Για να δούμε τι θα μας σώσει…
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Κοίτα τι µπορεί να σου κάνει στο ζοφερό 2012 το άνοιγµα (ή µάλλον το ξαναζωντάνεµα) ενός αρχαίου θεάτρου, όπως εκείνο των Δελφών στους κόλπους ενός υπουργείου, την ώρα που οι – κομματικά – διορισμένοι ιθύνοντές του προσπαθούν να «ανακαλύψουν» (εκ του μη όντος, άραγε;) την πολιτιστική… πυρίτιδα.
Αρχίζουν τα µεγαλόσχηµα και αρχαιοελληνικά και όποιον πάρει ο Χάρος κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε και ποιος είδε τον εκ-Πολιτισμό και δεν τον φοβήθηκε (όλα αυτά μαζί σε μια μαρμίτα, να βράσουν, να αφρίσουν, να βγάλουν ζουμί).
«Ζούμε σε ένα πηγαινέλα ανάµεσα στον Απόλλωνα και τον Διόνυσο» έλεγε ο νέος ιθύνων του εκ-πολιτισµού των Ελλήνων και της κυβέρνησης «συνευθύνης» για το άνοιγμα του θεάτρου (σε στυλ απορώ ποια να διαλέξω, με την Κική ή την Κοκό για να τα μπλέξω – τον Απόλλωνα ή τον Διόνυσο να διαλέξω).
Δηλαδή; Τι εννοεί ο ποιητής; (Ουχί ο Ζήσιµος Λορεντζάτος, βεβαίως βεβαίως.) Πηγαινέλα ανάμεσα στη μουσική και στο θέαμα-θέατρο; Ανάμεσα στην απολλώνια γαλήνη και τη διονυσιακή μέθη.
Και η κορύφωση: «Μπορεί να πιστεύουμε ότι η ομορφιά ή η αγάπη θα σώσουν την ανθρωπότητα, αλλά το πιο δυνατό σηµείο είναι ο πολιτισµός.
Ο πολιτισµός θα µας σώσει και θα µας δείξει την έξοδο από τη δεινή οικονομική κρίση».
Απεταξάμην τον βαρβαρισµό! Σώσε με, κύριε, σώσε με!
Google news
