Ατομική ευθύνη

Το τραύμα της διχοτόμησης του νησιού, των θανάτων, των αγνοούμενων, της λεηλασίας, της αιχμαλωσίας και της προσφυγιάς ενέπνευσε πολλούς κύπριους συγγραφείς που έγραψαν σημαντικά μυθιστορήματα και διηγήματα με κοινό στοιχείο τη βιωματική βάση του τραύματος, που οδηγεί σε πιο προσωπικούς χειρισμούς και ερμηνείες της Ιστορίας. Ο Μιλτιάδης Χατζόπουλος διαφέρει καθώς προσπαθεί να δώσει μια άλλη διάσταση του τραύματος, εκείνην της ατομικής ευθύνης και της ενοχής μπροστά σε μια εθνική καταστροφή. Αυτό προϋποθέτει ένα είδος απόστασης και προπάντων τη χρήση μιας γλώσσας χωρίς συναισθηματική φόρτιση, που αποφεύγει τη μεγαληγορία και το είδος εκείνο της ρητορικής που συνδέθηκε με τον ρομαντικό εθνικισμό και τον αλυτρωτισμό. Ο Δημήτρης Δωρίδης, ένας Ελληνας του μείζονος ελληνισμού, όπως πάρα πολλοί Ελληνες ή Ελληνοκύπριοι, δεν μιλά αυτήν τη γλώσσα, δεν την αναπαράγει και, αντίθετα, προτιμά εκείνην της ορθολογικής, αναλυτικής σκέψης, που προσβλέπει στις αξίες της Δημοκρατίας, για κράτη που προέκυψαν από τους εθνικούς αγώνες και επιβιώνουν εν μέρει χάρη στην ποικιλόμορφη αρωγή των «μεγάλων δυνάμεων», όπως η Ελλάδα και η Κύπρος.