e-mail

Λειανοκλάδι – Σκαραμαγκάς με δυο παπούτσια πάνινα

Αγαπημένη κυρία Φοίβη μου,

Πες μου σε παρακαλώ αν μπορείς εσύ να καταλάβεις: αυτή η διαδρομή του Μετρό, με την έλευση της τρισχαριτωμένης κυρίας Μέρκελ στην Αθήνα, από την Εθνική Αμυνα κατευθείαν στην Πανόρμου και από εκεί κατευθείαν στο Μοναστηράκι, τι νόημα είχε και για ποιους; Ποιοι θα εξυπηρετούνταν, δηλαδή, μόνο με αυτές τις στάσεις και όλες τις υπόλοιπες περιμετρικές, όταν μάλιστα είχε αποκλειστεί και η μία γραμμή Αγιος Αντώνιος – Αγιος Δημήτριος από την άλλη Αεροδρόμιο – Αιγάλεω, καθώς οι συρμοί δεν σταματούσαν στο Σύνταγμα; Ποιος φωστήρας τής δήθεν ασφάλειας τα σκέφτηκε όλα αυτά;

Σε τι χώρα ζούμε πια.

Χρύσα Πολίτη

Πάλι καλά που δεν μας βάλανε, αγαπητή Χρύσα, να πηγαίνουμε όπως έλεγαν τα άσματα «Θεσσαλονίκη – Γιάννινα με δυο παπούτσια πάνινα» ή «Αθήνα – Θεσσαλονίκη με μια παπουτσοθήκη» (παραμάσχαλα, να υποθέσουμε). Ή, ακόμη καλύτερα, ευτυχώς που δεν μας έκαναν τις γραμμές Λειανοκλάδι – Σκαραμαγκάς (απευθείας) με τα διατάγματα της Επταετίας που απενεργοποιήθηκαν για να μην ενοχληθεί η ασφάλεια της κυρα-Μέρκελ, που υποτίθεται πως είναι αρχηγός φίλιας χώρας, αλλά που για χάρη της – όπως το έθεσε και η γερμανική εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine» – γίναμε κάτι σε Αφγανιστάν!

Μάχες
(ερωτικό) σώμα με (ανερωτικό) σώμα

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Παρακολούθησα σε κρατικό κανάλι μια συνέντευξη (δεν ξέρω αν προβαλλόταν σε επανάληψη) της ποιήτριας Κικής Δημουλά και εντυπωσιάστηκα. Σας μεταφέρω τον διάλογο, όπως τον κατέγραψε η μνήμη μου, για δική σας ευχαρίστηση και των αναγνωστών σας:

Ρωτάει ο συνεντευξιαστής: «Εχετε μαθητές, κυρία Δημουλά;». Απαντάει εκείνη: «Αγαπώ τη νεότητα». «Εμένα με θέλετε για μαθητή σας;». Η Κική Δημουλά τον κοιτάει για λίγο, σαν να τον ελέγχει, και δίχως δισταγμό τού λέει: «Εσάς θα σας ήθελα για εραστή μου»! Νομίζω πως λίγοι έχουν τολμήσει να ξεστομίσουν τέτοια ατάκα, που σε μένα ακούστηκε πολύ συγκινητική, με κάθε έννοια.

Με εκτίμηση, Νίκος Αλαγιάννης

Δεν λέτε που μέσα σε όλον αυτό τον ορυμαγδό και τον κοπετό (πω πω, έχουμε γίνει επιδαύρια γη!), αγαπητέ Νίκο, κάποιος/κάποια μιλάει έστω για τον έρωτα; Και με αυτόν αντιμετωπίζει την κρατούσα και επικρατούσα τηλεοπτική ελαφρότητα (του Είναι); Πού να δείτε με τι θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε την απροκάλυπτη χρωματισμένη (όλοι ξέρουν σε τι απόχρωση) εισβολή στην κρατική ραδιοτηλεόραση «δικών μας παιδιών», γιων και κορών πολιτευτών που εντάσσονται – ω του θαύματος! – κατευθείαν στα «ειδικά μισθολόγια» για να εισπράττουν το ανώτατο των 4.000 ευρώ μηνιαίως, μην τύχει και τους χάσουμε…

Το Ραφτάδικο του Βασιλιά στα μέτρα τους

Αγαπητή Φοίβη,

Διαβάσατε όλα αυτά τα περίφημα που θα έλεγαν οι έλληνες καλλιτέχνες αν είχαν απέναντί τους την κυρία Μέρκελ; Πως θα της έλεγαν ότι δίχως εμάς «θα ήταν καπάκι μπίρας», ότι «δεν πρέπει να έρθει ως παιδονόμος» ή ότι «όταν στην αρχαία Ελλάδα ανέβαζαν τραγωδίες, εκείνοι ήταν ακόμη στα δέντρα». Ευτυχώς που έχουμε τέτοιο πνευματικό και καλλιτεχνικό αγωνιστικό επίπεδο.

Μετά τιμής, Χρήστος Αλεξανδράτος, Πελοπόννησος

Δεν έχει κάποιος, αγαπητέ Χρήστο, παρά να παραπέμψει τους σεπτούς, πνευματικούς και κυρίως αγωνιζόμενους καλλιτέχνες μας στο θαυμαστό πάρτι που έστησαν χθες στην Καβάλα, την ώρα που άφηνε την Αθήνα η Ανγκελα Μέρκελ, το εκεί Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο, το Θέατρο των Πολιτών, ο Φωτογραφικός Ομιλος, η Ομάδα Μελέτης, Διατήρησης και Διάδοσης του Λαϊκού Παραμυθιού και Παιχνιδιού «Οι Παραμυθάδες» και ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες της μακεδονικής πόλης. Οπου μαζί με τους περαστικούς διαμόρφωναν το Ραφτάδικο του Βασιλιά, με «βασιλικά αντικείμενα και υφάσματα σε διάφορα χρώματα, σχέδια και μεγέθη, που διακόσμησαν το σπιτάκι που θα βρίσκεται στην Πλατεία Καπνεργάτη έως την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου, μετατρέποντάς το σε χώρο βγαλμένο από παραμύθι»!