Κακές ταινίες, όμορφα κορίτσια

Από εδώ τα ΚΑΠΗ. Της κινηματογραφικής Μόστρα το μαντρί. Από την άλλη, το 33χρονο μανούλι εκ Πολωνίας με το όνομα Κάσια Σμούτνιακ. Η επονομαζόμενη και «Μαντρίνα ντε λα Μόστρα». Που σουλατσάρει ως οικοδέσποινα. Αλλοτε με Valentino και άλλοτε με Armani.

Η Κάσια, με την περιφερόμενη και γκλαμουράτη ομορφιά της, θα εξασφαλίσει συντόμως κινηματογραφικό συμβόλαιο μερικών εκατομμυρίων. Οπως ακριβώς κατάφερε εδώ και τέσσερα χρόνια να εξασφαλίσει το έτερο μανούλι του φετινού φεστιβάλ. Δηλαδή η Ολγα Κιριλένκο από την Ουκρανία, με το μισό στήθος έξω, ως πρωταγωνίστρια της θρησκευτικής, παραληρηματικής ιστορίας «To the Wonder» του Τέρενς Μάλικ. Που προβλήθηκε χτες εξασφαλίζοντας τον τίτλο του μεγάλου, πολύ μεγάλου σκανδάλου της φετινής Μόστρα.

Πρώτον, γιατί μετά την προβολή τα 4/5 της αίθουσας άρχισαν τα γιούχα – «αν σε βρούμε μπροστά μας θα σε φτύσουμε» – ενώ το υπόλοιπο 1/5 χειροκροτούσε. Δεύτερον, γιατί σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ο Μπεν Αφλεκ και η Ολγα Κιριλένκο περιφέρονταν και κουβέντιαζαν με πλάτη στον φακό. Πολύ, μα πολύ μοντέρνο αυτό. Και άκρως βαρετό. Τρίτον, γιατί ο Χαβιέρ Μπαρδέμ ως καθολικός πάστορας πιάνει κουβέντα με τον θεό, θέτοντας ερωτήματα του τύπου «πού να κοιτάξω θεέ μου;» Τέτοιες αμπελοφιλοσοφίες.

Τέταρτον, γιατί ουδείς, πλην της Ολγας, κατέφθασε στη σχετική συνέντευξη Τύπου (οι φήμες λένε ότι ο Μάλικ βρίσκεται στη Βενετία, κρυπτόμενος, όπως το συνηθίζει σε όλα τα φεστιβάλ). Που πάει να πει γιοκ Μπεν Αφλεκ και γιοκ Χαβιέρ Μπαρδέμ.

Με τούτα και με τα άλλα φτάνουμε σε δύο φρέσκα ονόματα. Από το καστ μιας αμερικανικής, ας πούμε, βουκολικής ιστορίας με τον τίτλο «At Any Price», όπου ο Ντένις Κουέιντ παριστάνει τον αγρότη. Το πρώτο φρέσκο όνομα είναι της Κέλι Ελίζαμπεθ Νιούτον που περιφέρεται στο Λίντο επιδεικνύοντας, υπερηφάνως, ένα τατουάζ με δράκο. Το δεύτερο όνομα είναι του 25χρονου Ζακ Εφρον που οι άνθρωποι των Media αλλά και εκατοντάδες περιπατητές τον έχουν ήδη ανακηρύξει ως επερχόμενο διάδοχο του Τζορτζ Κλούνι. Ηρεμήστε παιδιά. Οποιος βιάζεται σκοντάφτει.

Παραλλήλως με όλα αυτά και ύστερα από το πολιτικό παραλήρημα του Κλιντ Ιστγουντ στο Συνέδριο των Ρεπουμπλικανών, άπαντες στη Μόστρα «ξεμωραμένο» τον ανεβάζουν και «φασίστα» τον κατεβάζουν. Και πάλι συνιστώ ηρεμία και ψυχραιμία. Διότι στη χώρα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι δεν δικαιούνται να ομιλούν για το σχοινί του κρεμασμένου. Σαν να λέμε είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.

Με τούτα και με τα άλλα καταλήγουμε στο εξής συμπέρασμα: όσο πιο πίσω τόσο καλύτερα. Γιατί μέχρι στιγμής από ταινίες γιοκ, από κορίτσια και σκάνδαλα να φάνε και τα ψάρια. Ετσι, η Μόστρα επέστρεψε στο λαμπρό παρελθόν. Τιμώντας ιδιαιτέρως τον 73χρονο και παραμορφωμένο από τα λίφτινγκ Μάικλ Τσίμινο, τον σκηνοθέτη του «Ελαφοκυνηγού. Προβάλλοντας ολόκληρη την κόπια των 216 λεπτών της καταραμένης επικής και αντιαμερικανικής καουμπόικης ιστορίας «Η πύλη της Δύσεως» (1980). Μια από τις πιο επεισοδιακές στιγμές του Χόλιγουντ, αφού από τη μια λόγω κόστους η εταιρεία παραγωγής παραλίγο να καταλήξει σε ολοκληρωτική χρεοκοπία και από την άλλη να παραμεριστεί από το μοντάζ ο σκηνοθέτης, ώστε η εταιρεία να κόψει τη διάρκεια του φιλμ σε περίπου 140 λεπτά. Υστερα από αυτήν την περιπέτεια, ο Μάικλ Τσίμινο βρέθηκε στα σκουπίδια του Χόλιγουντ.

Α, ξέχασα τον λιλιπούτειο Σπάικ Λι που προσήλθε με ντοκιμαντέρ για τον Μάικλ Τζάκσον και ιδιαιτέρως για το θρυλικό άλμπουμ «Bad». Ενας τίτλος που ταιριάζει στη Μόστρα. Bad films αλλά, όλα κι όλα, beautiful girls!