Την εξέγερσή (μας) μην την κλαιιιιις

Αγαπητή Φοίβη,

Με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω κάποιες πικρές διαπιστώσεις μου σχετικά με το τότε και το σήμερα.

Εζησα τις φοβερές εκείνες μέρες ως εργαζόμενη στον ΟΤΕ της Πατησίων. Τότε που η φλογερή νεολαία  μας ξεχύθηκε στους δρόμους για να διατρανώσει τους μύχιους πόθους της πλειονότητας του ελληνικού λαού για ελευθερία, δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία αψηφώντας τα φονικά τανκς του Ιωαννίδη. Και το έκανε με πάθος, αγωνιστικότητα αλλά και με ευπρέπεια.

Ειλικρινά, θλίβομαι βαθύτατα όταν βλέπω τη συνεχιζόμενη κατάντια. Γιατί κατάντια είναι οι χυδαιότητες, οι προπηλακισμοί, οι καταστροφές και, και, και… είναι γνωστά ας μην τα επαναλάβω.

Εχω αναρωτηθεί πολλές φορές τι έφταιξε κι εκείνο το εξαίσιο και ελπιδοφόρο «πάλης ξεκίνημα» ατόνησε, εκφυλίστηκε, έγινε αντικείμενο καπηλείας και τελικά συκοφαντήθηκε και λοιδωρήθηκε. Και φτάσαμε στο σημείο σήμερα να θεωρούνται πρότυπο αγωνιστικής δράσης της «πολιτισμένης» Ελλάδας οι αγριότητες του λιβυκού όχλου και η άνανδρη, πισώπλατη μπουνιά «αγωνιστή» συνδικαλιστή στον γερμανό πρόξενο! Θα τρίζουν τα κόκαλα του αείμνηστου Αλέκου Παναγούλη και των αμούστακων παιδιών που έγιναν «λευτεριάς λίπασμα» για να υπάρξει σ’ αυτόν τον δύσμοιρο τόπο Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία.

Καταλήγω δε στο πικρό συμπέρασμα ότι, ναι μεν Ψωμί αποκτήσαμε – κάποιοι μάλιστα παντεσπάνι.

Βαρβάρα Μπακάλη

Προτείνω να ραπάρουμε, αγαπητή Βαρβάρα, επετειακά μαζί με τους Active Member: «Σου έκλεψε τον άμπακο των αρχηγών η στάνη, / άγιο ψωμί μπαγιάτικο και μούχλα παντεσπάνι / και στέκονται ατσαλάκωτοι στην εσχατιά με χάρη / σφυρίζοντας αδιάφορα και τρίβοντας το ζάρι».