Η Ελλάδα της κρίσης μέσα από τα μάτια του Αντώνη Ρέμου, σε κέντρο της Θεσσαλονίκης. Στην οποία Ελλάδα της κρίσης δεν κάνει η δουλειά τους άντρες, το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί, αλλά το φτυάρι για το φελιζόλ (πού να μετρήσει κάποιος πόσους βασικούς μισθούς, πόσες πενιχρές συντάξεις σε... λουλούδια φτυαρίζει στην πίστα). Και αυτό ενώ ο αοιδός περιοδεύει και με τους Goin’ Through, οι οποίοι κατάφεραν να διχάσουν την ελληνική Αριστερά!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Της παρακμής τα καμώματα
Προς Φοίβη Αθηναίου
Μια σύντομη απάντηση, της δικής μας γενιάς, στην επιστολή των 80 ανθρώπων του θεάτρου μας που πιστεύουν ότι το Φεστιβάλ Αθηνών ήταν, επί πολλά χρόνια, πριν το 2006, «ένας παρηκμασμένος, επαρχιώτικος, θεσμός».
Παραθέτουμε κάποια στοιχεία, όσα μπόρεσε να συγκρατήσει η μνήμη μας ονόματα της «παρακμής» στον «επαρχιώτικο θεσμό» ώς το 2006: Κάλλας, Νουρέγιεφ, Μπεζάρ, Ξενάκης, Χρήστου, Μητρόπουλος, Ροστροπόβιτς, Ρουμπινστάιν, ΜακΚέλεν, Τζεφιρέλι, Στρέλερ, Ρονκόνι, Ντάριο Φο, Σινάτρα, Κομεντί Φρανσέζ, Μινωτής, Παξινού, Κατράκης, Αλεξανδράκης, Αρώνη, Κωτσόπουλος, Συνοδινού, Χορν, Βολανάκης, Ροντήρης, Κουν…
Και αναρωτιόμαστε, γιατί το σημερινό Φεστιβάλ της «ακμής» δεν έστειλε σε κάποιο ξένο Φεστιβάλ ούτε τη χρυσοπληρωμένη «Ηλέκτρα» του Στάιν ούτε τον Δημήτρη Παπαϊωάνου.
Στο Φεστιβάλ παλαιότερα ο Σολομός ανέβασε τα «Σόδομα και Γόμορρα » του Καζαντζάκη, ο Μουζενίδης με τον Κατράκη τον « Χριστόφορο Κολόμβο », ο Ευαγγελάτος την όπερα του Καλομοίρη «Κωνσταντίνος Παλαιολόγος», ο Νίκος Κούνδουρος τον «Διγενή»…
Και τελειώνουμε, απαντώντας σε μια ατυχέστατη δημοσιογραφική φράση: «Εκλεισε το τηλέφωνο σε όλον αυτόν τον εσμό των μετρίων, που θεωρούσαν Ηρώδειο και Επίδαυρο βιλαέτι τους». Εμείς, «ο εσμός των μετρίων», δεν θα πούμε βέβαια ποτέ το ίδιο και για πολλούς από τους άξιους 80 που υπογράφουν και είναι μόνιμοι συνεργάτες του Φεστιβάλ και του Εθνικού από το 2006 μέχρι και σήμερα. Θα ρωτήσουμε όμως γιατί από το 2006 μέχρι σήμερα δεν έγινε ούτε ένας ολοκληρωμένος οικονομικός απολογισμός. Και δεν θα μάθουμε ποτέ, φυσικά, τα κέρδη και τις ζημιές, το κόστος παραγωγών, τις προμήθειες των ατζέντηδων, τις αμοιβές των συνεργατών και ποια έντυπα και ποιοι δημοσιογράφοι πληρώθηκαν και πόσο, για τις πανάκριβες δημόσιες σχέσεις. Ούτε καν πόσα πήρε η Σαουμπίνε που έχει έλθει 6 φορές μέσα σε 6 χρόνια…
Οπως δεν μάθαμε ποτέ για ποιο λόγο τα πρώτα χρόνια της εξαετίας, η πλειοψηφία των μελών του ΔΣ ήταν ξένοι διευθυντές ξένων φεστιβάλ και οι συνεδριάσεις του γίνονταν (αν και όταν γίνονταν) με…τηλεδιάσκεψη: Αθήνα, Λυών, Αβινιόν, Μονακό. Ούτε θα μάθουμε ποτέ αν οι διεθνείς αυτοί ατζέντηδες πληρώνονταν.
