Ενα αθυρόστομο αρκουδάκι

«Ted»

«Τα κοριτσάκια, μικρές γυναίκες, οι άνδρες, μεγάλα παιδιά», λένε μερικοί. Μια νύχτα, τότε που ο Τζον ήταν ακόμα… μικρό παιδί, έσφιξε δυνατά το αρκουδάκι του και έκανε μια χριστουγεννιάτικη ευχή: «Αχ και να ήταν ζωντανό!». Και η ευχή του πραγματοποιήθηκε, προς μεγάλη έκπληξη των γονιών του και, στη συνέχεια, των υπολοίπων.

Ολα όμως περνούν, όλα ξεχνιούνται, και τριάντα χρόνια μετά ο Τζον και ο Τεντ, το αρκουδάκι δηλαδή, ζουν άχαρες ζωές, εντελώς στην αφάνεια που λέμε, δίχως όμως αυτό να τους απασχολεί καθώς περνούν τον χρόνο τους χαζεύοντας τις αγαπημένες τους 80s ταινίες και μαστουρώνοντας διαρκώς, ανταλλάσσοντας τα πιο χοντροκομμένα καλαμπούρια. Και μόνο το θέαμα είναι ικανό να σου προκαλέσει εμφράγματα από τα γέλια.

Αυτά συμβαίνουν στην – αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους, αλλά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των ανήλικων ενηλίκων – κωμωδία του Σεθ ΜακΦάρλαν «Ted», σκηνοθετικό ντεμπούτο δημιουργού μιας δημοφιλέστατης κωμικής σειράς κινουμένων σχεδίων («The family guy»), που γενικώς φημίζεται για το καυστικότατο (και πιπεράτο) χιούμορ του – και εδώ, είναι η αλήθεια, δεν απογοητεύει.

Και μόνο η ιδέα είναι εκπληκτική. Αν οι περισσότεροι των ανδρών κρύβουν – όχι και τόσο επιδέξια – μια πλευρά τους που αρνείται πεισματικά να ενηλικιωθεί, ο Τζον δεν έχει καν λόγο να την κρύψει: η πλευρά αυτή εκπροσωπείται ιδανικά από τον μικρό (στο μάτι) Τεντ.

Φυσικά, ο Τζον, όπως όλοι οι άνδρες κάποια στιγμή στη ζωή τους, είναι «υποχρεωμένος» να μεγαλώσει, για τα μάτια μιας όμορφης γυναίκας, της πανέμορφης Λόρι (που ενσαρκώνει η Μίλα Κούνις). Η οποία και ζητά από τον Τζον να κόψει τις κακές παρέες – δηλαδή τον Τεντ, που παρασέρνει τον ήρωά μας από τη μια ασωτία στην άλλη.

Πάνω σ’ αυτόν τον προφανή συμβολικό ιστό ο ΜακΦάρλαν τοποθετεί μια σειρά από επεισοδιακού ύφους σεκάνς, στημένες με προσοχή και προγραμματισμένες να εκραγούν την κατάλληλη στιγμή (ο σκηνοθέτης είναι μάστορας αυτού που λέμε «κωμικό timing»), διανθισμένες με χαριτωμένες κινηματογραφοφιλικές αναφορές.

Και είναι τέτοια η φρεσκάδα που φέρνει ο ΜακΦάρλαν στη made in USA κωμωδία, που δεν αισθάνεσαι στιγμή την αρχική ιδέα να ξεφουσκώνει. Παραθέτοντας το ένα εύρημα μετά το άλλο και φρενάροντας μονάχα στο τέλος, για το απαραίτητο happy end (κάτι που, δεδομένου του αναρχικού του πνεύματος, κλείνει μάλλον άδοξα το φιλμ), το «Ted» στέκει, και πάλι, ως η κορυφαία κωμωδία της σεζόν που διανύουμε. Βαθμοί: 7

«Το δικό μας βαλς»

Ο Λέοναρντ Κοέν τραγούδησε το «Take this waltz» μελοποιώντας ένα ποίημα του Λόρκα και η ηθοποιός Σάρα Πόλεϊ δανείστηκε τον τίτλο για το τελευταίο της σενάριο, το οποίο και σκηνοθέτησε, λίγα χρόνια μετά το εξαιρετικό «Away from her». Μια 28χρονη κοπέλα γνωρίζει και ερωτεύεται τον συνεπιβάτη της σε ένα αεροπορικό ταξίδι, τυγχάνει όμως παντρεμένη με διάσημο σεφ. Μικρών προδιαγραφών το στόρι, «μικρή» και η ταινία, που μας ταλανίζει πηγαίνοντας από το ένα χαριτωμένο κλισέ στο άλλο. Δυστυχώς δεν υπάρχει και πολλή αλήθεια μέσα σ’ αυτή τη δήθεν τσαχπινιά, μόνο μια αφόρητη μπαναλιτέ. Η Μισέλ Ουίλιαμς τέλος είναι καλή, αλλά την παράσταση κλέβει ο Σεθ Ρόγκεν. Βαθμοί: 4

«Για όλα φταίει τ’ όνομά σου!»

Η οικογένεια έχει μαζευτεί για τη γιορτή κι ενώ ο μελλοντικός μπαμπάς περιμένει την, ως συνήθως, αργοπορημένη γυναίκα του να έλθει, πετά την κεραμίδα: έχει αποφασίσει να βαφτίσει το παιδί του… Αδόλφο! Φυσικά, πρόκειται για ένα προβοκατόρικο καλαμπούρι, ικανό όμως να πυροδοτήσει μια σειρά λογομαχιών που εκτοξεύονται σε ρυθμό μυδραλιοβόλου. Θεατρική η καταγωγή του καλογραμμένου πρωτοτύπου, κινηματογραφημένου δίχως την έμπνευση ενός, ας πούμε, Πολάνσκι. Αλλά κρύβει πολλές απολαυστικές στιγμές. Υπέροχος ο Πατρίκ Μπριέλ! Βαθμοί: 5

«Και ο Θεός έπλασε τη γυναίκα»

Στο Σεν Τροπέ, μια 18χρονη, πλήρως απελευθερωμένη σεξουαλικά, ανάβει φωτιές στην ταινία που έστησε ο Ροζέ Βαντίμ για την τότε αγαπημένη του Μπριζίτ Μπαρντό. Το φιλμ έχει τις ρυτίδες του. Αλλά η Μπε Μπε εδώ είναι απλά χάρμα οφθαλμών. Βαθμοί: 5