Κοτόπουλο, κότα ή κοκοράκι;
Εξαρτάται από τη συνταγή, θα απαντήσει ένας έμπειρος μάγειρος. Το σίγουρο όμως είναι ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε οποιοδήποτε από τα τρία είδη έστω και αν το γευστικό αποτέλεσμα δεν είναι πάντοτε το ίδιο.
Το πιο παλιό οικόσιτο κατάγεται από τη Νοτιοανατολική Ασία, έφτασε στην Ελλάδα τον 5ο αιώνα π.Χ. και λίγο αργότερα εμφανίστηκε στη Ρώμη. Οι ισπανοί κατακτητές το μετέφεραν στην Αμερική και εκεί το 1923 έγινε για πρώτη φορά βιομηχανική παραγωγή.
Τα κοτόπουλα του ορνιθοτροφείου μαγειρεύονται πιο γρήγορα γιατί έχουν πιο μαλακό κρέας (και πιο άνοστο) από τις κότες και τα κοκόρια ελευθέρας βοσκής ή από τα βιολογικά που εκτρέφονται σε ειδικές φάρμες και τα παμφάγα σπιτικά κοτόπουλα που μεγαλώνουν σε κοτέτσια.
Το μικρό κοτόπουλο γίνεται ωραίο ψητό στον φούρνο, ενώ ο κόκορας είναι πιο νόστιμος κοκκινιστός. Οι Γάλλοι μάλιστα κάνουν τη δική τους διάσημη κρασάτη εκδοχή (coq au vin) αφού μαρινάρουν το πουλερικό σε κόκκινο κρασί. Μια γριά κότα (5 – 6 ετών) είναι πιο κατάλληλη για τονωτική σούπα, γίνεται επίσης μιλανέζα, ένα διάσημο αθηναϊκό φαγητό που σπάνια μαγειρεύεται πια.
Στη συγκεκριμένη συνταγή κότα βράζει μαζί με καρότα, ξεκοκαλίζεται και σερβίρεται με πιλάφι βρασμένο στο ζουμί της περιχυμένο με σάλτσα που γίνεται με βούτυρο, αλεύρι, ζωμό και μπόλικο τυρί τριμμένο. Το αστείο είναι ότι η κότα μιλανέζα είναι άγνωστη στο Μιλάνο, ενώ σε πολλές χώρες της Κεντρικής και της Νότιας Αμερικής λέγεται έτσι το φιλέτο κοτόπουλο πανέ. Στην Αργεντινή μάλιστα όταν συνοδεύεται από σάλτσα ντομάτα, μοτσαρέλα και μια φέτα χοιρινού ονομάζεται μιλανέζα α λα ναπολιτάνα.
Σχόλια
