[Φαινόμενα] Ολυμπιακοί τιτιβισμοί

Καλώς ήλθατε στους πρώτους Socialympics της παγκόσμιας ιστορίας. Το μεγάλο πανηγύρι του αθλητισμού έχει μετατραπεί σε αφορμή για μια παγκόσμια φρενίτιδα φλυαρίας μέσω των social media, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τις πανάκριβες και τελειοποιημένες τηλεοπτικές αναμεταδόσεις, καθώς η πληροφορία για τα αποτελέσματα κάθε αγωνίσματος και ο «κοινωνικός σχολιασμός» προηγούνται.

Είναι σαν να πηγαίνεις σινεμά για να δεις αστυνομικό και πριν μπεις στην αίθουσα σου ψιθυρίζει ένας κακεντρεχής από τους θεατές της προηγούμενης παράστασης ποιος είναι ο δολοφόνος. Χάνεται η μαγεία του σασπένς, ο λόγος για τον οποίο επέλεξες την ταινία. Κάπως έτσι αισθάνονται και περιγράφουν οι αμερικανοί δημοσιογράφοι την πρωτοφανή κατάσταση.

Για την ακρίβεια, το πρόβλημα έχει προκαλέσει η κολοσσιαία συμφωνία του καναλιού NBC με το twitter, με σκοπό να κεφαλαιοποιήσει το ενδιαφέρον των παθιασμένων τιτιβιστών, δηλαδή, να πετύχει υψηλότερη τηλεθέαση της ύψους 200 εκατ. δολαρίων επένδυσης που έχει κάνει για την άρτια τηλεοπτική κάλυψη των Αγώνων.

Είναι γεγονός ότι πρόκειται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες με την υψηλότερη τηλεθέαση στην ιστορία της τηλεοπτικής τους κάλυψης – και τους λιγότερους θεατές στα στάδια. Οι νέες οθόνες 3D και το άψογο ψηφιακό σήμα από τη μια και οι τελειοποιημένες λήψεις, με τις πάμπολλες κάμερες και τα μικρόφωνα, τοποθετημένα στα πιο απίθανα σημεία, όπου ουδέποτε θεατής στο στάδιο θα μπορούσε με τις αισθήσεις του να προσεγγίσει – αλλά και τα πανάκριβα εισιτήρια – έχουν μετατρέψει ως φαίνεται τους Ολυμπιακούς σε αποστειρωμένη κινηματογραφική υπερπαραγωγή.

Αλλά η τιτιβιστική φλυαρία αφαιρεί το σημαντικότερο μέρος της απόλαυσης, επιμένει ο Τζάστιν Πέτερς του «Columbia Journalism Review» σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του CNN (έχοντας φυσικά δίπλα την ένδειξη «σχολιάστε» για τους χρήστες του twitter). Κλείστε τα iPhone σας, τα iPad σας, μην μπαίνετε στο Ιντερνετ, μη σηκώνετε τα τηλέφωνα, φτάνει να προτείνει στους αναγνώστες του.

Γιατί, όπως εξηγεί, ο ίδιος είναι θύμα του ακατάπαυστου τιτιβισμού, αν και ηθικός αυτουργός είναι το ίδιο το NBC και η πρωτοφανής πολιτική του να μεταδίδει μαγνητοσκοπημένες μεγάλο μέρος από τις 5.500 ώρες της κάλυψης των Ολυμπιακών. Ετσι, πριν καθήσει μπροστά στην οθόνη του να απολαύσει μια κούρσα, έχει ήδη πληροφορηθεί από τους τιτιβιστές το αποτέλεσμα. Απομένουν για τον ίδιο μόνον οι απολαύσεις της εικόνας, που τον μετατρέπουν σε κριτικό του σινεμά από σχολιαστή των σπορ. Το κανάλι απαντάει σε όλα αυτά ότι το twitter αντιθέτως αυξάνει το ενδιαφέρον για την τηλεοπτική παρακολούθηση των αθλημάτων – απόδειξη ότι ο διαφημιστικός χρόνος που πούλησε μέσα σε μια μόνο ημέρα του απέφερε 1 δισ.

Η διαμάχη θυμίζει κάθε προηγούμενο μεγάλο σταθμό της τεχνολογίας των επικοινωνιών και την επιχειρηματολογία που αναπτυσσόταν.

Στο κάτω κάτω σε αυτό το πανηγύρι της αυτοέκθεσης κάθε μύχιου καημού και πάθους – γιατί αυτό καταλήγει να αποτελεί το twitter – με αφορμή απλώς το μεγάλο γεγονός των Ολυμπιακών, όλοι έχουν ισότιμη συμμετοχή, από τους φιρμάτους αθλητές μέχρι τον τελευταίο θεατή, όλοι παρακολουθούνται εξίσου και όλοι τιμωρούνται αν υπερβούν τους κανόνες – αλήθεια ποιοι ακριβώς είναι αυτοί; Γιατί μπορεί να αποβάλλονται ο εις μετά τον άλλον αθλητές από τις εθνικές τους αποστολές, επειδή εξέθεσαν πτυχή «ασύμβατη» υποτίθεται με τα ολυμπιακά και δημοκρατικά ιδεώδη – από τη δική μας Παπαχρήστου μέχρι τον ελβετό ποδοσφαιριστή Μποργκντανέλα – αλλά συλλαμβάνονται και κοινοί θνητοί για αρνητικά τους σχόλια, ενώ υπέστη κυρώσεις και ο βρετανός ανταποκριτής στις ΗΠΑ Γκάι Ανταμς γιατί επιτέθηκε με προσωπικούς χαρακτηρισμούς μέσω twitter στον υπεύθυνο του NBC.

Εντέλει αποδεικνύεται ότι πρόκειται μάλλον για φρενίτιδα αυτοέκθεσης. Ξετυλίγεται στις ιντερνετικές οθόνες ένα ενδιαφέρον ψυχογράφημα μιας εποχής με τα τελειότερα τεχνολογικά επιτεύγματα, τα οποία αποκαλύπτουν, δίπλα δίπλα, με ίσους όρους και χωρίς διαχωρισμό μεταξύ διασημοτήτων κάθε κατηγορίας και «κοινών θνητών», από την οξύτητα του πνεύματος και την καλλιέργεια (αυτά σε ελάχιστο ποσοστό), μέχρι την απόλυτη ευτέλεια, τον συντηρητισμό, την έλλειψη μόρφωσης και την ανάγκη «ξεκατινιάσματος» ενός «πλήθους που βρυχάται» σκυμμένο πάνω από τα πληκτρολόγια.