[Προβολείς] Πάρ’ το για το σπίτι

Παρατηρώ πόσο πιο κομψούς μας έκανε η πρόσφατη οικονομική στενότης και δεν πιστεύω στα μάτια μου. Λες και πέρασε ο μπόγιας και μάζεψε όλη εκείνη τη χρυσοπληρωμένη πλαστικουριά  – τσάντες χειρός με ονοματεπώνυμο – που μας είχαν γίνει κάτι σαν εθνική ενδυμασία τα τελευταία κάμποσα χρόνια. Οχι πως δεν τα βολεύτηκα (όλη μέρα στη δουλειά, μακριά από τις αγαπημένες μου παντόφλες), αλλά περιμένω να δω τι θα απογίνει και με εκείνα τα πρησμένα μποτάκια εισαγωγής, κάθε βήμα και δεκάευρο.

Προς το παρόν και όσο κρατάει ακόμη η καλοκαιρία, κάνω βόλτες στη γειτονιά μου και με δυσπιστία παρατηρώ την εξωφρενική πληρότητα του καινούργιου φαγάδικου στο απέναντι πεζοδρόμιο. Πόσο εθιστικό μπορεί να είναι ένα πιάτο φάβα την εποχή μάλιστα της πιο σκληρής λιτότητας;  Αν και βρίσκομαι στις αρχές μιας κατά το μάλλον ή ήττον ατελέσφορης δίαιτας, το αποφάσισα να κάνω αυτοψία. Στήθηκα όρθια κάνα δεκάλεπτο δίπλα από το ταμείο μέχρι να αδειάσει τραπεζάκι (όπως κάνουν στο New York), έμεινα άναυδη από τις εξαιρετικά χαμηλές τιμές και όσα κατάφερα να μην καταναλώσω μου τα έκαναν πακέτο και τα πήρα σπίτι, όπως συμβαίνει παντού στον πολιτισμένο κόσμο. Τώρα εξηγείται γιατί τόσα χρόνια «την κάναμε ταράτσα» χωρίς προηγουμένως να έχουμε ενδιαφερθεί για τη σωστή  θεμελίωση, τα πέδιλα και τις πεδιλοδοκούς.

Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω το μονοφόρι της Μέρκελ (σακάκι – παντελόνι) και το φιστικί χρώμα που φόρεσε χθες με τον Σαμαρά δεν νομίζω ότι σημαίνει ντε και καλά πως ήρθε εδώ να μας τη φιστικώσει.