Οι άλλες ταινίες

Ρεσιτάλ ερμηνειών

«Ποτέ δεν είναι αργά» (Hope Springs) Μελαγχολική κομεντί του Ντέιβιντ Φράνκελ με ατού το ζεύγος Μέριλ Στριπ (63) – Τόμι Λι Τζόουνς (66). Υστερα από τριάντα χρόνια ο γάμος τραμπαλίζεται σε μια κλωστή. «Πότε» τον ρωτάει «με άγγιξες για τελευταία φορά;». Ετσι τον αναγκάζει να την ακολουθήσει στον καναπέ ειδικού ψυχαναλυτή (Στιβ Κάρελ). Γιατί εκείνος αρνείται να «ξεκουμπώσει» το κοστουμάκι τού συμβατικού οικογενειάρχη. Ενώ εκείνη είναι αδύνατον να του κάνει επιτέλους την πεολειχία τη γνωστή. «Με το μαλακό, πρόσεχε τα δόντια σου» της λέει στα σκοτεινά. Πολλές αληθινές λεπτομέρειες που θα ταράξουν τις ισορροπίες «νεκρών» σχέσεων. Πολλές εύστοχες παρατηρήσεις θα προβληματίσουν τις συμπεριφορές και τα ταμπού πανομοιότυπων χαρακτήρων. Α, να μην ξεχάσω. «Πότε αυνανιστήκατε τελευταία;» ρωτάει ο ψυχαναλυτής τη Μέριλ Στριπ. «Ποτέ»!

Βαθμοί=6

Απύθμενο χάος

«Cloud Atlas» του Γερμανού Τομ Τίκβερ και των αμερικανών αδελφών Ουατσόφσκι («Matrix»). Μακροσκελής, ίσαμε τρεις ώρες, αποσπασματική και χαοτική αφήγηση περιστατικών που πηγαινοέρχονται από τη δεκαετία του ’30 μέχρι το τέλος του Πολιτισμού. Ατελείωτο, φλύαρο και σαδιστικά επαναλαμβανόμενο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κουίζ μεταμφιέσεων. Ποιος είναι αυτός ο μάγος της φυλής; Ο Χιου Γκραντ. Δεν μπορεί! Και ποιος είναι ο γέρος ο καραφλός; Μα φυσικά ο Τομ Χανκς. Κάπως έτσι είναι μεταμορφωμένοι ο Τζιμ Μπρόουντμπεντ, η Σούζαν Σαράντον, η Χάλι Μπέρι και πλήθος άλλων ηθοποιών. Σε σκηνές συνωμοσιών, δολοφονιών και καταδιώξεων που παραπέμπουν στις ταινίες «Πόλεμος των Αστρων», «Star Τrek», «Η ανταρσία του Μπάουντι», «Επιστροφή στο Μπράιντσχεντ» κ.ο.κ. Από το σκλαβοπάζαρο των μαύρων και τον φασισμό μέχρι το μέλλον το σκοτεινό. Το επιμύθιο, μεταφυσικό. Με κάθε έγκλημα και κάθε καλοσύνη γεννάμε το μέλλον μας. Η ζωή δεν μας ανήκει, γιατί από τη μήτρα ώς τον τάφο είμαστε δεμένοι με άλλους. Βάζω στοίχημα ότι θα κερδίσει άφθονες υποψηφιότητες αλλά στο τέλος θα καταλήξει με Οσκαρ καλύτερου μακιγιάζ.

Βαθμοί=4

Γοητευτική ασυναρτησία

«Holy Motors» Ετερο χάος. Αυτή τη φορά από τον Γάλλο Λεό Καράξ, ο οποίος έχει να θορυβήσει κριτική και κοινό από το 1991 με τους «Εραστές της γέφυρας». Εδώ λοιπόν ο Ντενίς Λαβάν επιδίδεται σε ρεσιτάλ μεταμφιέσεων. Ως κάποιος ζάπλουτος μεσιέ Οσκάρ, εποχούμενος σε λιμουζίνα, μπαινοβγαίνει σε διαφορετικούς ρόλους. Αλλοτε να σκοτώνει τραπεζίτη, άλλοτε να τον σκοτώνουν αλλά εκείνος νεκρανασταίνεται, άλλοτε να τριγυρνάει με κάποιο παλιό του φλερτ σε ερειπωμένο πολυκατάστημα του Παρισιού. Ομολογώ δεν κατάλαβα γρι. Αλλά σε μερικές σκηνές καταγοητεύτηκα. Οπως σ’ εκείνη με την Εύα Μέντες σε «βρώμικη» αναπαράσταση του Ιησού με την Παναγία. Σκοτεινό, εξαιρετικά φωτογραφισμένο, νοσηρό και άκρως εγκεφαλικό!

Βαθμοί=4

Επί τροχάδην

«Δάσος» (Rengeteg) Σκηνές καθημερινότητας από την Ουγγαρία του 2003. Δεν το είδα, δεν ξέρω.

«Νοσφεράτου» (Nosferatu) Οι θρυλικοί βαμπίρ του Μουρνάου και του 1922. Μνημειώδης ταινία και σημείο αναφοράς. Προσοχή στην κόπια.

«Μπουένος Αϊρες σ’ αγαπώ» (Superclasico) Κομεντί του Δανού Ολε Κρίστιαν Μάντσεν που διαδραματίζεται στην πρωτεύουσα της Αργεντινής με τον σύζυγο να καταφθάνει από την Κοπεγχάγη προκειμένου να χωρίσει την καλή του που κοιμάται με γκολτζή της Μπόκα Τζούνιορ! Ενίοτε χαριτωμένο.

Βαθμοί=4