[Εναλλακτικά] Η ΔΗΜΑΡ είναι στήριγμα ή βαρίδι;

ΜΗΔΕΝΑ προ του τέλους μακάριζε. Αν το 153 – δηλαδή ο αριθμός ψήφων που έλαβε το πακέτο των 13,5 δισ. στην ψηφοφορία της περασμένης Τετάρτης – είναι τελικά ο παρονομαστής των πολιτικών εξελίξεων των τελευταίων μηνών, τότε τις ελαχιστοποιεί. Με πιο απλή ορολογία, αν η κατάληξη της συγκρότησης της κυβέρνησης των τριών – Σαμαρά, Κουβέλη, Βενιζέλου – τον περασμένο Ιούνιο είναι να περάσει το πακέτο χωρίς τις ψήφους της ΔΗΜΑΡ, τότε τζάμπα οι αναλύσεις για το κεκτημένο της συναίνεσης. Προς τι το λιβάνισμα του Κουβέλη σχεδόν κάθε εβδομάδα σε συναντήσεις στο Μαξίμου, αφού τελικά το κόμμα του δεν ψήφισε; Ακόμη χειρότερα: η μακρά συζήτηση για τα μέτρα μάλλον δεν βοήθησε το ΠΑΣΟΚ. Για να το πούμε διαφορετικά: αν ήταν να πάρει 153 ψήφους το πακέτο, δεν το ψήφιζαν από τον Ιούλιο να τελειώνουμε; Η αβεβαιότητα θα είχε αρθεί και θα ξέραμε – κι εμείς κι αυτοί! – ποιοι μετέχουν στη συμπολίτευση.

ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι ο Κουβέλης ήταν το αριστερό άλλοθι της συγκυβέρνησης. Και ο άνθρωπος με τον οποίο είχε βρει μια σχέση πολιτικής εμπιστοσύνης ο Σαμαράς. Σιγά! Ας μην ήταν ο Βενιζέλος που πήρε όλο το κόστος – και μάλιστα για πολλοστή φορά – και το πακέτο δεν θα περνούσε. Αλλά αν βέβαια δεν έβγαιναν τα κουκιά, η ΔΗΜΑΡ δεν θα μοιραζόταν μεταξύ «παρών» και «όχι» αλλά θα επέλεγε την οδό της αποχής, ή, τέλος πάντων, το περιστύλιο ώστε να διευκολύνει την κοινοβουλευτική αριθμητική.

ΦΥΣΙΚΑ, όλα αυτά δεν είναι και πολύ σοβαρά πράγματα. Και δημιουργούν ερωτηματικά για το μέλλον. Ιδίως ενόψει της κυριακάτικης ψηφοφορίας για τον προϋπολογισμό όπου η ΔΗΜΑΡ εμφανιζόταν διατεθειμένη – μαζί με κάποιους διαγραφέντες του ΠΑΣΟΚ – να ψηφίσει, ενώ κάποιοι μη διαγραφέντες ενδέχεται να διαφοροποιηθούν σε κάποια κομμάτια. Δηλαδή το 153 γίνεται ένας μαγικός αριθμός που μεγαλώνει κατά περίπτωση. Σίγουρα όμως η συμπολίτευση εξέρχεται απομειωμένη αριθμητικά και ελαφρώς απονομιμοποιημένη πολιτικά. Και το πείραμα της συγκυβέρνησης τίθεται εν αμφιβολία. Ολα αυτά, με δεδομένη και τη δυστροπία του υπουργού Δικαιοσύνης Αντώνη Ρουπακιώτη που την περασμένη Δευτέρα δεν υπέγραφε το πολυνομοσχέδιο Στουρνάρα για τα μέτρα, προδιαγράφουν τα πολιτικά διλήμματα της επόμενης ημέρας.

ΑΛΛΑ και το βασικό ερώτημα του προηγούμενου τετραμήνου. Τι ήταν τελικά η ΔΗΜΑΡ για την κυβέρνηση των τριών; Στήριγμα ή βαρίδι; Ή μήπως ήταν στήριγμα στην αρχή – αφού διευκόλυνε πολιτικά τη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ – κι έγινε βαρίδι αργότερα; Η απάντηση θα δοθεί μόνο αν ξέρουμε το τέλος της ιστορίας – αν δηλαδή το δεύτερο εξάμηνο του 2012 αποδειχθεί εκ των υστέρων ως η απαρχή σταθεροποίησης για την παραμονή της χώρας στο ευρώ.