e-mail

Γιατί να λείπει το Εθνικό;

Αγαπητή Φοίβη,

Πριν από λίγες ημέρες πληροφορήθηκα το πρόγραμμα των παραστάσεων στο Ηρώδειο Θέατρο για τη μετα-φεστιβαλική 2012 περίοδο, ήτοι από το τέλος Αυγούστου μέχρι και το τέλος Σεπτεμβρίου 2012.

Με μεγάλη μου έκπληξη παρατήρησα ότι από το πρόγραμμα απουσιάζουν και οι τρεις παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, ήτοι Νεφέλες, Αμφιτρύων και Περικλής. Αλήθεια, με αυτόν τον τρόπο επιβραβεύει ο κ. Γ. Χουβαρδάς το θεατρόφιλο κοινό της Αθήνας, το κοινό που τον τελευταίο χειμώνα 2011-2012 – και παρά την οικονομική κρίση – γέμιζε ασφυκτικά το Εθνικό Θέατρο;

Θέλω να πιστεύω πως ακόμη και σήμερα υπάρχει χρόνος έτσι ώστε οι παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου να συμπεριληφθούν στο πρόγραμμα του Ηρωδείου, σε ημερομηνίες του Σεπτεμβρίου 2012, για να μπορέσουν τελικά να τις δουν και οι θεατρόφιλοι της Αθήνας.

Αγαπητή Φοίβη, ζητώ τη βοήθειά σου.

Φιλικά, Λουκάς Γράβεζας

Επειδή αγγίξατε την ευαίσθητη θεατρική χορδή μου – είμαι, βέβαια, και γενικότερα μια ευαίσθητη γυναίκα – προσπάθησα να ρωτήσω και να μάθω. Η απορία σας, άλλωστε, μου φάνηκε εύλογη. Από το Εθνικό μού είπαν ότι υπήρξε πρόβλημα ημερομηνιών: οι παραγωγοί του Εθνικού και του Ηρωδείου δεν μπόρεσαν να βρουν ημερομηνίες που να εξυπηρετούν τη μεταφορά των σκηνικών και να είναι ελεύθερες στο Ηρώδειο. Θα άξιζε να προσπαθήσουν λίγο παραπάνω, νομίζω και εγώ. Μοιάζει λίγο με αμέλεια ή τουλάχιστον με έλλειψη αποφασιστικότητας από τις δύο πλευρές να βρεθεί λύση.

Μα καμία πια υποχρέωση προς το κράτος;

Αγαπητή Φοίβη,

Τους τελευταίους περίπου δύο μήνες πέρασα διακοπές στο Πήλιο, αποφεύγοντας έτσι τη λάβα των Αθηνών. Για μία ακόμη φορά διαπίστωσα ότι η φτώχεια, η μιζέρια και η γενικότερη αίσθηση της ανασφάλειας της Αθήνας είναι – ευτυχώς – ακόμη άγνωστα στην επαρχία. Πρόσθεσε σε όλα αυτά και την, ακόμη και τώρα, γενικευμένη εικόνα όπου ο ντόπιος ασχολείται κυρίως με δουλειές μεταπρατικές, ενώ τις καλλιέργειες και γενικότερα τις βαριές δουλειές τις κάνουν σχεδόν αποκλειστικά οι Αλβανοί.

Ετσι, αντιλαμβάνεσαι το τελείως αμετάβλητο της πραγματικότητας των τελευταίων δεκαετιών. Δυστυχώς όμως αμετάβλητη παραμένει και η εικόνα της φοροδιαφυγής ή μάλλον της έλλειψης οποιασδήποτε αίσθησης υποχρεώσεων προς το κράτος. Σχεδόν πουθενά δεν βλέπεις απόδειξη. Οι ταμειακές μηχανές τους έχουν κυριολεκτικά σκουριάσει, ενώ οι ελάχιστες αποδείξεις που κόβονται κάπου κάπου δεν παραλαμβάνονται από τους καταναλωτές. Μάλιστα, τέτοια είναι η κοινή αδιαφορία που έναν-δυο από τους ντόπιους οι οποίοι ζητούν αποδείξεις, τους έχουν χαρακτηρίσει οι υπόλοιποι «τρελούς» ή «ψώνια».

Και να φανταστείς, Φοίβη, ότι κατά γενική ομολογία μια επίσημη «έφοδος» κάνα δυο εφοριακών κάθε τόσο θα ήταν αρκετή για να συνετίσει πέρα για πέρα τους πάντες.

Κατά τα άλλα, μας ενοχλεί (τρομάρα μας…) απέραντα το «μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. Πράγμα που έχει πλέον (και δικαίως) αντικατασταθεί από το σωστότερο «μαζί τα τρώμε».

Πάντα με απέραντη εκτίμηση, Απόστολος Σ. – γιατρός

Εχει μαλλιάσει η γλώσσα μας ολονών. Εχουν μαλλιάσει και τα κλαβιέ των υπολογιστών. Αλλά εις μάτην. Τόσο δύσκολο είναι, βρε παιδιά, να βρεθεί ένας τρόπος να κόβονται υποχρεωτικά αποδείξεις; Σε άλλες χώρες, λ.χ., έχουν εφαρμόσει το σύστημα της πληρωμής όλων των αγορών μέσω κάρτας. Κάρτας που δεν είναι πιστωτική αλλά χρεωστική, από την οποία δηλαδή αφαιρείται αμέσως το ποσό που ξοδεύει ο πελάτης. Αυτό υποχρεώνει τον καταστηματάρχη να δώσει απόδειξη, γιατί φαίνεται αμέσως στον πρώτο έλεγχο τι ποσά έχουν μπει στον λογαριασμό του. Είναι γνωστό πως δεν φταίνε τόσο οι άνθρωποι, όσο τα συστήματα. Βέβαια και εγώ όταν βρέθηκα σε κάποια από αυτές τις ευρωπαϊκές χώρες περί ων ο λόγος, μόλις κατάλαβαν σε ένα μαγαζί ρούχων ότι επρόκειτο να πληρώσω με μετρητά, απέφυγαν τεχνηέντως να δώσουν απόδειξη. Επίσης, θυμάμαι, σε άλλη περίπτωση, γερμανός ελεύθερος επαγγελματίας που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, επίσης δεν μου έδωσε σωστή απόδειξη. Αρα, ας επαναλάβουμε για να το εμπεδώσουμε, ότι τα συστήματα κάνουν τον άνθρωπο και λιγότερο το ανάποδο. Σιγά σιγά, βέβαια, όταν ένα σύστημα λειτουργεί σωστά, λειτουργεί και παιδευτικά. Εδώ ανάποδα εκθειάζαμε πάντα μπαϊράκια, Υδραίους και Σπετσιώτες. Οχι ότι δεν είναι σημαντικοί, αλλά ποιος αμφιβάλλει ότι κάποιες νοοτροπίες τους πρέπει να τις αποβάλουμε κάποτε;