Κελυφωτή απόλαυση!

Είναι η περιοχή όπου η φιστικιά ευδοκιμεί ως κύρια καλλιέργεια. Στην Αίγινα αναπτύχθηκαν και η τεχνική επεξεργασία του ξηρού καρπού της και η παραγωγή δενδρυλλίων για τον πολλαπλασιασμό της. Γι’ αυτούς τους τρεις λόγους το φιστίκι του νησιού πήρε το όνομα Αιγίνης και η ποικιλία που καλλιεργείται πλέον πανελλαδικά είναι ευρέως γνωστή ως αιγινήτικη.

Την πρώτη οργανωμένη φυτεία φιστικιάς έκανε το 1896 στο κτήμα του ο Νικόλαος Περόγλου, φέροντας τη φυστικιά πιθανότατα από τη Συρία. Σταδιακά ώς το 1950 η καλλιέργεια του δέντρου αυτού είχε εδραιωθεί, τότε μάλιστα για κάθε 5 κιλά φιστίκια ο παραγωγός αποκόμιζε μια χρυσή λίρα Αγγλίας. Με τέτοιο κέρδος, ο ένας μετά τον άλλον οι ντόπιοι άρχισαν να φυτεύουν φιστικόδεντρα. Σήμερα πια αυτά φτάνουν τις 100.000, απλωμένα σε 4.000 στρέμματα. Τα εκμεταλλεύονται 700 νησιώτες που στην πλειονότητά τους δεν είναι αγρότες. Οι 343 είναι μέλη του τοπικού Αγροτικού Συνεταιρισμού Φιστικοπαραγωγών που έχει αναλάβει τη συγκέντρωση, την επεξεργασία, την τυποποίηση και την εμπορία του αιγινήτικου φιστικιού. Ολοι τους ποντάρουν στις συνθήκες εκείνες που εγγυώνται, λένε, την ποιότητα του φιστικιού που διαφέρει από άλλες παρόμοιες καλλιέργειες, ελληνικές (σε Λαμία, Μέγαρα, Ωρωπό, Μαρκόπουλο, Χαλκιδική, Λάρισα κ.λπ.) ή ξένες (Ιράν, Τουρκία, Συρία, Καλιφόρνια ΗΠΑ). Βασίζονται, δηλαδή, στο γεγονός πως η αιγινήτικη φιστικιά αξιοποιεί τα φτωχά, ασβεστώδη εδάφη του νησιού και σε συνδυασμό με το ξηρό θερμικό περιβάλλον του, την περιορισμένη άρδευση και τη γειτνίαση των δέντρων με τη θάλασσα προσδίδουν στο φιστίκι αυτό ιδιαίτερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, εξαιρετική γεύση και άρωμα. Στην Αίγινα, πάλι, ποιοτικό ατού θεωρούν και το μικρότερο μέγεθος των δέντρων και των κελυφωτών καρπών τους, τη μικρή σχετικά παραγωγή (συνολικά 400-450 τόνοι ετησίως), το επίσης χαμηλό ποσοστό σε σχετική υγρασία.

Για να προστατέψουν τη βασική αυτή πηγή εισοδήματός τους, στο νησί πήραν και τα μέτρα τους. Μπροστά στην κυκλοφορία δήθεν φιστικιού Αιγίνης, πέτυχαν το 1996 την ένταξή του στα προϊόντα ΠΟΠ. Τα γνήσια, έτσι, αιγινήτικα φιστίκια (πρωτεΐνη 12 γραμμ., υδατάνθρακες 8 γραμμ., θερμίδες 585 ανά 100 γραμμ.) μαζεύονται από τις 20 Αυγούστου έως τις 5 Σεπτεμβρίου. Μεταφέρονται στον Συνεταιρισμό όπου, έπειτα από δειγματοληπτικούς και χημικούς ελέγχους και μια πρώτη χειροδιαλογή, περνούν από ειδικά αποφλοιωτικά μηχανήματα. Τα καθαρισμένα φιστίκια ρίχνονται σε νερό και όσα επιπλέουν απομακρύνονται ως κούφια. Τα γερά στεγνώνουν στον ήλιο για ένα τριήμερο, για να μη μαυρίσει το κέλυφός τους.

Κατά την τυποποίηση το τελικό προϊόν πρέπει να είναι φιστίκια ανοικτά σχεδόν 100%. Ακολουθεί επαναλαμβανόμενο πλύσιμο και ανακάτεμα με αλάτι και κιτρικό οξύ, προτού ψηθούν σε ειδικό φούρνο. Στο τέλος συσκευάζονται σε σακουλάκια (200-1.000 γραμμαρίων) που καταλήγουν στα ράφια προς 16-20 ευρώ ανά κιλό. Λιγοστές ποσότητες φτάνουν και χύμα σε επιλεγμένα καταστήματα πανελλαδικά μέσω του δικτύου διανομής του Συνεταιρισμού, το οποίο διατηρεί και πρατήριο λιανικής στην παραλία της Αίγινας, διακινεί μικροποσότητες και στην Κύπρο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Στο νησί είναι πια θεσμός και το φεστιβάλ φιστικιού που διοργανώνουν τον Σεπτέμβριο οι τοπικοί φορείς…