[Φαινόμενα] Πρόσκληση στο στούντιο για… τηλεπαραθυράτο σαματά

Η θέα και μόνο της τηλεπαραθυράτης σύνθεσης που εμφανίζεται στο απογευματινό δελτίο του Σκάι για να συζητήσει τα επεισόδια στο Χυτήριο, με αφορμή την παράσταση «Corpus Christi», διαβεβαίωνε ότι θα αναπαραχθεί πλήρως το κλίμα των ακροτήτων της προηγούμενης βραδιάς. 
Στην οθόνη εμφανίζονται εκτός από τον παρουσιαστή Νίκο Ευαγγελάτο, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Πέτρος Τατσόπουλος, η μεταφράστρια του θεατρικού που προκάλεσε τη μήνιν των θρησκόληπτων Βάσια Παναγοπούλου, η σχολιάστρια στα δελτία ειδήσεων του Σκάι Κατερίνα Ακριβοπούλου και ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ηλίας Παναγιώταρος, του οποίου το υβριστικό μένος εναντίον εκείνων που έχουν άλλη άποψη από τη δική του και του κόμματός του είχε ήδη αποτυπωθεί σε τηλεοπτικά πλάνα. Σε αυτού του είδους τις τηλεοπτικές σκηνοθεσίες στόχος είναι η προσομοίωση της ατμόσφαιρας που οδήγησε στις ακρότητες, με άλλοθι την ψυχαγωγική  «ενημέρωση» του φιλοθεάμονος.  
Και ψυχαγωγικό ως γνωστόν είναι το ξέσπασμα οργής. Θέαμα με υψηλή απόδοση σε νούμερα τηλεθέασης και μηδενική στο πεδίο της πολιτικής ουσίας. Αλλωστε δεν ανταλλάσσονται απόψεις, απλώς συγκρούονται πρόσωπα.
Οπως και συνέβη. Με τον Πέτρο Τατσόπουλο και τον Ηλία Παναγιώταρο να ανταλλάσσουν προσωπικούς χαρακτηρισμούς σε έναν καβγά-υπερθέαμα ενώ τα νοήματα της δημοκρατίας γίνονταν ντεκόρ της σύγκρουσης των προσωπικών μιντιακών τους «μύθων». Των στερεοτύπων δηλαδή που συνοδεύουν τη δημόσια εικόνα τους και που είναι ανοικτά σε πλήθος προσωπικών ερμηνειών από το ακροατήριο.   
Αλλωστε σε αυτού του είδους την τηλεόραση δεν έχει θέση η λογική.  Πρόκειται για είδος θεάματος που απευθύνεται στους φόβους, τα ένστικτα, τα βαθιά βιώματα του θεατή, εγείροντας συντηρητικά ανακλαστικά.  Στα μέσα  της δεκαετίας του 1990 έκαναν σουξέ στην αμερικανική τηλεόραση οι εκπομπές του διαβόητου Τζέρι Σπρίνγκερ. Φρόντιζε να έχει καλεσμένους που τους χώριζαν αβυσσαλέες διαφορές, προσωπικές και ιδεολογικές. Ετσι επιτύγχανε ακραία επεισοδιακά αποτελέσματα. Εκείνος πρόβαλλε το «δημοκρατικό άλλοθι» ότι αναδεικνύει και εκτονώνει τις αντιθέσεις, αλλά οι εκπομπές του θεωρήθηκαν διαβρωτικές για την κοινωνία.  
Στη χώρα μας η τηλεόραση, η οποία προφασιζόμενη τον δημοκρατικό διάλογο μετατρεπόταν σε θέατρο οργίλων ξεσπασμάτων, ανέδειξε πλείστους «σταρ» της τσαμπουκαλίδικης αντιπαράθεσης, ορισμένοι εκ των οποίων εξασφάλισαν μέχρι και βουλευτική έδρα ως επιβράβευση του τηλεοπτικού δυναμισμού τους.  
Οταν επικρατούν όροι τηλεόρασης στην πολιτική θα εμφανιστούν και εκείνοι που μπορούν να τους διαχειριστούν καλύτερα.
Μετά τις εκλογές του 2004, στις ΗΠΑ ανέλαβε ένας εκ των  επικοινωνιολόγων των Δημοκρατικών, ο Στάνλεϊ Γκρίνσμπεργκ, να μελετήσει γιατί έχασε το κόμμα του αντιπαραθέτοντας δημοκρατικά ιδεώδη (καλύτερα σχολεία, καλύτερη περίθαλψη κ.λπ.) απέναντι στον σκοταδισμό των Ρεπουμπλικανών που έλεγαν στους ψηφοφόρους «εμείς θα σας προστατεύσουμε από τους τρομοκράτες της Τεχεράνης και από τους ομοφυλόφιλους του Χόλιγουντ». Η διαπίστωσή του ήταν ότι οι κρίσιμες συνθήκες της χώρας διαμόρφωσαν ένα θέατρο της απειλής, της εκδίκησης και της σωτηρίας, προνομιακό για όσους απευθύνονται στο κοινό με τους εύληπτους όρους ενός λαϊκού θεάματος και το καλούν να επιλέξει μεταξύ «ηρώων» και κακών, μεταξύ «τιμωρών» και ανεκτικών.
 Με άλλα λόγια, το πεδίο της τηλεόρασης που υποβάλλει τα όπλα της δημοκρατίας στην οξειδωτική διαδικασία ενός εύληπτου τηλεοπτικού θεάματος μετατρέποντάς τα σε άλλοθι για τηλεθέαση γίνεται προνομιακό για εκείνους που έχουν στόχο να τα ακυρώσουν διαστρέφοντας και αυτοί τη χρήση τους προς όφελος των επικοινωνιακών τους μεθόδων.