Αναγκαστήκαμε να συντάξουμε αυτή την απάντηση υπερασπιζόμενοι μια ολόκληρη γενιά που προσπάθησε, με όλα τα λάθη της, μέσα από τα χαλάσματα του Πολέμου, του Εμφυλίου και της δικτατορίας, να επιβιώσει και ταυτόχρονα να ξαναδημιουργήσει έργα Νεοελληνικού Πολιτισμού και Ποιότητας ζωής.
Ελπίζοντας ότι θα ξανάρθουν κάποιες μέρες που θα ξαναβρούν την παλιά τους αίγλη όλοι οι αρχαίοι χώροι με τα μεγάλα και καταξιωμένα ελληνικά και ξένα έργα, παράλληλα με τις σύγχρονες αναζητήσεις σε άλλους, νέους, χώρους. Και θα έχει ξεχαστεί και η βλάσφημη δήλωση («Ελευθεροτυπία», 6.6.08), του κ. προέδρου του Φεστιβάλ: «Δεν νομίζω ότι το Θέατρο της Επιδαύρου είναι ιερότερο απ’ οποιοδήποτε άλλο»!
Γιατί ξέρουμε καλά και το ξέρει καλά και η σημερινή γενιά ότι όσες αίθουσες «Πειραιώς 260» κι αν αξιοποιηθούν, την Επίδαυρο και το Ηρώδειο δεν θα τα αντικαταστήσουν.
Για λογαριασμό όσων ζουν κι όσων έφυγαν.
Στέφανος Ληναίος
Ψιλά γράμματα όοοοολα αυτά, αγαπητέ Στέφανε. Την ώρα που στην ίδια, σημερινή, Ελλάδα που σβήνει μονοκοντυλιά το παρελθόν της, ο NiVo και οι Goin’ Trough ραπάρουν, διχάζοντας την Αριστερά, «μαζί μου ασχολείσαι/ πόσο μ…ς είσαι»…
Βερίκοκα, απρικότια και πατάτες
Aγαπητή μου Φοίβη,
Ως φανατική σου αναγνώστρια κι εγώ, διεκδικώ λίγο από τον πολύτιμο χώρο σου, όπως έκανες και με τη συνονόματή μου τις προάλλες στη στήλη σου.
Δεν θα κουράσω τους αναγνώστες σου με ερωτήματα σχετικά με τις φήμες για τη μη ανανέωση της θητείας του κ. Λούκου στο Ελληνικό Φεστιβάλ και για την επιστολή διαμαρτυρίας των ογδόντα καλλιτεχνών, γιατί στο μεταξύ απάντησε σε όλες τις απορίες μου ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος.
Ηθελα μόνο να με πληροφορήσεις, Φοίβη μου, αξιοποιώντας τη γνωριμία σου με φίλους που ασκούν το ευγενές, και υπεράνω ελέγχου, επάγγελμα του καλλιτεχνικού πράκτορα (κοινώς, ατζέντης), πόσο θα τιμάται η ίδια παράσταση όταν ο μη γνωρίζων πρόσωπα και πράγματα καλλιτεχνικός διευθυντής αφεθεί στα χέρια τους και στις ορέξεις τους. Εκεί να δεις, Φοίβη μου, τι εστί βερίκοκο (ή μάλλον abricot).
Με εύλογη εκτίμηση, Ελένη Παναγοπούλου, Παλαιό Φάληρο
Αχ, πώς να σας απαντήσει και πώς να σας βοηθήσει, αγαπητή Ελένη, η ταπεινή τούτη στήλη. Θα σας γελάσει και δεν το θέλει. Μόνον αν υπήρχε ένας στοιχειώδης οικονομικός έλεγχος, ώστε να ξέρουμε όλοι – και το κοινό, βεβαίως, που τα πλήρωσε – πόσο κόστισε, πόσο χρεώθηκε το καθετί από τα προγράμματα επτά ετών του Φεστιβάλ Αθηνών, ποιος διαμεσολάβησε (κοινώς: ατζέντης), θα μπορούσε κάποιος να σας απαντήσει. Μόνον έτσι θα υπήρχε μέτρο σύγκρισης. Κι έτσι, φαντάζεται κάποιος, ότι οι φίλοι σας, τους οποίους αναφέρετε, θα μπορούσαν να σας εξηγήσουν τι ακριβώς εστί… apricot (αγγλοσαξονιστί, απέναντι στη γαλατική σας ευγένεια και κουλτούρα).
Google news
