Από το Λος Αντζελες στο Μπουένος Αϊρες
«Στα όρια»: Ρεσιτάλ ερμηνείας από τον «κακό μπάτσο» Γούντι Χάρελσον
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά «Στα όρια». Λος Αντζελες, 1999. Ο βετεράνος του Βιετνάμ, Ντέιβ, αστυνομικός στο τμήμα Ράμπαρτ μοιάζει αξιομίσητος από κάθε άποψη: κάνει συχνά κατάχρηση της εξουσίας του, συμπεριφέρεται εριστικά και απαίσια σχεδόν στους πάντες και δείχνει πολύ κοντά στην τρέλα.
Πρόκειται για μια ιστορία που έγραψε ο Τζέιμς Ελρόι (το αστυνομικό αυτό τμήμα κουβαλάει χρόνια μια κακή φήμη και η ταινία είναι αφιερωμένη στα «θύματά» του) την οποία και παρακολουθείς με ανοιχτό το στόμα. Πρώτον επειδή το απίστευτο καστ τα δίνει όλα (Σιγκούρνεϊ Γουίβερ, Ρόμπιν Ράιτ, Αν Χεκ, Στιβ Μπουσέμι – με επικεφαλής έναν Γούντι Χάρελσον πέρα από κάθε κριτική), δεύτερον επειδή η ψηφιακή, αδιάκριτη κάμερα αναπαράγει έναν αιχμηρό ρεαλισμό.
Το φιλμ σού τραβά διαρκώς το χαλί κάτω από τα πόδια – ίσως όμως και να το παρακάνει: στο φινάλε δεν σε περιμένει κάποια αποκάλυψη, παρά ένα μούδιασμα. Βαθμοί: 6
«Μεσοτοιχίες». Δυο ήρωες που ζουν στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο του Μπουένος Αϊρες, βουτηγμένοι στη μοναξιά τους και στις εμμονές τους, σε μια πόλη πολεοδομικά εχθρική, σε μια πόλη όπου ακόμα και οι σκύλοι αυτοκτονούν (η πρώτη, τυχαία «συνάντηση» των ηρώων, ένα πραγματικό σκηνοθετικό tour-de-force).
Το επιμύθιο αυτής της κομεντί όμως; Περίπου μια από τα ίδια: η μοντέρνα ζωή επιβάλλει την κοινωνική μας απομόνωση, η αρχιτεκτονική των μεγαλουπόλεων μας περικυκλώνει και το Internet μας αποτελειώνει. Η ταινία βασίζεται σε μια παλαιότερη δουλειά μεσαίου μήκους του σκηνοθέτη και αυτό φαίνεται: η ρυθμική ανάπτυξη της είναι ελαφρώς… ξεκούρδιστη.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν εδώ αρκετές σκηνές που καρφώνονται στη μνήμη, οι πρωταγωνιστές είναι αξιαγάπητοι και η γεωμετρία της γραφής του κυρίου Γκουστάβο Ταρέτο αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον. Βαθμοί: 5
Google news
