Ηχος από το μέλλον

Ο Γιώργος Νταλάρας, εκτός από τραγουδιστής με τη γνωστή μακρά πορεία, είναι κι ένας καλλιτέχνης με μουσικοκεντρική οπτική και αγάπη στο μπουζούκι και στην κιθάρα. Η δική του γνώμη συνοψίζει το σημερινό επίπεδο του εθνικού μας οργάνου:

«Το μπουζούκι έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα νυχτερινά κέντρα και όχι μόνο. Σήμερα που οι μεγάλοι χώροι συρρικνώνονται, δημιουργείται η ανάγκη να αναγνωριστεί η αξία του. Από την εμπειρία μου, οι ξένοι που το ακούνε το αντιμετωπίζουν με σεβασμό, αφού ο ήχος του είναι ιδιαίτερος, καλύπτει τον ήχο της μπαλαλάικας, της μαντόλας, της πορτογαλέζικης κιθάρας. Οταν παίζει ο δεξιοτέχνης, είναι σαν να περιγράφει τα σύνορα μιας χώρας.

Το μπουζούκι πάντα κρύβει μια παγίδα αφού τελευταία κάποιοι έχουν μπερδέψει την δεξιοτεχνία με την επίδειξη. Οπως κάποτε υπήρξαν πρόσωπα σαν τον Τσιτσάνη ή τον Χιώτη που έδωσαν μια και πήγαν το μπουζούκι στο μέλλον, έτσι σήμερα υπάρχει ένας πυρήνας που αντέχει και θα παίξει και ρόλο. Λείπουν βέβαια οι “ερωτικές” αψιμαχίες των παλιότερων όπως των Ζαμπέτα – Καλδάρα όπου ο ανταγωνισμός έφτανε σε υψηλά επίπεδα. Πιστεύω πάντως πως δεν θα χάσει την αξία του, αν και δεν έχει αξιόλογη θεωρητική κάλυψη, μόνον τις προσπάθειες σχολών όπως του Πολυκανδριώτη ή παλιότερα του Δερβενιώτη. Ο μύθος και η αίγλη του μπουζουκιού πάντως δεν χάνονται».