…και η κοινωνική κριτική με στίχους

Στα «Γυάλινα Γιάννενα», την τρίτη συλλογή του (1989), ο Γκανάς συμπεριλαμβάνει ένα ποίημα για έναν κότσυφα. Είναι ένα ποίημα ποιητικής που αποτυπώνει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί. «Το κοτσύφι όλο τον χρόνο σουσουρίζει και όταν έρχεται η άνοιξη συναγωνίζεται το αηδόνι. Ετσι κι εγώ κάνω πολλά χρόνια μέχρι να εκδώσω μια ποιητική συλλογή. Πρέπει να ζήσω πρώτα, να τριγυρίσω, και όλο αυτό να το μετασχηματίσω κάποια στιγμή σε λέξεις. Στο ενδιάμεσο, ούτε ως αναγνώστης δεν την μπορώ την ποίηση». Εξηγεί με αυτά το ότι δεν είχε προσχεδιάσει την πολιτική αιχμή που κουβαλάει η καινούργια του ποιητική σύνθεση. Αν παρακολουθήσει κανείς τη συγγραφική πορεία του Γκανά θα βρει τα πιο έντονα στοιχεία κοινωνικής κριτικής στην πρώτη του συλλογή που κυκλοφόρησε στα 34 του («Ακάθιστος δείπνος» 1978) καθώς και στα τραγούδια του. Το 2001 λ.χ. στις «Εσωτερικές ειδήσεις» που μελοποίησε ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης και τραγούδησε ο Γιώργος Νταλάρας, σχολίαζε: «σ’ αυτόν τον τόπο δεν βρίσκω εύκολα τον Νότο/ ούτε τη Δύση σα θεία να με νουθετήσει…». Ομως το τραγούδι δεν «πήγε», ενώ όπως λέει, «σήμερα με την τρόικα να σου γ… τα πρέκια, ακούγεται αλλιώς». Εξίσου αιχμηρό ήταν το «Να δεις τι σου ‘χω για μετά» (1993 Λ. Μαχαιρίτσας, Β. Παπακωνσταντίνου), ένα τραγούδι που ξεκινά από το ’50 και φθάνει στο ’90 λέγοντας πως ό,τι είναι να φανεί θα φανεί ώς το 2000 – αλλά να που καθυστέρησε ώς το 2010. Κι ακόμη το «Ασίκικο πουλάκι» (1996, Μ.Θεοδωράκης, Β.Λέκκας), κ.ά. Σήμερα, έχοντας στις αποσκευές του ένα Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1994 για την «Παραλογή»), ένα Βραβείο Καβάφη (2004) και ένα Βραβείο της Ακαδημίας (2011 Ιδρυμα Π. Χάρη), σχολιάζει στην «Αψινθο»: «…γύρω γύρω όλοι/ όλο και πιο πολλοί/ και πιο οχληροί/ φωνασκούντες/ ασχημονούντες/ αναλώσιμοι/ ανακυκλώσιμοι/ αιωνίως.» Αλλά μια φωνή αντιδρά, αμφιβάλλοντας: «-Αιωνίως;»