Αρχαία ιδανικά, επικίνδυνες ιδέες

Στο «Ο Αγών μου» ο Χίτλερ έγραφε: «Την εποχή που οι πρόγονοί μας κατασκεύαζαν πέτρινες γούρνες και πήλινα κιούπια, όλα αυτά τα αντικείμενα που ενθουσιάζουν τους προϊστοριολόγους μας, οι Ελληνες έχτιζαν την Ακρόπολη». Μόνο που, όπως καταδεικνύει ο συγγραφέας του παρουσιαζόμενου βιβλίου, αυτοί οι Ελληνες δεν ήταν τίποτα άλλο παρά Βόρειοι «Γερμανοί» οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στον Νότο.

Ο Χίτλερ ο ίδιος, αντιτιθέμενος στον Χίμλερ ο οποίος έστελνε στρατιές αρχαιολόγων σε ανασκαφές στα γερμανικά δάση για να ανακαλύψουν τον γερμανικό πολιτισμό, έγραφε πως ο γερμανικός πολιτισμός ήταν αυτός των Ελλήνων και όχι αυτός των γερμανικών δασών. Μάλιστα το έγραφε εντελώς ωμά υποστηρίζοντας πως «οι Ελληνες ήταν και αυτοί Γερμανοί». Ολα αυτά μας τα υπενθυμίζει και τα αναδεικνύει με συγγραφική μαεστρία, η οποία όμως δεν υποχωρεί έναντι των αυστηρών μεθοδολογικών απαιτήσεων της επιστήμης, ο 34χρονος συγγραφέας Γιόχαν Σαπουτό, λέκτορας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ. Ανήκει στη νέα γενιά των ερευνητών που μελετούν τις ρίζες και την ιστορία του Ναζισμού.

Για τον Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς, άξια ανθρωπότητα είναι αυτή που ταυτίζεται με τα έργα και τις ημέρες της ελληνικής και ρωμαϊκής βορεινότητας. Το αίμα, η σωματική υλικότητα, το πνεύμα, τα πνευματικά επιτεύγματα πηγάζουν από τη φυλετική ανωτερότητα και καθαρότητα. Η σήψη, οι ασθένειες, η μιζέρια, η διαφθορά πηγάζουν από τη μείξη των φυλών. Οσο οι αρχαίοι Ελληνες και Ρωμαίοι προστάτευαν τη βόρεια καθαρότητά τους, μεγαλουργούσαν• όταν την εγκατέλειψαν, κατέρρευσαν. Η ανθρώπινη Ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο από μια διαρκής σύγκρουση μεταξύ της άριας φυλής να διατηρήσει την αγνότητά της και της προσπάθειας της σημιτικής φυλής να κυριαρχήσει και να εξουθενώσει αυτή την άρια φυλή. Οποια μορφή και να παίρνει ο σημιτισμός (στις μέρες του Χίτλερ είναι εβραιομπολσεβικισμός) ο στόχος του είναι ο θάνατος του καθαρού βόρειου πνεύματος. Αίμα, ρωμαλέο σώμα και καθαρό πνεύμα είναι τα συστατικά της βόρειας άριας φυλής των Ελλήνων και των Ρωμαίων, τα οποία μισεί ο παγκόσμιος εβραϊσμός από την αρχή της ύπαρξής του.

Η ουσία της Ιστορίας για τους εθνικοσοσιαλιστές είναι η πάλη μεταξύ των φυλών. Η βόρεια φυλή των Ελλήνων αντιμάχεται τους βάρβαρους νότιους και κυριαρχεί. Η Ιστορία για τους ναζιστές είναι μόνο επανάληψη και θέλουν αυτό να το αποδείξουν με τον πόλεμο που κήρυξαν κατά της ανθρωπότητας.

Η ναζιστική εκδοχή του μύθου των Αρίων θεσπίζει μια ταυτότητα φυλετικής ενότητας μεταξύ του ελληνικού, του ρωμαϊκού και του γερμανικού λαού. Και οι τρεις αυτοί λαοί είναι παρακλάδια μιας κοινής αρχέγονης φυλής, της βόρειας. Με τα λόγια του Χίτλερ: «Οταν μας ρωτούν ποιοι είναι οι πρόγονοί μας, πρέπει να απαντάμε: οι Ελληνες».

Δεν έφθανε όμως η φυλετική προσάρτηση της αρχαιότητας, έπρεπε αυτή να χαραχτεί και στις πλάκες του παρόντος. Οι κλασικές σπουδές, τα σχολικά εγχειρίδια, τα προπαγανδιστικά φυλλάδια, αλλά και η αρχιτεκτονική, ο αθλητισμός, ο κινηματογράφος, η γλυπτική, οι μεγάλες αούτομπαν, το ανθρώπινο σώμα στη γυμνότητά του, οι ίδιες οι ανθρώπινες σχέσεις, τα πάντα έπρεπε όχι μόνο να θυμίζουν αυτή τη βόρεια καθαρότητα της Ελλάδας και της Ρώμης, αλλά και να την αναπαράγουν μιμούμενοί την.

Βεβαίως οι σκοποί αυτής της παρανοϊκής θεωρίας δεν ήσαν μόνο ιδεολογικοί. Αυτή η ιδιοποίηση του αρχαίου πνεύματος αποσκοπούσε στο να νομιμοποιήσει και την επεκτατική πολιτική της ναζιστικής Γερμανίας. Αν οι βόρειοι επεκτάθηκαν στα εδάφη των βάρβαρων Εβραίων και αν οι τελευταίοι τους εκτόπισαν, όχι νικώντας τους στα πεδία των μαχών, αλλά με τη μείξη των φυλών, τότε οι βόρειοι υποχρεούνται να επανέλθουν στον δικό τους ζωτικό χώρο.

Για τον γερμανικό ναζισμό η Ιστορία είναι δασκάλα, μια δασκάλα που διδάσκει πως όλα προέρχονται και καταλήγουν στο φυλετικό μίσος. Ενα μίσος που, όπως δείχνει ο Σαπουτό, στο κατά τη γνώμη μου συγκλονιστικό τελευταίο κεφάλαιο με τον τίτλο «Η χορογραφία του τέλους», δοξάζει τον θάνατο. Οχι όμως τόσο τον θάνατο και την καταστροφή του άλλου, αλλά τον θάνατο του ίδιου του βόρειου πνεύματος. Ο Χίτλερ παρήγγελλε τα κτίρια του καθεστώτος του να κτίζονται με τέτοιο τρόπο που, αν καταστρέφονταν, να θυμίζουν τα ελληνικά και ρωμαϊκά ερείπια. Οι δρόμοι έπρεπε να θυμίζουν, ακόμη και μετά την καταστροφή τους, το οδικό δίκτυο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Σαπουτό αναδεικνύει ένα καθεστώς που σαγηνεύεται από τον ίδιο τον εαυτό του, κυρίως λίγο πριν την καταστροφή του, και με θαυμασμό για τον εαυτό του τρέχει προς αυτήν. Ενα καθεστώς που ως άλλος Νέρων, λίγο προτού πεθάνει, αναφωνεί: Qualis artifex pereo.