Οταν ο σατανισμός έγινε καλτ

Ο Αϊρα Λέβιν (1929-2007) υπήρξε σπουδαίος μυθιστοριογράφος και θεατρικός συγγραφέας και ο Ρομάν Πολάνσκι τον σεβάστηκε απόλυτα κατά την κινηματογράφηση του «Μωρού της Ρόζμαρι».

Υπάρχει κάτι ακόμη, εξαιρετικά σημαντικό, που συνέβαλε στην επιτυχία του βιβλίου. Πρόκειται για την καλή γνώση των πολιτικών διακυβευμάτων της εποχής που διαχέονται στάγδην εντός της πλοκής και δυναμώνουν το αποτέλεσμα καθιστώντας τους ήρωες κοινωνούς των δημόσιων ζητημάτων. Επί παραδείγματι, η νεαρή Ρόζμαρι έχει εσωτερικεύσει τη δολοφονία του Κένεντι και τον επακόλουθο δημόσιο διάλογο, καθώς ο ίδιος αλλά και η Τζάκι εμφανίζονται περισσότερες από μία φορές στα όνειρα και τις παραισθήσεις της. Ο πόλεμος του Βιετνάμ είναι παρών είτε μέσω δευτερευόντων χαρακτήρων είτε του καψίματος των κλήσεων της στρατολογίας. Εχουμε ακόμη την επίσκεψη του Πάπα στον ΟΗΕ και τις ανούσιες επικλήσεις του για ειρήνη, το καθολικό υπόβαθρο της οικογένειας της Ρόζμαρι που την έχει αποκληρώσει για την επιλογή της να αναζητήσει την τύχη της στη μεγαλούπολη και να παντρευτεί προτεστάντη, τις δημοτικές εκλογές, τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και ουκ ολίγες απεργίες που δίνουν τον τόνο τους στην ατμόσφαιρα εξέγερσης της δεκαετίας του ’60, ενώ η Νέα Υόρκη αναδεικνύεται σε παγκόσμια μητρόπολη.

Οταν η Ρόζμαρι και ο φιλόδοξος ηθοποιός σύζυγός της Γκάι επιλέγουν για κατοικία τους ένα δυσοίωνο βικτοριανό κτίριο στα δυτικά του Σέντραλ Παρκ, θα αγνοήσουν τις προειδοποιήσεις περί σατανιστικών επεισοδίων. Οι παράξενοι ηλικιωμένοι γείτονές τους, οι Κάστεβετ, θα τους προσεγγίσουν φορτικά και ο Γκάι θα αποδειχθεί εξαιρετικά ανοιχτός στη συντροφιά τους. Οταν η Ρόζμαρι μένει έγκυος έπειτα από μια βραδιά όπου το ερωτικό παιχνίδι έχει στοιχεία νεκροφιλίας, οι Κάστεβετ θα μεσολαβήσουν στον κατ’ αυτούς καλύτερο μαιευτήρα της πόλης για να αναλάβει τη Ρόζμαρι, θα ποτίζουν καθημερινά τη Ρόζμαρι με ένα ιδίας παρασκευής ρόφημα και θα θεωρούν άνευ σημασίας τους αφόρητους πόνους που νιώθει στους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης.

Αρχίζει να διαισθάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά στη συμπεριφορά των γειτόνων και του Γκάι. Σύντομα θα πιστέψει ότι είναι εντελώς μόνη σ’ αυτή την περιπέτεια και ότι οι σατανιστές θα θελήσουν να της απαγάγουν το μωρό όταν αυτό γεννηθεί και να το θυσιάσουν. Θα θεωρηθεί παράφρων, θα καταδιωχθεί και τελικά θα αναισθητοποιηθεί για να γεννήσει το, όπως πληροφορείται, νεκρό αγόρι της. Μέσα στην απελπισία της θα ακούσει κλάματα μωρού από τη διπλανή πόρτα, για ν’ αποκαλυφθεί εν τέλει ότι η αλήθεια είναι ακόμη χειρότερη: η Ρόζμαρι έχει φέρει στον κόσμο τον γιο του Σατανά. Θα καταλήξει να νανουρίζει το μωρό με λατρεία. Στο κάτω κάτω παιδί της είναι, αν και στον αναγνώστη μένει μια χαραμάδα ελπίδας να μην πρόκειται παρά για ένα κακό όνειρο. Ερμηνεία που επιβεβαιώθηκε με το σίκουελ του έργου που ο Λέβιν έγραψε μετά τρεις δεκαετίες.

Το μυθιστόρημα του Λέβιν παραμένει σταθμός ως ιδιοφυής απογραφή της αντίθεσης στον ορθό λόγο ακόμη και σε κοινωνίες που τον προασπίζονται με πάθος, ακόμη και σε πόλεις που αποθεώνουν την εκκοσμίκευση όπως η Νέα Υόρκη.