[Προβολείς] Η καραμπίνα της μαμάς

Το ξέρω, θα φανώ πάλι εκ του προχείρου, αλλά αν δεν το πω θα σκάσω. Μια δασκάλα συλλέκτρια όπλων, μια φαλλοφόρος μητέρα δηλαδή, είναι η έσχατη ποινή και η έσχατη απάτη για έναν γιο. Οσοι είναι φανατικοί της κυριολεξίας ας βάλουν το σπαθάκι τους στο θηκάρι. Ο,τι ακούσετε από εδώ και κάτω είναι ένα κακό παραμύθι που δεν έχει συμβεί ποτέ σε κανέναν, κι ούτε πρόκειται. Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, μια τέτοια μαμά ζούσε μακριά, πολύ μακριά από εμάς, στο εξωτικό Κονέτικατ. Πολύ θέλει ένα αγόρι να τα βάλει σε ενέργεια, να δοκιμάσει τα κουμπούρια της αν είναι τζούφια ή αν την κάνουν τελικά τη δουλειά τους;

Τα υπόλοιπα τα μάθαμε από τις εφημερίδες κι από τις συνήθεις αναλύσεις για το αμερικάνικο χούι της οπλοκατοχής. Δεν μου αρκεί. Οπως δεν μου αρκούν και οι παραλληλισμοί με τις κρητικές μπαλoθιές και με τα second hand οικιακά μας Καλάσνικοφ. Από τον γενικό προβληματισμό μου λείπει πάλι η δασκάλα. Η καλή εκδοχή της εξουσίας, η τρυφερή παραλλαγή της αυθεντίας που άμα λάχει μπορεί να βιαιοπραγήσει, και με το δίκιο της. Μα πάνω απ’ όλα μου λείπει η μαμά. Οχι η δική σας και η δική μου αλλά η άλλη, η παντοδύναμη, η αρσενική, η φαρμακοχέρα. Αν την αποδεχθείς, την πάτησες. Αν διανοηθείς να την τεστάρεις, ο Θεός να βάλει το χέρι του.