[Διαστάσεις] Ο Μπάστερ Κίτον της ΕΕ

«Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους», είχε πει ο Κλεμανσό, στη συνέχεια το επανέλαβε ο Ντε Γκολ, αλλά εμάς μας άρεσε να το ακούμε από τον Λέοντα Καραπαναγιώτη. Ουδείς αναντικατάστατος, πράγματι, ούτε καν ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, τον οποίο αποχαιρέτησαν χθες στις Βρυξέλλες οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης. Πρόκειται όμως, χωρίς αμφιβολία, για ένα τέλος εποχής. Τα τελευταία οκτώ χρόνια, πρόεδρος του Eurogroup ήταν ένας άνθρωπος που είναι υπουργός Οικονομικών από την εποχή πριν πέσει το Τείχος! Ο διάδοχός του πάλι, αυτός ο Ολλανδός με το δύσκολο όνομα, ανέλαβε τη δουλειά πριν από τρεις μόλις μήνες.

Οι συνάδελφοί του θα θυμούνται τον Γιούνκερ για τα ξενύχτια στα οποία τους υποχρέωνε. Τους έλεγε πάντα ότι πρέπει να δίνουν χρόνο, ιδίως στις μικρές χώρες, και να τις ακούνε. «Αν δεν ακούμε», τόνιζε, «μια μέρα θα γίνει έκρηξη». Θα τον θυμούνται για τις ατάκες του: «Ολα τα πράγματα έχουν μια κατάληξη, εκτός από τα λουκάνικα που έχουν δύο», είπε τον περασμένο μήνα όταν ανακοίνωσε την αποχώρησή του. Θα τον θυμούνται και για τα πάθη του: ο Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου πίνει πολύ, αν και όχι κονιάκ ή ουίσκι όπως έγραψαν ορισμένες εφημερίδες, αλλά τζιν με τόνικ (το καλοκαίρι), Καμπάρι (τον χειμώνα) και μπίρα (όλες τις εποχές). Επίσης καπνίζει πολύ, ήταν ο μόνος που του επιτρεπόταν να ανάβει τσιγάρο στην αίθουσα των συνεδριάσεων, προς μεγάλη ενόχληση της αυστριακής συναδέλφου του. Αν ήταν μέλος της ελληνικής Βουλής, σίγουρα δεν θα υπέγραφε την πρόσφατη διαμαρτυρία των «88» για το μόνιμο ντουμάνιασμα του κτιρίου.

Ο Γιούνκερ δεν είναι Ελληνας, είναι όμως φιλέλληνας. Οχι σαν εκείνους τους αρχαιόπληκτους που θεωρούν ότι είμαστε μικροί και αθώοι: σ’ αυτόν ανήκει άλλωστε η ιστορική φράση «The game is over», που ξεστόμισε οργισμένος το φθινόπωρο του 2009 ύστερα από μια συνάντηση με τον Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Ο «Μπάστερ Κίτον της ευρωπαϊκής σκηνής» – όπως τον αποκαλεί η χθεσινή Λιμπερασιόν – πονάει αληθινά την Ελλάδα, θεωρεί ότι η λιτότητα που μας επιβλήθηκε είναι υπέρμετρα σκληρή, τηλεφωνεί πολλές φορές τον μήνα στους έλληνες φίλους του και τους ρωτά αν υπερισχύει η οργή ή η απελπισία. Αυτός ο γιος συνδικαλιστή, που στρατολογήθηκε με το ζόρι στη Βέρμαχτ, στενοχωριέται επίσης που εξήντα χρόνια μετά το τέλος του πολέμου βλέπει να αναβιώνουν τα παλιά στερεότυπα κι ένα κλίμα μίσους ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αθήνα.

Λάτρης της λογοτεχνίας, ο «ευρωικός Γιούνκερ» (άλλο ένα εύρημα της Λιμπερασιόν) θα μπορεί επιτέλους να διαβάζει ποιήματα και μυθιστορήματα χωρίς να βιάζεται. Κι όταν έχει χρόνο θα πηγαίνει σε καμιά συνεδρίαση, το αίμα νερό δεν γίνεται, και ο κ. Νταϊσελμπλούμ χρειάζεται καθοδήγηση.