[Φαινόμενα] Κιτσάτο πανηγυρικό τουρλουμπούκι

Εχει καθιερωθεί το μαγνητοσκοπημένο σόου της απονομής των βραβείων Mad (Αnt1) να αποτελεί το πανηγυρικό φινάλε και της τηλεοπτικής σεζόν. Αλλοτε αλλεπάλληλα αφιερώματα της κουτσομπόλικης τηλεόρασης πλαισίωναν τις εξωφρενικές μεταμφιέσεις των διασημοτήτων που έσπευδαν να συνωστιστούν στο φαντεζί κάδρο της διοργάνωσης και να κερδίσουν το τηλεοπτικό τους αποθεωτικό 5λεπτο.

Αυτή τη φορά, λένε, το κόστος «ψαλιδίστηκε», αν και το πανηγύρι διατήρησε τη φαραωνική κιτσάτη υπερβολή του σε ευθεία αντίθεση με το πνεύμα και το κλίμα των καιρών. Ας είναι, θεωρείται γιορτή της εμπορικής μουσικής βιομηχανίας, για την ακρίβεια του μουσικού καταναλωτισμού, απευθύνεται σε νεανικό κοινό, αυτό το οποίο ψηφίζει τους αοιδούς που έχει ξεχωρίσει, τα βιντεοκλίπ που έχει χαζέψει περισσότερο και γενικώς υποτίθεται ότι αντανακλά αυτό που χαρακτηρίζεται «νεανική κουλτούρα».

Κατ’ ευφημισμόν, βέβαια, καθώς το πανηγυρικό τουρλουμπούκι των εγχώριων βραβείων Mad είναι μια σύνθεση μουσικών «ρευμάτων», στα οποία δείχνει προτίμηση ένα νεανικό καταναλωτικό κοινό, και του απόλυτου τηλεοπτικού συντηρητισμού, ο οποίος εκπροσωπείται από παρουσιαστές κάθε άλλο παρά νεανικών εκπομπών, ούτε καν μουσικών, που καλούνται να απονείμουν βραβεία σε μια καρναβαλική αναπαράσταση του βαμπιρισμού της τηλεοπτικής αγοράς. Εμβαπτίζεται το παλιό και στα όρια της φθοράς τηλεοπτικό προσωπικό στην υποτιθέμενη φρεσκαδούρα της νεανικής μόδας.

Εξού και το σύνθημα της φετινής διοργάνωσης «Young Greece», παρ’ όλο που ουκ ολίγοι εκ των αοιδών κάθε άλλο παρά «Young» θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν – και όχι λόγω ηλικίας. Κάθε άλλο. Λόγω απλώς των προτύπων – μουσικών και όχι μόνο – που έχουν υπηρετήσει ή επιλέγουν να υπηρετήσουν στην καριέρα τους. Από τον παρουσιαστή Θέμη Γεωργαντά, που ουδείς μπορεί να του αρνηθεί την εμπειρία όπως και τη γνώση του χώρου, αλλά μακράν απέχοντα πλέον από την κατηγορία του «Young», μέχρι θριαμβευτές μιας αλλοτινής Ελλάδας της πίστας, της οποίας η παρουσία έχει περισσότερο νόημα σε «ρετροσπεκτίβες» αυτή την εποχή παρά σε γιορτές που προσπαθούν να συντηρήσουν την ελπίδα για το μέλλον της μουσικής βιομηχανίας.

Υπάρχουν παρουσίες, καινούργιες και για τις δυο πλευρές, τραγουδιστικές εμφανίσεις, οι οποίες, χωρίς να αποτελούν τις ριζοσπαστικές επιλογές που αποστρέφεται η αγορά καθώς έχουν «νομιμοποιηθεί» τηλεοπτικώς, θα μπορούσαν να ανανεώσουν την εικόνα της εν λόγω διοργάνωσης.

Ωστόσο, ήταν εμφανώς ένα πανηγύρι που προσπάθησε να τα χωρέσει όλα, να κατασκευάσει εκεί, πάνω στη σκηνή, ένα ευρύ πεδίο υποτιθέμενης «ποπ κουλτούρας» από μια μικρή αγορά, προσθέτοντας από τηλεμάγειρες σαν τον Πετρετζίκη – τουλάχιστον νέος ηλικιακά – μέχρι και το ζεύγος Τατιάνας Στεφανίδου – Νίκου Ευαγγελάτου, που πάντως όχι εκπρόσωποι μιας φρέσκιας τηλεόρασης δεν είναι, ούτε καν δημοφιλούς και δη μεταξύ των νέων.

Την ίδια ώρα η ειρωνεία ήταν ότι έξω από το γήπεδο του πανηγυριού, έξω και από τις τηλεοπτικές κάμερες, διαδήλωναν απλήρωτοι υπάλληλοι, συμπληρώνοντας τη σκληρή εικόνα μιας Ελλάδας που πληρώνει ακριβά τις ψευδαισθήσεις.

Οσο για το ίδιο το θέαμα, βρέθηκαν στη σκηνή ο Σάκης – Ντόριαν Γκρέι, στα κατάλευκα, αναλλοίωτος, με τις ίδιες χαρακτηριστικές μπαλετικές κινήσεις και τις Ρουβίτσες να ουρλιάζουν – αυτό πλέον είναι κάτι σαν φολκλορικό «πακέτο» – και η Δέσποινα Βανδή, όσο γινόταν πιο λίγο ντυμένη, όπως και η Παπαρίζου. Και από τις πραγματικά φρέσκες παρουσίες, η Demy, με τρία βραβεία να αποδεικνύουν τη δίψα για τουλάχιστον πραγματικά νέα παρουσία στον χώρο.

Οι κυρίες φόρεσαν ό,τι λιγότερο μπορούσαν στη σκηνή, έδειξαν ό,τι περισσότερο γινόταν, η Ελευθερία Ελευθερίου βγήκε με σετ εσωρούχων, κορσέ και σουτιέν κατά τα πάλαι ποτέ μαντονικά πρότυπα, που συντηρούνται με πλήθος παραλλαγών από όλες τις wannabe σταρ στις πίστες.