[Φαινόμενα] Τα βλέμματα στα ευρωπαϊκά σίριαλ

Στον υπόλοιπο κόσμο η τηλεοπτική παραγωγή εξελίσσεται, τα σενάρια τελειοποιούνται, με τις έννοιες της δικαιοσύνης και της ανοχής να τίθενται στο επίκεντρο, οι κεντρικοί χαρακτήρες παλεύουν με τους εφιάλτες της σύγχρονης δύσκολης καθημερινότητας και ανακαλύπτουν νέους δρόμους προς τις παλιές, ισχυρές αξίες της φιλίας, της οικογένειας, της πίστης στην ανθρώπινη δύναμη.

Η τηλεόραση ανακάμπτει ως αυθεντικό μέσο ψυχαγωγίας, εξελίσσεται δρέποντας δάφνες ποιότητας που ώς χθες διεκδικούσε μόνο το σινεμά καθώς αργοκυλάει το ελληνικό τηλεοπτικό καλοκαίρι ανάμεσα σε τουρκικές σαπουνόπερες που τις ζηλεύει κανείς για τον τρόπο με τον οποίο πραγματεύονται τα αναχρονιστικά έθιμα μιας παραδοσιακής, κλειστοφοβικής κοινωνίας προκειμένου να την εκσυγχρονίσουν και σε διάφορες ειδησούλες για το αν θα μείνει ο ένας ή ο άλλος τηλεοπτικό αστέρας στη θέση του. Λες και η εγχώρια κοινωνία που σπαρταράει από αγωνία για την επιβίωσή της από το ερχόμενο φθινόπωρο έχει και το παραμικρό ενδιαφέρον για τις συνθέσεις κάθε καναλικής ομάδας, ιδίως όταν αυτές δεν σημαίνουν τίποτε απολύτως για την εξέλιξη της εγχώριας τηλεόρασης.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στη μεγαλειώδη αμερικανική παραγωγή («Breaking Bad» που κάνει αυτό το καλοκαίρι ρεκόρ τηλεθέασης στις ΗΠΑ, «The Good Wife», «Mad Men», «Game of Thrones», «Homeland», όλα προτεινόμενα για Emmy) ορθώνονται σπουδαίες παραγωγές με ευρωπαϊκή σφραγίδα. Τέσσερις μάλιστα από αυτές έχουν αναγορευθεί από τον ευρωπαϊκό Τύπο ως «οι σειρές που κανένας Ευρωπαίος δεν πρέπει να χάσει».

Για τους Ελληνες μόνο η ΕΡΤ, «χρυσωμένη» από το ανταποδοτικό τέλος των πολιτών, ίσως μπορέσει να αναπτύξει επιτέλους μια πολιτική ευρωπαϊκής τηλεόρασης και να προσφέρει στο ελληνικό κοινό επιλεγμένα δείγματα αυτής της σπουδαίας τηλεόρασης, η οποία διευρύνει το βλέμμα του φιλοθεάμονος, αντί να καπαρώνει μόνο ποδοσφαιρικούς αγώνες.

Πρώτη επιλέξαμε μια σειρά με αυθεντική ελληνική σφραγίδα, η οποία και της δίνει τον χαρακτηρισμό «ευρωπαϊκή» αν και στην πραγματικότητα πρόκειται για παραγωγή της αυστραλιανής τηλεόρασης. Πρόκειται για την εξαιρετική μεταφορά στην τηλεόραση του μυθιστορήματος του δικού μας Χρήστου Τσιόλκα «The Slap» («Το χαστούκι» εκδ. Ωκεανίδα) που αποθεώθηκε από το κοινό της Αυστραλίας. Τις επόμενες ημέρες δε, θα αρχίσει να προβάλλεται από το γαλλικό Arte με πρωταγωνιστή τον Αλεξ Δημητριάδη.

Ακολουθεί η βρετανική «Top Boy» – μεταξύ των κορυφαίων της λίστας των ευρωπαϊκών παραγωγών – που προβλήθηκε από το Channel 4 και μοιάζει με ευρωπαϊκή εκδοχή του αμερικανικού «The Wire». Σε υποβαθμισμένο προάστιο του Λονδίνου ένα αγόρι που σπουδάζει στο κολέγιο αγωνίζεται να επιβιώσει χωρίς να εμπλακεί στο εμπόριο ναρκωτικών που αποτελεί τον μοναδικό δρόμο επιβίωσης στη σκληρή γειτονιά για όλα τα παιδιά σαν κι αυτόν. Μια σκληρή και ταυτόχρονα ποιητική ματιά, μέσα από την καθημερινότητα αυτού του έφηβου σιωπηλού ήρωα, στην άγρια ζωή των υποβαθμισμένων περιοχών γύρω από τις ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, όπου δεν υπάρχει σχεδόν παιδική ηλικία, δεν υπάρχει καν διέξοδος, καθώς ο ήλιος δύει γρήγορα πίσω από το μπετόν των μεγάλων πολυκατοικιών δείχνοντας τα στενά όρια μιας ζωής φυλακισμένης ανάμεσα στην πείνα και τον τρόμο.

Και μετά το πολιτικοκοινωνικό «Borgen» των Δανών, ακολουθεί η συμπαραγωγή της Σουηδίας και της Δανίας, το «The Brigde» («Broen»). Πρόκειται για ένα αστυνομικό θρίλερ που φιλοδοξεί να σταθεί δίπλα στην επιτυχία του «Wallander» (με τον Κένεθ Μπράνα στον ομώνυμο ρόλο του ντετέκτιβ στη βρετανική εκδοχή του), με πρωταγωνιστές έναν δανό και έναν σουηδό ντετέκτιβ που κυνηγούν έναν ψυχρό δολοφόνο, ο οποίος θέλει να αντισταθεί στη μιζέρια και την αδικία του σύγχρονου κόσμου κάνοντας… φόνους. Σκληρό, ψυχρό, σκοτεινό αλλά και με υπόγειο χιούμορ που ισορροπεί την αγριότητα και την αίσθηση του απάνθρωπου που αναδύει η κοινωνία σε μια εποχή μαζικής τρέλας.