Παιδικές ασθένειες

«Εγώ θέλω να πάει το παιδί μου στο σχολείο ντυμένο τσολιάς», έλεγε το 2004 ο Χριστόδουλος. «Κυρά μου, τα παιδιά είναι δικά μου, τα παιδιά είναι δικά μας… Ποιο είναι το δικαίωμά σου, που εσύ θα αποφασίζεις ότι δεν θα εκκλησιάζονται;», ήταν η πρόσφατη απάντηση του Ιερώνυμου στη Μαρία Ρεπούση. Προς τι αυτή η εσπευσμένη – όσο και ανέξοδη – επίκληση στη νεότητα;

Πρόκειται για ένα target group δοκιμασμένο που δίνει σχετικά καλές αποδόσεις: αρκεί ένα κήρυγμα από καρδιάς που προσθέτει δικαιώματα στη μετεφηβική ηλικία και της αφαιρεί υποχρεώσεις. Επειδή, όμως, όλοι στο ίδιο βασίλειο της νεολαίας ζούμε, ο μακαριώτατος θα πρόσφερε μεγαλύτερες υπηρεσίες, εάν παρακινούσε τα «παιδιά» του να μην εξασκούνται στην απώλεια διδακτικών ωρών (τι άλλο είναι ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός;) ή, σε ένα άλλο τερέν, να αποδεχτούν τις προκλήσεις της ανοιχτής κοινωνίας κόβοντας τους δεσμούς με τον λαϊκισμό των συντεχνιών.

Αλλά ακόμη και σ’ αυτό ακολούθησε την αργκό του προκατόχου του, ο οποίος πρωτοστάτησε κάποτε στον διαχωρισμό εκκλησίας και επιστήμης. «Η πατρίδα μας», είπε σε πρόσφατη ομιλία του στη Φλώρινα, «έχει ανάγκη από μορφωμένους ανθρώπους, αλλά που να ‘χουνε μέσα τους την παράδοση. Εναν που πάει και βγάζει το ΜΙΤ, το Χάρβαρντ, τον θέλουμε, αλλά επειδή έμαθε πέντε γλώσσες, δεν σημαίνει ότι θα του δώσουμε μια καρέκλα και ένα μολύβι για να υπογράφει κατά τη δική του άποψη και να βγάζει μια εγκύκλιο…».

Σε ελεύθερη απόδοση: εάν το σωματίδιο Χιγκς μπει κάποτε στη διδακτέα ύλη της Φυσικής, θα πρέπει να περιμένουμε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας στο Σύνταγμα.