[Ανορθόδοξα] Η ομπρέλα και τα μηνύματά της

Μήπως η εικόνα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον σύντροφο αλεξιβρόχιο να του κρατάει την ομπρέλα δεν ήταν επικοινωνιακή αστοχία; Στο κάτω κάτω, τίποτε δεν αφέθηκε στην τύχη. Οι κινήσεις ήταν καλοσχεδιασμένες, όπως και το σκούρο κοστούμι με τον ανοιχτό γιακά, και τα χέρια στην τσέπη, σημάδι σταθερού χαρακτήρα που ξέρει τι ζητάει απ’ τη ζωή αυτή και, το κυριότερο, δεν βιάζεται. Γιατί δεν βιαζόταν ο κύριος Τσίπρας κι ας έβρεχε κρουνηδόν.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις εύκολες παρατηρήσεις για τον αριστερό που δέχεται να του κρατάει κάποιος την ομπρέλα, σαν τη βασίλισσα Ελισάβετ της οποίας τα χέρια είναι συνήθως απασχολημένα με το τσαντάκι της σε ροζ καραμελί. Ο καθείς και το πρωτόκολλό του. Και το πρωτόκολλο της Ελληνικής Δημοκρατίας ορίζει ρητά πως ουδείς θεωρείται άξιος να ασκήσει εξουσία αν δεν περιβάλλεται από αξιόλογο αριθμό συνοδών. Εργο δε των συνοδών αυτών οι οποίοι φροντίζουν για την ασφάλεια και τη βολή του είναι να προκαλούν ανασφάλεια και να ξεβολεύουν τους παρισταμένους. Κοινώς, να μην επιτρέπουν στο πρόσωπο του ηγεμόνα να περνάει απαρατήρητο και να επιτρέπουν στο κοινό να το αναγνωρίζει με την πρώτη ματιά ανάμεσα στο πλήθος. Προκειμένου δε να πετύχουν τον σκοπό αυτό είθισται να διακόπτουν την κυκλοφορία παρατάσσοντας υπέρογκα τροχοφόρα, να σπρώχνουν αδιακρίτως, να απωθούν υπερηλίκους που θέλουν να αγγίξουν το σώμα του ηγεμόνα και να βγάζουν από την τσέπη τους το δεύτερο ζευγάρι τα γυαλιά πρεσβυωπίας σε περίπτωση που ο εν λόγω έχει ξεχάσει το πρώτο στο σπίτι του και δεν μπορεί να αναγνώσει τη βαρυσήμαντη ομιλία του. Ενδεχομένως, αν οι καιρικές συνθήκες το επιτρέψουν, να κρατούν και την ομπρέλα του.

Ο κ. Τσίπρας με μια απλή κίνηση συμπλήρωσε όσα κενά είχε ενδεχομένως αφήσει η ομιλία του και η συνέντευξή του. Ξεχάστε το άτακτο παιδί των καταλήψεων. Εδώ έχετε να κάνετε με έναν άνθρωπο που έμαθε πια το πρωτόκολλο της εξουσίας και είναι έτοιμος να κυβερνήσει.

Θυμάμαι τον Εθνάρχη πάσης Ελλάδος ο οποίος κάποτε, στα Ιωάννινα αν δεν κάνω λάθος, όταν το πλήθος άρχισε να του φωνάζει: «Είσαι ο Μεγαλέξαντρος» εκείνος, αφού τους άφησε να το επαναλάβουν δυο – τρεις φορές έκανε μια από εκείνες τις παροιμιώδεις παύσεις του και απλώνοντας το χέρι τούς είπε: «Δεν θέλω υπερβολές». Και έχω ψηθεί πολλές φορές μέσα στο αυτοκίνητο περιμένοντας στην ουρά για να περάσει ο στόλος που συνόδευε τον Ανδρέα Παπανδρέου από το Καστρί στο Κοινοβούλιο.

Μα πώς κάνεις έτσι για μια ομπρέλα, θα μου πείτε; Εχετε δίκιο. Υπερβάλλω. Απλώς αναρωτιέμαι από ποιες βλαχοδημαρχικές καταβολές κληρονόμησαν οι ηγέτες της δημοκρατίας μας αυτό το ύφος της υπεροχής. Το οποίο, αναγνωρίζω βέβαια ότι ακολουθεί και αυτό την πτωτική πορεία της κρίσης. Ομως, ακόμη κι αν δεν σε λένε «Μεγαλέξαντρο», και ακόμη κι αν δεν μπορείς να κλείσεις την Κηφισίας για να περάσεις με το αυτοκίνητό σου, κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά αν, την κρίσιμη στιγμή, δεν βρεθεί κάποιος για να σου κρατήσει την ομπρέλα.