Προσεχώς στου «Μπελ αμί»

Οι μεγάλες προσδοκίες για μια ταινία δεν ξεκινούν δευτερόλεπτα πριν από τους τίτλους της αρχής. Ξεκινούν πολύ νωρίτερα, από το τρέιλερ που την προαναγγέλλει. Εκείνο το υποχρεωτικό δίλεπτο που κάποτε ήταν αφόρητο για τις εφηβικές παρέες, αλλά εσχάτως εξελίσσεται σε μίνιμαλ τελετουργικό, με δική του, ξεχωριστή τεχνογνωσία. Ακόμη και αν τις περισσότερες φορές το ρεζουμέ λίγη σχέση έχει με το τελικό αποτέλεσμα (σε ένα τέτοιο πρόσφατο «δελτίο θυέλλης», τα ακραία σκηνοθετικά φαινόμενα του Χριστόφορου Παπακαλιάτη έμοιαζαν με γαλλική κομεντί αξιώσεων).

Στην προχθεσινή προβολή, δύο λέξεις πάνω στην οθόνη ήταν αρκετές για την ανανέωση του κινηματογραφικού ραντεβού. Η ταινία «Μπελ αμί» των Ντέκλαν Ντόνελαν και Νικ Ορμεροντ, που βασίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γκι ντε Μοπασάν. Η αντίστροφη μέτρηση για μία σειρά βραδυφλεγών ερωτημάτων έχει αρχίσει ήδη μέσα στη σκοτεινή αίθουσα. Θα καταφέρουν οι δύο δημιουργοί να απεικονίσουν τον «Φιλαράκο» σαν αριβίστα πέρα από το καλό και το κακό, που χρησιμοποιεί τη φυσική του γοητεία για να ρίξει στο κρεβάτι τις γυναίκες των ισχυρών; Θα καταφέρουν να δείξουν, στον διάκοσμο έστω, τον αόρατο πρωταγωνιστή, δηλαδή την αστική τάξη του Παρισιού με όλες τις μεγαλομανίες της; Εχουν κάνει ήδη ενέσεις αισιοδοξίας σε ένα κατ’ εξοχήν απαισιόδοξο αφήγημα, όπου τα ένστικτα απλώς κυριαρχούν στην καλοβαλμένη κοινωνία του 19ου αιώνα; Μήπως χρυσώνουν το χάπι για να θυμίσουν το βαμπιρικό σουξέ του πρωταγωνιστή Πάτινσον;

Οι απαντήσεις θα έρθουν προσεχώς και τότε θα χωνέψουμε ίσως και τον τίτλο που επέλεξε η ελληνική διανομή για το εγχώριο μάρκετινγκ: «Επικίνδυνο πάθος». Οπως λέμε, «Το αγιάζι του έρωτα».