Είδαν τον «Ελληνα Φόκνερ»

«Ο Ελληνας Φόκνερ και η ζωή πέρα από το τέλος (των καρτών ανάληψης)». Με αυτό τον τίτλο δημοσίευσε η ιταλική «Λα Ρεπούμπλικα» δισέλιδη σχεδόν ευμενή κριτική για το βιβλίο του Χρήστου Οικονόμου «Κάτι θα γίνει, θα δεις» (στα ιταλικά: «Qualcosa capitera, vedrai»).

«Διαβάζοντας για την Ελλάδα είναι σαν να διαβάζουμε για το δικό μας μέλλον», λέει η εφημερίδα. Και προσθέτει ότι το βιβλίο αυτό είναι ένα παράδειγμα για το πώς η λογοτεχνία μπορεί να γίνει παράθυρο στην κρίση πριν να γενικευτεί ο πανικός. «Πρόκειται για ένα από τα πιο συναισθηματικά χρονικά για την κρίση που μπορεί κάποιος να διαβάσει από τότε που η Ελλάδα πήρε τον κατήφορο», λέει το δημοσίευμα. Και συνδέει τη θεματική και το ύφος των κειμένων με τη λογοτεχνία των κατεξοχήν εκπροσώπων της λογοτεχνίας της Μεγάλης Υφεσης του 1930, του Ουίλιαμ Φόκνερ και του Τζον Στάινμπεκ.

«Το βιβλίο δίνει φωνή στα θύματα της κρίσης: άνεργους, οικογένειες χωρίς στέγη, πρώην ακτιβιστές που ξαφνικά νιώθουν να έχουν μπροστά τους έναν κόσμο που έγινε ακατανόητος», συνεχίζει. «Βγάζει στο προσκήνιο το δράμα της μεσαίας τάξης που καταρρέει και που της βγάζουν το χαλί της ασφάλειας κάτω από τα πόδια της: της αφαιρούν τα δικαιώματά της και το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης». Είναι ιστορίες, λέει ο Νίκολα Λατζόια στο άρθρο αυτό, που δείχνουν τη ζωή των ηττημένων και το πώς μια ολόκληρη χώρα αντιστέκεται όταν όλα γύρω της καταρρέουν.

Μια φοκνερική ιστορία, λέει ο ιταλός κριτικός, είναι αυτή που περιγράφει πέντε ηλικιωμένους, κουρασμένους και άρρωστους, που κάθονται έξω από μια κλινική ελπίζοντας να βρουν τα φάρμακα που έχουν ανάγκη. Για να μην παγώσουν από το κρύο ανάβουν μια φωτιά, σαν σε αφήγηση του Τζακ Λόντον, και γύρω από τη φωτιά λένε ιστορίες. Σε ένα άλλο διήγημα το θέμα είναι πώς τα παιδιά θα πληρώσουν την κηδεία του πατέρα, ενώ σε ένα άλλο ο σύντροφος μιας γυναίκας δεν έχει λεφτά ούτε για τη βαρκάδα που είχε υποσχεθεί στη σύντροφό του. Αλλά εκείνη του λέει ότι είναι καλός αφηγητής και έχει φαντασία, και του ζητά να της περιγράψει με λόγια τη βαρκάδα που δεν μπορούν να κάνουν.

«Ο Οικονόμου χρησιμοποιεί γλώσσα φτωχή σε μέσα όπως φτωχοί είναι και οι πρωταγωνιστές του. Οι ισχυροί δεν εκπροσωπούνται στις αφηγήσεις του», γράφει η εφημερίδα.

Ο Χρήστος Οικονόμου είναι πολιτικός συντάκτης στο «Εθνος» και το «Κάτι θα γίνει, θα δεις» είναι το δεύτερο βιβλίο του με το οποίο μάλιστα πήρε και το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος – Νουβέλας.

Περιλαμβάνει δεκαέξι ιστορίες – οργανωμένες σαν αρχιπέλαγος διηγήσεων που επικοινωνούν μεταξύ τους, σύμφωνα με τη διατύπωση της «Λα Ρεπούμπλικα» -, ιστορίες που διαδραματίζονται στη Δυτική Αθήνα και στις υποβαθμισμένες περιοχές του ευρύτερου Πειραιά – Καμίνια, Νίκαια, Δραπετσώνα, στο φουγάρο της ΔΕΗ στο Κερατσίνι.

Οπως έχει ο ίδιος υποστηρίξει σε συνέντευξή του, όταν δημοσίευσε το βιβλίο – το 2010 -, ήθελε να γράψει αποκλειστικά για τις χαμηλότερες εισοδηματικά κοινωνικές τάξεις, όχι για τη μεσαία τάξη. Ηδη όμως το βιβλίο διαβάζεται αλληγορικά και για πολλές άλλες κατηγορίες…