημοσκόπηση – με τα βρακιά ακόμη στα χέρια. Από αυτήν ακριβώς την άβολη στάση προσπαθώ να βγάλω συμπέρασμα, με εμποδίζουν όμως να συγκεντρωθώ οι άλλοι που μού χτυπούν  ανυπόμονα την πόρτα.

Συνωστισμός στις τουαλέτες του δημόσιου αισθήματος από την ώρα που η Κεντροαριστερά άπλωσε το πιρούνι της στο πιάτο των σκοτεινών και των διαταραγμένων. Τι γιατί; Γιατί φαίνεται ότι είναι νόστιμο το άτιμο και κυρίως ότι πολλαπλασιάζει τις ψήφους. Αν ο καβγάς γίνεται για τη δική μου, ένα λεπτό να σας τη ρίξω κύριε Λοβέρδο μου. Την έχω κιόλας έτοιμη, από την κοινή συνέντευξη Τύπου της διοικήτριας του Νοσοκομείου της Τρίπολης με τους «ακτιβιστές» που λέγατε παραπάνω. Την προσοχή σας παρακαλώ. Είναι κι αυτή «αυθεντική». Η αυθεντικότερη ίσως (προσωπική μου) πολιτική κίνηση από τη Μεταπολίτευση και δώθε.