Μοίρα και ευθύνη συγγραφέων

Ο Ασουλίν πιστεύει πως οι διανοούμενοι φέρουν ευθύνες για τις συνέπειες των γραπτών τους. Το έχει γράψει και το έχει επαναλάβει όταν οδηγήθηκε στα δικαστήρια επειδή υποστήριξε ότι κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ένα τεράστιο ποσοστό Γάλλων έγιναν καταδότες Εβραίων και δημοκρατικών στους Γερμανούς, ή επειδή υπονόησε ότι η νεαρή σύζυγος του Μπόρχες Μαρία Κοδάμα χειραγωγούσε την κληρονομιά του μεγάλου Αργεντινού κ.ο.κ. Σε τούτο το μυθιστόρημά του που έχει όλα τα γνωρίσματα της κομψά ειρωνικής γραφής του (η οποία αποδίδεται στη μετάφραση) και ενσωματώνει πλήθος αναφορών από την λογοτεχνική και κινηματογραφική κουλτούρα (βλ. τις ταινίες γύρω από γεύματα – καταλύτες: «Η γιορτή της Μπαμπέτ» του Αξελ, «Η διακριτική γοητεία της μπουρζουαζίας» του Μπουνιουέλ, «Η Γιορτή» του Βίντερμπεργκ ή «Η Βεράντα» του Σκόλα) παρουσιάζει τους ανθρώπους του πνεύματος ως εξής: οι πλέον καθαρόαιμοι διανοούμενοι, γνώστες, ευαίσθητοι απέναντι στους μετανάστες ωστόσο α-πολίτικοι είναι ένας χρηματιστής και ένας σύμβουλος διαχείρισης περιουσίας, απόφοιτοι της περίφημης Εκόλ Νορμάλ. Ο μοναδικός συγγραφέας στο δείπνο έχει αποδεχθεί ότι στα περισσότερα τραπέζια της ελίτ είναι διακοσμητικός καθώς τον ρωτούν διαρκώς «εκτός απ’ αυτό, τι δουλειά κάνετε;». Ο Ασουλίν τον παρουσιάζει ως έναν «προμηθευτή άρθρων χονδρικώς, ημιχονδρικώς και λιανικώς» που διαδέχθηκε στη γαλλική Ακαδημία έναν πολύ αξιόλογο συγγραφέα για τον οποίο δεν ένιωθε κανένα δέος. Αρέσκεται, λέει, να παρουσιάζεται πρωτίστως ως αναγνώστης, έχει ριζοσπαστικές δημοκρατικές αρχές, ξέρει να είναι πάντα γοητευτικός κι ευχάριστος, και με αφορμή τη Σόνια δηλώνει πως πρέπει όλοι μας να μάθουμε «να είμαστε προσκεκλημένοι οι μεν των δε».