[Φαινόμενα] Κωμικός μέχρι δακρύων

Ακόμη και αν έπειτα από πάρα πολλά χρόνια ιστορικοί και παντός είδους ερευνητές των κοινωνικοπολιτικών φαινομένων κάθε εποχής δεν έβρισκαν άλλο τηλεοπτικό υλικό για να μελετήσουν τις αιτίες και το είδος των φαινομένων που οδήγησαν την Ελλάδα στην παράκρουση στην οποία βρίσκεται σήμερα, η εκπομπή «Ευθέως» της περασμένης Πέμπτης στον Σκάι με οικοδεσπότη τον Κωνσταντίνο Μπογδάνο και καλεσμένο τον Νίκο Μιχαλολιάκο, γενικό γραμματέα της Χρυσής Αυγής, θα αποτελούσε τον ιδανικό οδηγό.

Γιατί εκεί μπροστά στις κάμερες βρέθηκαν να καθρεφτίζονται, η μία στην άλλη, αντιπροσωπευτικές πτυχές του ελληνικού τραγέλαφου των αρχών του 21ου αιώνα. Θέαμα που συνδύαζε υλικά τραγωδίας, την ύβριν και τη νέμεση, σε ένα πρωτοφανές σόου που κάτω από άλλες συνθήκες θα μπορούσε να εκληφθεί και ως κωμωδία. Από την πλευρά του παρουσιαστή ήταν εκεί η αυταρέσκεια της ημιμάθειας και η αφέλεια της άγνοιας. Εξοντωτικός συνδυασμός κάθε έννοιας και μορφής διαλόγου. Πλην όμως ο καταλληλότερος για ένα τρας τηλεοπτικό θέαμα. Ηταν η ύβρις, με την έννοια ότι τα πιο ευαίσθητα υλικά της δημοκρατίας σε μία από τις πιο δύσκολες καμπές της εγχώριας Ιστορίας της βρέθηκαν στα χέρια ενός μαθητευόμενου, αυτάρεσκου «μάγου», ενώ καλεσμένος ήταν ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής, του οποίου ο λόγος δεν προσφέρεται για αστεϊσμούς. Το επικοινωνιακό του οικοδόμημα είναι βασισμένο  στις ρωγμές των συνειδήσεων που έχει προκαλέσει η φθορά μιας δημοκρατίας με θεσμικές δυσλειτουργίες και στη θολούρα που παρήγαγε η ιδεολογική κατάχρηση της Ιστορίας. Γι’ αυτό και είναι δύσκολη η υπεράσπιση των δημοκρατικών αυτονοήτων ειδικά σε μια τηλεοπτική εκπομπή, όπου κυριαρχεί το θέαμα και ως εκ τούτου εκείνος που προλαβαίνει να κερδίσει το πλεονέκτημα των εντυπώσεων.

Εξού και ούτε που κατάλαβε τι γινόταν ο κ. Μπογδάνος. Κωμικός μέχρι δακρύων. Ειδικά με εκείνο το «αγαπώ τις συζητήσεις για την Iστορία» που ξεστόμισε σε μια στιγμή. Και του ήρθε η απάντηση σε λίγο. «Για ποια δημοκρατία στη Μεταπολίτευση μου λες, αυτή που έκανε κατοχικό πρωθυπουργό;». «Ποιον κατοχικό πρωθυπουργό;» ρωτάει ο παρουσιαστής. «Τον Ράλλη» απαντά ο κ. Μιχαλολιάκος. «Μάλιστα» λέει ο Μπογδάνος και περνάει στην επόμενη ερώτηση. Το φευγαλέο πλάνο στο πρόσωπο του κ. Μιχαλολιάκου αποτύπωνε ακόμη και τη δική του έκπληξη για το πόσο εύκολα πέρασε η μπηχτή του.

 Ισως γιατί ήταν έτοιμος για ακόμη μία ιστορικοϊδεολογική ντρίμπλα μπερδεύοντας πρόσωπα και καταστάσεις, προκαλώντας εύκολους, ισοπεδωτικούς συνειρμούς. Γιατί κατοχικός πρωθυπουργός ήταν ο Ιωάννης Ράλλης, οργανωτής των Ταγμάτων Ασφαλείας, ο οποίος καταδικάστηκε σε ισόβια με την Απελευθέρωση (1945) και όχι ο Γεώργιος Ράλλης – πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης, γιος του προηγουμένου -, ο οποίος ουδεμία σχέση είχε με την κατοχική κυβέρνηση.

Μπροστά σ’ αυτό το Βατερλώ της τηλεόρασης αναρωτηθήκαμε αν είχε δει ποτέ στο βίντεο ως όφειλε ο κ. Μπογδάνος ομιλίες και τηλεοπτικές εκπομπές του κ. Μιχαλολιάκου. Και όχι μία φορά αλλά χίλιες. Για να κατανοήσει, αν μη τι άλλο, την επικοινωνιακή μέθοδο του κ. Μιχαλολιάκου, η οποία είναι πολύ απλή και την επανέλαβε στην εκπομπή – φωτιά και τσεκούρι κατά του συστήματος. Και κατόπιν συρρικνώνοντας τη δημοκρατία στα ελαττώματά της, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα με απλοποιήσεις και επιχειρήματα αλιευμένα από τον ερεβώδη μιντιακό πολτό, όπου ανακατεύονται πλάνες με αλήθειες, ένοχοι και αθώοι, διαμορφώνοντας κλίμα ζόφου, εμφάνισε εαυτόν ως άδικο στόχο του συστήματος, προσκαλώντας φυσικά όποιον αισθάνεται περιθωριοποιημένος να ταυτιστεί μαζί του.  

Αλλωστε ο κ. Μιχαλολιάκος απευθύνθηκε ευθέως στην καχυποψία απέναντι στο μιντιακοπολιτικό οικοδόμημα ενός τηλεοπτικού κοινού που έχει εθιστεί στον λόγο του λαϊκισμού όταν επίλεκτοι εκπρόσωποί του σε τηλεόραση και πολιτική θεωρούσαν ότι οι συνθήκες συναισθηματικής σύγχυσης είναι άκρως αποδοτικές άλλοτε σε τηλεθέαση και άλλοτε σε ψηφαλάκια. Η εκπομπή, απλώς, του έστρωσε κόκκινο χαλί.