… και ο έρωτας ως καθρέφτης της κοινωνικής δυναμικής

Κι όμως, μας λέει ο Αλέν Μπαντιού, ο έρωτας απειλείται και σήμερα, τον 21ο αιώνα, όπου όλα φαίνονται να επιτρέπονται (… αρκεί να εξυπηρετούν την καθεστηκυία τάξη και την αγορά). Απόδειξη, η παγκόσμια επιτυχία του ροζ πορνό της Αγγλίδας Ε. Λ. Τζέιμς «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» (Πατάκης), το οποίο μέσα σε έναν μήνα πούλησε στην Ελλάδα 35.000 αντίτυπα και συνεχίζεται σε έναν 2ο τόμο που ακολουθεί κατά τη χειμωνιάτικη σεζόν. Και εδώ η ηρωίδα ερεθίζεται με το μαστίγωμα και τις χειροπέδες που της βάζει ο αφροαμερικανός εκατομμυριούχος εραστής της, όμως λαχταρά να τον φέρει στον «ίσιο» δρόμο. Ετσι, η περιπέτειά τους αναδεικνύει εξ αντιδιαστολής την πιο φαλλοκρατική, στερεοτυπική, συμβατική και εφησυχασμένη μορφή ιδιωτικών σχέσεων. Αυτό δηλαδή από το οποίο κινδυνεύουμε σύμφωνα με το «Εγκώμιο του έρωτα» που θα κυκλοφορήσει στις ίδιες εκδόσεις.

Εμβληματική μορφή της αριστερής διανόησης στη Γαλλία, καθηγητής στην περίφημη σχολή ανώτατων στελεχών Ecole Normale Superieure, ο Μπαντιού υποστηρίζει σε αυτό το βιβλίο που έχει μορφή διαλόγου με τον Νικολά Τριόνγκ πως ο έρωτας δεν είναι μια εμπειρία αλλά μια δομή αλήθειας. Σημαίνει, λέει, τον κόσμο που βιώνεται μαζί, με αφετηρία τη διαφορά και όχι την ταυτότητα. Εχει ως αφετηρία τη συνάντηση προκειμένου να δημιουργηθεί η δυάδα εκεί που υπάρχουν μονάδες, και να οικοδομηθεί η κοινή ζωή έτσι ώστε ο έρωτας να πραγματώνεται σε διάρκεια χρόνου. Σήμερα όμως όλοι ζητούν έναν σύντροφο που να διασφαλίζει μια ζωή χωρίς ρίσκο. Ενώ το να ερωτεύεσαι σημαίνει ότι διακινδυνεύεις να κάνεις λάθος, να υποφέρεις, να προδώσεις… εξηγεί. Αυτό είναι η εμπλοκή στη ζωή. Οι κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις αυτής της στάσης είναι δεδομένες. Αλλά ο Μπαντιού φροντίζει να τονίσει πως «όποιος δεν ξεκινά από τον έρωτα δεν θα καταλάβει ποτέ τι είναι η φιλοσοφία».