Ο λύκος

«Κανίς βερικοκί», «παπιγιόν», «τσόου – τσόου», «φίλα μπραζιλέιρο». Με τι διάολο ζευγάρωσαν οι παππούδες μας και βγήκαν όλα αυτά, αναρωτιέται φωναχτά ο λύκος κάτω από τη χαρουπιά.

Κάνει τόση ζέστη που ούτε μπαίνει στον κόπο να γυρίσει τον χοντρό του σβέρκο προς τη λύκαινα που βρήκε ίσκιο κάτω από την αγριελιά. Το κανίς βερικοκί δεν έχει σχέση με τα βερίκοκα μπεμπέκου. Ράτσα σκύλου είναι, όπως και το παπιγιόν αλλά οι δύο λύκοι δυσκολεύονταν να φανταστούν με τι μπορεί να μοιάζει ένας σκύλος που τον λένε παπιγιόν.

Ξέρουν όμως ότι οι σκύλοι αποτελούν ένα εξελικτικό τους παρακλάδι που προέκυψε πριν από μερικές χιλιάδες χρόνια, ίσως κάπου στην Ασία. «Με καμιά μογγόλα λύκαινα θα πήγαν κι έτσι έγινε η ζημιά» μούγκρισε η ελληνικής καταγωγής λύκαινα. «Κι από μια μογγόλα λύκαινα προέκυψε όλος αυτός ο συρφετός; Ενάμισι εκατομμύρια χρόνια εμείς είμαστε ίδιοι κι απαράλλακτοι» είπε τώρα ο λύκος μετακομίζοντας στο διπλανό πουρνάρι. Δεν ήξερε αν έπρεπε να νευριάσει και με ποιον. Τα παλιά τα χρόνια οι αγέλες όργωναν τα βουνά και τις πεδιάδες της Ελλάδας. Τους άρχισαν στο κυνήγι και στα δηλητηριασμένα δολώματα και απέμειναν λιγότεροι από χίλιοι στα ορεινά της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ακόμα και από την Πελοπόννησο τον εξαφάνισαν ήδη από τη δεκαετία του ’40.

Τι κι αν έχει ο λύκος δυνατή όσφρηση και ακοή και βλέπει μια χαρά το βράδυ; Οταν δεν έχει μέρος να σταθεί και ζώα για να φάει, θα ρέψει σαν τη νυφίτσα. Ξεπεσμός για ένα αρχοντικό ζώο με μήκος ενάμισι μέτρο που εμφανίστηκε στη Γη πριν από 50 και βάλε εκατομμύρια χρόνια και κάποτε μεσουρανούσε σε όλο το βόρειο ημισφαίριο.

«Εχεις δει μογγόλα λύκαινα;» ρώτησε τη γυναίκα του ο λύκος. «Στο Βρυσοχώρι να τη δω ή μήπως στην Κλεισούρα;» απάντησε εκείνη. «Απλώς αναρωτιόμουν αν και το μπουλντόγκ προέρχεται από μας…».

«Στην Αμερική, στο Γελοουστόουν έχει μαύρους λύκους, ωραίους, με κίτρινα μάτια!» ξαναμίλησε η λύκαινα που ξέχασε προς στιγμήν την πείνα της. «Εγώ στην Γκιώνα σε γνώρισα, πού ξέρεις εσύ για το Γελοουστόουν;» πετάχτηκε αναμαλλιασμένος από τα πουρναράγκαθα ο λύκος. «Εμ κάτι ξέρουμε κι εμείς…».

Καθώς η πανσέληνος λάμπει στον ουρανό και ο αέρας θροΐζει ανάμεσα στα δέντρα, οι δύο λύκοι ξεχύνονται στο βουνό με τις χαίτες τους να ανεμίζουν σε κάθε δρασκελιά. Παραβγαίνουν μεταξύ τους όλο και πιο ψηλά ως την πιο απόκρημνη κορυφή, που μοιάζει με τέλος του ουρανού. «Η εποχή μας δεν τέλειωσε ακόμα!».