[Προβολείς] Με τα λόγια της κρίσης

Δεν έγινε μόνον η ελιά του Πλάτωνα καυσόξυλα. Υπάρχουν κι άλλες παρεξηγήσεις που παίζουν δυνατά αυτό το διάστημα. Το ξέρω ότι ως λαός και ως ταμπεραμέντο δεν χάνουμε ευκαιρία να αλλάξουμε τα φώτα στον Μπέρτολτ Μπρεχτ. Το θυμάμαι από τα ιδεαλιστικά ανεβάσματα της Μεταπολίτευσης μέχρι τις στρατευμένες εκδοχές που ακολούθησαν. Δεν περίμενα όμως ότι αυτή η κακιά, η μικρόψυχη κρίση που μας δέρνει θα ανέσυρε ξανά τον Μπρεχτ ως επιχείρημα αποκόπτοντάς τον από τη μεγάλη παράδοση που τον κυοφόρησε. Δεν πάει να πασχίζουν οι νέοι σκηνοθέτες να φέρουν βόλτα τη δύσκολη ποιητική και τη φόρμα του; Στον Μπρεχτ ο θεατής είναι εκείνος που έχει τελικά τ’ απάνω χέρι. Είναι δικαίωμά του να αναζητήσει ταυτίσεις με το προλεταριάτο του 1930, να ονειρευτεί την επανάσταση, η οποία όμως έχει εν τω μεταξύ συντελεστεί και έχει αισίως παραδοθεί στον Πούτιν και τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ…

Από αυτής της απόψεως προτιμώ να σηκώνω τον γιακά μου και να χάνομαι στα στενά του Μεταξουργείου και της Ιεράς Οδού, στην «Καύση», στο «Και δεν έχει ξημερώσει ακόμα» ή όπου αλλού η ελληνική κρίση συλλαβίζεται από low budget προσπάθειες. Εργα που γράφτηκαν εδώ και τώρα με τη δύναμη του κατεπείγοντος αλλά και με το τρέμουλο της αμφιβολίας. Κι αν δεν είναι έτσι και είναι αλλιώς; Οπως και να είναι, αν δεν το ψάξουμε από μόνοι μας, θα ξαναπάμε άκλαυτοι.