[Φαινόμενα] Γοητευτικός τρόμος

Βαμπίρ και λυκάνθρωποι και για κερασάκι στη συνταγή του τρόμου-ως-αλληγορία για τα δεινά της ζωής τρομακτικά ζόμπι – κανίβαλοι. Αν και διαφορετικού περιεχομένου και αλληγορικών συμβολισμών, οι σειρές και τα φιλμ με τα ανωτέρω τρομακτικά δημιουργήματα της φαντασίας κάνουν θραύση, όπου και να προβάλλονται, γοητεύοντας τα πλήθη.

Για παράδειγμα η σειρά «The walking dead» – προβάλλεται και στη χώρα μας από συνδρομητικό κανάλι – έχει αναδειχθεί σε μεγάλο τηλεοπτικό σουξέ. Και κάθε επεισόδιο αναλύεται με μακροσκελή κείμενα στον διεθνή Τύπο, τα οποία επιχειρούν ερμηνείες των συμβολισμών της σειράς πλάνο πλάνο. Βασισμένη στην ομώνυμη σειρά κόμικς των Ρόμπερτ Κίρκμαν, Τόνι Μουρ και Τσάρλι Αντλαρντ έχει την ανατριχιαστική, ερεβώδη αισθητική που αγγίζει το κιτς του τρόμου των λαϊκών ταινιών, με τα σκοτεινά ερείπια κατεστραμμένων πόλεων, όπου αφανίζουν τη ζωή οι walkers, όπως αποκαλούνται τα ζόμπι. Πλάσματα στα οποία το θαυμαστό ομολογουμένως μακιγιάζ έχει αποτυπώσει την υποτιθέμενη σήψη του τάφου και τα οποία δαγκώνουν τους ζωντανούς όπου τους πετύχουν και τους μολύνουν. Μπρρρρ!

Εδώ οι καλοί είναι μια χούφτα ζωντανοί που συγκρούονται με τα κακά ζόμπι, έχουν αρχηγό τον γενναίο Ρικ, πρώην σερίφη – τι άλλο! -, ο οποίος βρισκόταν σε κώμα από ένα ατύχημα και ξυπνάει ξαφνικά για να βρεθεί σε έναν κόσμο στον οποίο δεν έχει σωθεί τίποτε από τον πολιτισμό που θυμάται. Οπλίζεται και ψάχνει τη γυναίκα και τον γιο του που κρύβονται από τα ζόμπι για να τους βρει ύστερα από περιπέτειες. Κάθε επεισόδιο και ένα λουτρό αίματος, ακόμη και τα παιδιά είναι οπλισμένα σαν αστακοί. Μέσα σε αυτό το κλίμα του διαρκούς τρόμου υποτίθεται ότι οι επιζήσαντες από τις επιθέσεις των ζόμπι προσπαθούν να ανασυγκροτήσουν μια κοινωνία με τις βασικές ηθικές αρχές που διέλυσε η καταστροφή. Αλληγορικό; Για έναν κόσμο που επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη και βουλιάζει στις ενοχές του; Ή είναι απλώς μια σειρά που σε ντεκόρ κιτσάτου τρόμου επαναλαμβάνει τα γνωστά μοτίβα του ηρωικού σερίφη, ο οποίος οδηγεί στη σωτηρία όσους θέλουν να σωθούν και να ανασυνθέσουν μια κοινωνία με κανόνες;

Οσο για τη βαμπιρομάνια, αυτή έχει άλλου είδους αλληγορίες, σεξουαλικού τύπου. Αν και η νέα φουρνιά των βαμπίρ που από το σινεμά (η saga του «Twilight») βρήκαν και πλείστες όσες τηλεοπτικές μεταφορές («The Vampire Diaries» που προβάλλεται από το Star) ανανεώνει πλήρως το παλιό μοντέλο του αιμοσταγούς Δράκουλα.  

Τα νέα βαμπίρ είναι έφηβοι, συναισθηματικοί, που ερωτεύονται και χωρίζονται σε καλά βαμπιράκια και κακά.  Απέχουν μακράν από τον Δράκουλα που δημιούργησε η πένα του Στόκερ και εκείνον που ερμήνευσε κατόπιν στο σινεμά ο Μπέλα Λουγκόζι. Στην αυθεντική ιστορία η 19χρονη Λούσι, που δεν μπορεί να διαλέξει ανάμεσα στους τρεις επίδοξους μνηστήρες και τολμάει να εκμυστηρευθεί στη φίλη της ότι θα ήθελε να μπορούσε να τους παντρευτεί και τους τρεις, τιμωρείται για την παραβατική ερωτική φαντασίωσή της. Γίνεται θύμα του Δράκουλα και καταλήγει με ένα παλούκι στην καρδιά και το στόμα γεμάτο σκόρδα από τους μνηστήρες, οι οποίοι θέλουν να βεβαιωθούν ότι έχει πεθάνει.

Τα νέα κινηματογραφικά και τηλεοπτικά βαμπίρ, φυσικά και βγάζουν μυτερά δοντάκια και επιδίδονται σε μολυσματικά δαγκώματα, εξού και οι ερωτευμένες κορασίδες παρασύρονται και γίνονται και αυτές βαμπιρίνες, όμως έτσι διαχειρίζονται την ντροπαλή σεξουαλικότητα των εφήβων, ενίοτε και τρομακτική για τους ίδιους. Η αλήθεια είναι ότι ανέκαθεν υπήρχε ένα κοινό που γοητευόταν από αιμοσταγείς ιστορίες, και είναι οι ευκολότερες πάντα να αναπαραχθούν. Αλλωστε, ως γνωστόν, ούτε τα ζόμπι ούτε οι βρικόλακες πεθαίνουν.