[Ανορθόδοξα] Ο σμηναγός Καραχάλιος

Το καταφέραμε κι αυτό. Οχι μόνο μπροστά στον Λευκό Πύργο υψώθηκε η μεγαλύτερη ελληνική σημαία του κόσμου για να βγει το μάτι του διεθνούς ανθελληνισμού, όχι μόνον ολοκληρώθηκε η παρέλαση των πεζοπόρων τμημάτων σε χρόνο ρεκόρ, αλλά παρακολουθήσαμε και τον σμηναγό Καραχάλιο να επιδεικνύει τις δεξιότητες της Αεροπορίας μας με ένα F16.

Ο σμηναγός Καραχάλιος δεν εμφανίστηκε στις οθόνες, όμως ακούσαμε τη φωνή του, καθώς κάποια στιγμή ο παρουσιαστής του κόλλησε το μικρόφωνο στον ασύρματο ώστε να μας εξηγήσει ο ίδιος τι έκανε εκείνη την ώρα. Ο παρουσιαστής, συνάδελφος του σμηναγού Καραχάλιου, στη συνέχεια, πήρε το μικρόφωνο και, σε ύφος βαθιάς σέντρας που ακούμε στην αναμετάδοση ποδοσφαιρικών αγώνων, μας περιέγραφε τι σημαίνει ακριβώς η κάθε κίνηση του μαχητικού που πηγαινοερχόταν με θόρυβο στον ουρανό της Θεσσαλονίκης. «Και τώρα πραγματοποιεί ένα οχτώ σε σχέση με τη γραμμή πτήσης του».

Οπου η πρώην επίδοξη πρωτεύουσα των Βαλκανίων πήρε το ύφος επαρχιακής μεγαλούπολης, που τόσο ταιριάζει με την κυριακάτικη συννεφιά, και όλοι αισθανθήκαμε τη γλυκιά θαλπωρή της ασφάλειας που σου εμπνέουν ο άψογος βηματισμός και οι στρατιωτικοί χαιρετισμοί. Και ανακουφιστήκαμε, οι μισοί τουλάχιστον, που φέτος δεν έγινε το περσινό τουρλουμπούκι. Βοήθησαν τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας που τα κατήγγειλε ο ερωτικός κοινοβουλευτικός ποιητής κύριος Κουράκης ως απαράδεκτα και τα συμπαρομαρτούντα. Βοήθησε και η εικόνα του Αξιον Εστί, την οποία προσκύνησε ο τέως ημών Κωνσταντίνος, βοήθησε και ο σμηναγός Καραχάλιος ο οποίος, με το αεροπλάνο του, πήρε τη θέση των περσινών «Αγανακτισμένων». Αυτό το λίγο, το ελάχιστο, που έχει απομείνει από κάτι που κάποτε παρίστανε το κράτος.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θέλω να πω ότι σέβομαι τον σμηναγό Καραχάλιο και τους συναδέλφους του. Είναι από τους λίγους συμπολίτες μας που διακινδυνεύουν τη ζωή τους, αλλά και την ψυχική τους ισορροπία, χωρίς να αποκομίζουν κανένα προσωπικό όφελος. Κακοπληρωμένοι, παρακάμπτουν το αίσθημα της αδικίας, απολύτως δικαιολογημένο στην περίπτωσή τους, και κάνουν τον κίνδυνο καθημερινή ρουτίνα. Γι’ αυτό αισθάνομαι και κάποια ντροπή όταν χρησιμοποιούνται σαν ζογκλέρ σε ένα θέαμα με το οποίο, ούτως ή άλλως, όλοι ήθελαν να ξεμπερδεύουν. Γιατί περί αυτού επρόκειτο. Οχι πως είμαι εναντίον των παρελάσεων. Στο κάτω κάτω είναι από τις ελάχιστες φορές που τη σημαία την κρατούν αυτοί που πρέπει να την κρατήσουν και όχι ο κάθε πικραμένος που τη ζώνεται για να μη χάσει τα κεκτημένα του. Και η σημαία δεν είναι ούτε κουρελόπανο ούτε σύνθημα. Είναι σύμβολο της ελάχιστης δυνατής κοινότητας που μας κρατάει για να μη διαλυθούμε, ακόμη και τώρα που έχουμε διαλυθεί.

Εχουμε διαλυθεί και γι’ αυτό μπορούμε να μιλάμε περί χούντας που μας κυβερνάει και περί κατοχής. Αλήθεια, στη λαομίσητη χούντα γιατί δεν γίνονταν εκδηλώσεις αγανακτισμένων στη διάρκεια των παρελάσεων; Μήπως γιατί η χούντα ήταν χούντα και φοβόσουν; Ενώ τώρα ξέρεις πως μουντζώνεις δωρεάν και βρίζεις δωρεάν κι αν φας και καμιά σφαλιάρα γίνεσαι ήρωας;