[Φαινόμενα] Η ανατριχιαστική γοητεία ενός δολοφόνου

Διαφορετική από οποιαδήποτε τηλεοπτική αστυνομική σειρά έχει προβληθεί μέχρι σήμερα ο «Ντέξτερ», αιρετική ως προς τη διαδρομή που ακολουθεί το σενάριο για να καταδικάσει το έγκλημα και τη διαστροφή, με μια ιδιόμορφη φιλοσοφική αναζήτηση απαντήσεων στο αμείλικτο ερώτημα του νοήματος της ανθρώπινης ύπαρξης, θα λέγαμε ότι ανήκει στην ίδια «σχολή» σειρών με τον «Δρα Χάουζ». Οι πρωταγωνιστές είναι κυνικοί, σκληροί, αντιηρωικοί, βρίθουν παθών και ελαττωμάτων, φτάνοντας, όπως στην περίπτωση του Ντέξτερ, να είναι ακόμη και εγκληματικές φυσιογνωμίες. αν και… υπέρ της προστασίας της ανθρώπινης ύπαρξης.

Εμβληματική «φιγούρα» της εποχής μας ο αστυνόμος Ντέξτερ (ένας εξαιρετικός Μάικλ Χολ στον ρόλο), όπου η αυξανόμενη αγριότητα των εγκλημάτων αντανακλά μια βαθύτερη και πιο επικίνδυνη υποχώρηση του πολιτισμού, που είναι η κατάργηση του δέους μπροστά στην ανθρώπινη ζωή. Η ακραία προσωπικότητά του, δημιούργημα της αστυνομικής λογοτεχνίας και για την ακρίβεια του Τζεφ Λίντσεϊ, συμπυκνώνει τα στοιχεία των δυο κόσμων, του εγκλήματος και του σεβασμού της ζωής, που καταλήγουν να συγκρούονται μέσα του μετατρέποντάς τον σε τραγικό ήρωα.

Σκοτώνει με σχεδόν αφόρητη δυσκολία. Πάντα όμως δολοφόνους κατά συρροή. Επικίνδυνους. Οφείλει την κτηνώδη πτυχή του χαρακτήρα του στην αγωγή του από τον θετό του πατέρα, επίσης αστυνομικό, τον Χάρι Μόργκαν. Τον δίδαξε να σκοτώνει ακολουθώντας έναν δικό του «κώδικα τιμής», να είναι βέβαιος ότι το θύμα του είναι ένας εν ψυχρώ δολοφόνος και να μένει πάντα μακριά από οποιεσδήποτε κοινωνικές συναναστροφές για να μην τον λυγίσουν συναισθήματα και αποκαλυφθεί.

Ωστόσο δεν γλιτώνει το λάθος και σε μια στιγμή σκοτώνει έναν αθώο. Είναι η στιγμή που οι μεταμορφώσεις του από δρ Τζέκιλ σε μίστερ Χάιντ – το πρωί ντετέκτιβ στο αστυνομικό τμήμα του Μαϊάμι και τις νύχτες τιμωρός που δολοφονεί – αρχίζουν να γίνονται όλο και πιο δύσκολες, καθώς αποκτά «ανθρώπινα συναισθήματα».

Ανέραστος για να μην υποκύπτει σε πάθη, ανακαλύπτει τον έρωτα καθώς παντρεύεται για να έχει ακόμη καλύτερη κάλυψη. Ανακαλύπτει την τρυφερότητα. Ανακαλύπτει ότι αποκτά φίλους.

Κάθε επεισόδιο και ένα μεγάλο ανθρώπινο δίλημμα και μια κορυφαία εσωτερική σύγκρουση. Στο προχθεσινό που πρόβαλε ο Σκάι, κατάκοιτη η γυναίκα που τον μεγάλωσε, καταδικασμένη να ζει με οξυγόνο, του ζητάει να την απαλλάξει από τα βάσανα, να της κάνει ευθανασία. Γιατί αυτός γνωρίζει τον θάνατο σαν λύτρωση. Δέχεται. Της αγοράζει την αγαπημένη της τάρτα και βάζει μέσα την ουσία που θα τη θανατώσει σε ελάχιστα λεπτά. Εκείνη την τρώει λέγοντάς του ότι «πέτυχε επιτέλους την τέλεια τάρτα» και εκείνος σκύβει και της ψιθυρίζει στο αυτί, περισσότερο σαν εξομολόγηση, ότι σκότωσε τον αδελφό του (και αυτός επικίνδυνος δολοφόνος). Εκείνη του απαντάει ότι έκανε πολύ καλά. Και εκείνος καθώς της κλείνει τα μάτια αναρωτιέται, χωρίς καμιά σύσπαση στο πρόσωπό του, «τότε γιατί νομίζω ότι αυτό που έκανα ήταν κακό;».

Το ψυχολογικό και φιλοσοφικό ενδιαφέρον είναι αυτή η μεταμόρφωση, ο εξανθρωπισμός του Ντέξτερ από επεισόδιο σε επεισόδιο, από δίλημμα σε δίλημμα. Σαν μια παράδοξη ανακεφαλαίωση των ιερών αξιών που βρίσκονται στον πυρήνα του ανθρώπινου πολιτισμού, από την αξία της ανθρώπινης ζωής και το περί δικαίου αίσθημα μέχρι την εκπολιτιστική δύναμη των συναισθημάτων που η σύγχρονη βαρβαρότητα θέτει σε επαναδιαπραγμάτευση.