«Δεν μου έλειψε ο Θεός, ο άνθρωπος μου έλειψε»

Περισσότερο με ομάδα τουριστών που περιμένει να ξεναγηθεί παρά με θεατές παράστασης έμοιαζαν όσοι είχαν συγκεντρωθεί στον υπαίθριο χώρο της Πειραιώς 260. Καπέλα και γυαλιά ηλίου στις 19.30, αντικουνουπικά που απλώνονταν σε γυμνά μπράτσα και πόδια και οδηγίες για να χωριστούν οι κυρίες από τους κυρίους. Επόμενη οδηγία: να σχηματίσουμε τριάδες για να βλέπουμε καλύτερα την παράσταση «ΙnSenso» που σκηνοθέτησε ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, σε κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Και αφού ο χρόνος γύρισε στα μαθητικά τα χρόνια, πήραμε τον δρόμο για το άγνωστο έλος που κρύβεται πίσω από τα κτίρια του Φεστιβάλ. Τοπίο που δεν φαντάζεται ουδείς ότι υπάρχει. Εικόνα μαγική. Οι άνδρες κατευθύνονταν αριστερά, οι γυναίκες δεξιά. Σταθήκαμε γύρω από μια τεράστια λακκούβα. Γυναικείες φωνές σε αντήχηση μιλούσαν για τον υπαξιωματικό Φραντς Μάλερ που πρόδωσε την ερωμένη του κόμισσα Σερπιέρι, με αποτέλεσμα να προδοθεί κι εκείνος με τη σειρά του και να καταλήξει στο απόσπασμα.

Οι δυο μεγάλες ουρές – η ανδρική είναι σαφώς μικρότερη – συναντούσαν τις πρωταγωνίστριες. Είκοσι μία γυναίκες, με τα ίδια φορέματα – σε πρώτο πλάνο η Θεοδώρα Τζήμου και λίγο πιο εκεί η Μαρία Ναυπλιώτου -, σκορπισμένες γύρω από ένα έλος, δίπλα στις καλαμιές, άλλοτε να ψιθυρίζουν κι άλλοτε να σπαράζουν πως «είναι τρομερό να ελπίζεις» και πως «δεν μου έλειψε ο Θεός, ο άνθρωπος μου έλειψε».

Σιωπή, κινητά «κλέβουν» στιγμιότυπα, οι πομπές ανδρών και γυναικών άλλαζαν θέσεις. Μέχρι που μεταφερθήκαμε στον χώρο Δ. Η διάταξη των θέσεων είχε αλλάξει. Οι καρέκλες είχαν τοποθετηθεί για να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα. Πολλή τρεχάλα, ιταλικά και ελληνικά μπερδεμένα, γυναίκες που έπεφταν, γδύνονταν, θεατές που καλούνταν επί σκηνής και μια εικόνα εικαστική πήραν τη σκυτάλη σε μια παράσταση που δίχασε, αλλά χειροκροτήθηκε.