[Φαινόμενα] Ενα βουλιμικό υπερθέαμα

Με την παγκόσμια κρίση να μαίνεται γύρω από την αρένα του Ολυμπιακού Σταδίου, το πανηγύρι του φινάλε των Αγώνων του υπερθετικού (υπερτεχνολογία, υπεραθλητές, υπερρεκόρ κ.λπ.) έμοιαζε σαν αλληγορική στιγμή ενός κόσμου ο οποίος συρρικνώνει τις ελπίδες και τις προοπτικές του όλο και περισσότερο, ενώ μετατρέπεται σε ιδανικό θεατή μιας εικονικής, υπέρλαμπρης και τεχνολογικά άψογα αναπαραγόμενης ονειρικής πραγματικότητας.

Με επίκεντρο, όπως αναμενόταν άλλωστε, τη βρετανική μουσική βιομηχανία, ξεδιπλώθηκε ένα εξωφρενικά θεαματικό σόου. Το παγκόσμιο τηλεοπτικό κοινό προσκλήθηκε σε μια ξέφρενη υπερπαραγωγή με χρώματα, μπαλέτα, υπερκατασκευές, αναπαραστάσεις μυθικών σκηνών της ποπ κουλτούρας και ολογράμματα, που ξαναζωντάνευαν στο κέντρο της αρένας και στις τηλεοπτικές οθόνες τις θρυλικές «θεότητες» της μουσικής σκηνής Τζον Λένον και Φρέντι Μέρκιουρι καταργώντας τον χρόνο και την αίσθηση του οριστικού τέλους του θανάτου.

Ενα ατελείωτο πανηγύρι της ποπ βιομηχανίας του θεάματος, στην οποία πλέον έχει οριστικά ενταχθεί και ο αθλητισμός, με απ’ όλα στη σκηνή, σύμβολα και ιδέες, πρόσωπα και μύθους, που μας θύμισε πολύ εκείνο το αλληγορικό παροξυσμικό ξέσπασμα βουλιμίας μέχρι τελικής πτώσεως στην ταινία-θρύλο των 70s «Το μεγάλο φαγοπότι» του Μάρκο Φερέρι.

Μα πώς θα μπορούσαν να λείπουν η Εμελι Σαντέ, του βρετανικού Τοπ 10 που ξεκίνησε το μουσικό υπερθέαμα, ο Ράσελ Μπραντ και το «I am the walrus», ο Ντέιβιντ Μπάουι – σε ολόγραμμα έστω – και το «Heroes», τιμή για τους 10.000 αθλητές που εισέβαλαν στην αρένα και παραγέμισαν τα κενά ανάμεσα στο σταυροειδές χαρακτηριστικό σχήμα της βρετανικής σημαίας, το οποίο χρησίμευε ως πασαρέλα για ερμηνευτές, νούμερα μπαλέτων και σούπερ μόντελ.

Ναι, παρέλασαν και αυτά, Ναόμι Κάμπελ και Κέιτ Μος μέσα στο Αλεξάντερ ΜακΚουίν έξοχο βραδινό της και άλλες συναρπαστικές συνάδελφοί τους, άψογα βιομηχανικά «πακέτα», για να απευθύνουν χαιρετισμό στο παγκόσμιο κοινό τους.

Από τις φήμες που κυκλοφορούσαν για τα νούμερα της τελετής, η μόνη η οποία επιβεβαιώθηκε ήταν η χάριν της γιορτής επανένωση των Spice Girls, οι οποίες εισήλθαν στην αρένα πάνω σε πολύχρωμα ταξί και κουνήθηκαν στους ρυθμούς ενός μεγαλειώδους play back, με τον φακό να αποφεύγει συστηματικά – γιατί άραγε; – το κοντινό πλάνο στη Βικτόρια Μπέκαμ.

Ηταν εκεί και ο Τζορτζ Μάικλ, που η λαμπερή και ακαταπόνητη φιγούρα του σίγουρα ικανοποίησε τους θαυμαστές του, όπως και η ερμηνεία φετινών επιτυχιών του, ίσως η μόνη μουσική στιγμή της βραδιάς όπου κυριάρχησε συναυλιακή ατμόσφαιρα με επίκεντρο πραγματικά τη μουσική και όχι την εικόνα. Γιατί στο μεγαλύτερο μέρος το μουσικό, αγχωτικό ποτ πουρί για να χωρέσουν όλα, έμοιαζε με «χαλί» του υπερθεάματος.

Από τους Pet Shop Boys και τον Μπράιαν Μέι των Queen ώς την ανατρεπτική Ανι Λένοξ, που εμφανίστηκε σε ένα άρμα-γαλέρα να παριστάνει τη γοργόνα στην πρύμνη, από τον πιτσιρικά Εντ Σίναν να τραγουδά το «Wish you were here» ώς τον Ερικ Αϊντλ των Μόντι Πάιθονς με το «Always look at the bright side of life» και για φινάλε το «My generation» των Who, όλο αυτό ήταν ένα τηλεοπτικό σούπερ σόου που προβαλλόταν στις οθόνες του κόσμου με σκοπό ίσως να χοροπηδούν μπροστά του αγκαλιασμένες τρεις γενιές θεατών. Ισως όσοι δεν αποκοιμήθηκαν στα μισά, εξοντωμένοι, να το έπραξαν.

Ζουμ
Αν ο σκηνοθέτης Ντάνι Μπόιλ ύμνησε στην τελετή έναρξης την εργατική ψυχή των λαϊκών αγώνων και τις μεγάλες δημοκρατικές ιδέες που διαμόρφωσαν τους θεσμούς και την κουλτούρα των σύγχρονων δυτικών δημοκρατιών – μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης –, ο συνάδελφός του Κιμ Γκάβιν ύμνησε στο φινάλε τη μεταμόρφωση αυτών των δημοκρατιών σταδιακά σε κοινωνίες του θεάματος.