Ροκ σε βαθμό υστερίας

Μιούζικαλ σημαίνει υπερβολή: Ενας φουκαράς τρώει μαχαιριά στην πλάτη και αντί να πέσει να πεθάνει, αρχίζει να τραγουδάει. Τα μιούζικαλ βεβαίως ήταν και ο τρόπος με τον οποίο ο κινηματογράφος γιόρτασε το πέρασμά του από την εποχή του βωβού στoν ομιλούντα – με το «The jazz singer» το 1930 – και έκτοτε αποτελούσε την αφορμή που χρειάζονταν οι σκηνοθέτες για να αφήσουν ελεύθερη τη φαντασία τους – γιατί στο μιούζικαλ τα πάντα επιτρέπονται. Αυτή η οργιώδης φύση του κινηματογραφικού μιούζικαλ επηρέασε και τα θεατρικά.

Ορίστε ένα παράδειγμα: Ο σκηνοθέτης του «Rock of ages» Ανταμ Σάνκμαν έγινε γνωστός με το κινηματογραφικό μιούζικαλ «Hairspray», το οποίο όμως αποτέλεσε τη μεταφορά ενός θεατρικού μιούζικαλ, που με τη σειρά του αποτελούσε μεταφορά της ταινίας «Hairspray», την οποία είχε γυρίσει ο μάστορας του κακού γούστου Τζον Γουότερς το 1989. Με παρακολουθείτε ακόμα; Ωραία. Γιατί το «Rock of ages» (μεταφορά ενός διάσημου μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ) απευθύνεται μονάχα στους πιο ακομπλεξάριστους των θεατών: είναι θορυβώδες και αστραφτερό σε βαθμό υστερικό. Ενα τέτοιο ξεδιάντροπο φιλμ μπορείς μονάχα ή να το αγαπήσεις (παρά τα ελαττώματά του) ή να το απορρίψεις (εξαιτίας αυτών).

Το «Rock of ages» ξεκινά στο Λος Αντζελες της δεκαετίας του ’80, όπου νεαρά και νεαρός που εργάζονται στο Νο 1 συναυλιακό στέκι της πόλης γνωρίζονται και ερωτεύονται, κυνηγώντας παράλληλα τα όνειρά τους για καριέρα στο heavy rock – και όλα αυτά διανθισμένα με τη μουσική των Whitesnake, Def Leppard, Bon Jovi, Foreigner, Poison, Twisted Sister και λοιπών. Από τα ονόματα των συγκροτημάτων καταλαβαίνετε το κλίμα.

Και μια και η καύσιμη ύλη ενός μιούζικαλ είναι τα τραγούδια του, κάποιος στην παραγωγή θα έπρεπε να είχε δει πως το φιλμ ασθμαίνει όταν κανείς δεν τραγουδά. Το «Rock of ages» σε φρενάρει ακριβώς στη μέση του, εκεί δηλαδή που κάνει μια αξιοπρόσεκτη μπιροκοιλιά (για να κρατήσουμε τη ροκ αισθητική), με τους ήρωές του να πηγαινοέρχονται αναζητώντας την επιτυχία και τον Ντιέγκο Μπονέτα να προσπαθεί να κάνει καριέρα σε boy band τύπου New Kids On The Block όταν ο ατζέντης του τον ενημερώνει πως «το ροκ πεθαίνει».

Προσθέστε όμως στην όλη χάβρα έναν εκπληκτικό Τομ Κρουζ και ξαφνικά η ταινία απογειώνεται: στον ρόλο του ροκ σταρ Κέισι Σταξ ο Κρουζ δίνει μια ερμηνεία που δείχνει πλήρως παραδομένη στον ναρκισσισμό, μέχρι να αντιληφθούμε δηλαδή πως ο ηθοποιός τον χρησιμοποιήσει ως όπλο δραματουργικό για να σμιλέψει έναν απολύτως αξιομνημόνευτο χαρακτήρα. Κι αν η ταινία επικεντρωνόταν στον Κέισι Σταξ, πιθανότατα να είχαμε να κάνουμε με ένα αριστούργημα!

Οπως έχουν τα πράγματα, το «Rock of ages», ευπρόσδεκτα πνιγμένο στην κιθαριστική παραμόρφωση, στα στρας και στο eyeliner, διακηρύττει το άναρχο πνεύμα της ροκ μουσικής, φτύνει τον μικροαστικό συντηρητισμό και παρά τα στραβοπατήματά του υπηρετεί τον ακραιφνώς ψυχαγωγικό του ρόλο μέχρι τέλους. Βαθμοί: 6