Η πιτσιρίκα που μάγεψε τον Ομπάμα

Τη φωνάζουν «Χάσπαπι», σαν το σκυλάκι. Μεγάλωσε σε μια μικρή κοινότητα στο Δέλτα της Λουιζιάνας, κάτω από τη μόνιμη απειλή για τυφώνες και πλημμύρες. Ο πατέρας της, ο Γουίνκ, της μαθαίνει πώς να φτιάχνει τη σκεπή όταν τη χαλάει η καταιγίδα, πώς να πιάνει ψάρια με τα χέρια στο ποτάμι, πώς να φτιάχνει πλεούμενο από ένα κομμάτι ξύλο.

Η «Χάσπαπι» είναι έξυπνη, δυνατή και όταν η πραγματικότητα γύρω της γίνεται σκληρή και δύσκολη, εκείνη τη μεταμορφώνει με τη φαντασία της σε κάτι άλλο, παίζει με τα ζώα και με τον νου της ταξιδεύει στη θάλασσα.

Αυτόν τον κόσμο «δείχνει» στο πλατύ κοινό η μικρή πρωταγωνίστρια της ταινίας «Beasts of the Southern Wild» που παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Σάντανς – με ιδρυτή και πρόεδρο τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ – και απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές, κερδίζοντας και τη Χρυσή Κάμερα στις Κάννες ανάμεσα σε άλλα βραβεία και διακρίσεις.

Ο σκηνοθέτης Μπεν Ζέιτλιν, από τη Νέα Υόρκη, δεν θα μπορούσε να φανταστεί μέσα στις χίλιες δύο δυσκολίες που αντιμετώπισε φτιάχνοντας το ταινιάκι του ότι όχι μόνο θα κατάφερνε να το δει πολύς κόσμος αλλά και πως ανάμεσα στους θαυμαστές του θα ήταν ο Πρόεδρος Ομπάμα. Καλεσμένος μάλιστα σε συνέντευξη στην Οπρα Γουίνφρι, ο Ομπάμα τη ρώτησε αν είχε δει το «Beasts».

Η Οπρα έσπευσε να δει την ταινία, ενθουσιάστηκε και αμέσως κάλεσε στο στούντιο τον Ζέιτλιν για να αφηγηθεί την ιστορία του. Για εκείνον ήταν ήδη ένα θαύμα το γεγονός ότι το φιλμ άρεσε στο Φεστιβάλ Σάντανς, οπότε η ιστορία με τον Πρόεδρο και την Οπρα του φάνηκε «σχεδόν σουρεαλιστική» – είπε στην ιταλική εφημερίδα «Ρεπούμπλικα».

Ηθελε να κάνει μια ταινία για τον καθημερινό αγώνα των ανθρώπων και για τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, «όχι όμως μια σκληρή ταινία» είπε. Σε αυτό το σημείο έκανε τα μαγικά της η μικρή πρωταγωνίστρια. Η Κουβενζανέ Γουόλις, η οποία ήταν μόλις πέντε χρονών όταν ο σκηνοθέτης γύρισε μαζί της το δοκιμαστικό, ξεχώρισε ανάμεσα σε 4.000 άλλα παιδάκια. «Μάγεψε τους πάντες, με σοφία και αγριάδα μαζί ήταν σίγουρη και αποφασιστική και είχε γνώμη για τη σκηνοθεσία – “αυτό το αστείο εγώ δεν το λέω” δήλωνε κι εγώ ακολουθούσα».