Χόρεψε «για τη λογική και την τρέλα» με ένα πόδι

Ηξερα πως ο Αλί και ο Χεντί Ταμπέτ είναι για δυο αδέλφια χορευτές που ζουν στο Βέλγιο και έχουν καταγωγή από την Τυνησία και έρχονται στο Φεστιβάλ Αθηνών να παρουσιάσουν την παράστασή τους Rayahzone (αργότερα έμαθα ότι αποτελεί συνδυασμό της αραβικής λέξης ταξίδι και της γαλλικής ανώνυμος τόπος), όμως δεν είχα διαβάσει τίποτα γι’ αυτούς πριν δω την παράσταση.

Κι έπαθα σοκ όταν διαπίστωσα ότι ο χορευτής που βρισκόταν επί σκηνής είχε ένα πόδι. Εκλεισα τα μάτια μου και τα ξανάνοιξα. Το πόδι του χορευτή εξακολουθούσε να είναι ένα. Δυο πατερίτσες – τις οποίες πολλές φορές εγκατέλειψε – το στήριγμά του. Και η μουσική βγαλμένη από τα βάθη της Ανατολής να τον παρασέρνει σε ένα απίστευτο κυνήγι χορευτικών κινήσεων και ακροβατικών.

Στα πέντε πρώτα λεπτά έχω ξεχάσει πως ο Χεντί Ταμπέτ δεν έχει πόδι. Θαυμάζω το πάθος, την ακρίβεια, την ταχύτητα, την τεχνική του. Στο πλευρό του ο αδελφός του Αλί κι άλλος ένας χορευτής, ο Λάιονελ Αμπάουτ. Μοιάζουν οι τρεις τους σαν ένας άνθρωπος με πέντε κάτω άκρα.

Συμπρωταγωνιστές του ανθρώπου που έχασε το πόδι του σε ηλικία 20 ετών λόγω σοβαρής ασθενείας είναι οι πέντε μουσικοί και τραγουδιστές που μαγεύουν με τις μελωδίες τους από τη μουσική παράδοση των Σούφι.

Επισήμως η παράσταση μιλούσε «για τη λογική, την τρέλα και τον θάνατο». Προσωπικά δεν ξέρω και δεν με ενδιαφέρει αν μιλούσαν για κάτι τούτοι οι χορευτές – ξωτικά με τους μάγους μουσικούς τους. Πήρα μαζί μου εικόνες – εμπειρίες και τη φράση που εμφανίστηκε σε έναν τοίχο του σκηνικού: «Είμαστε σήμερα πιο κοντά στην καταστροφή απ’ όσο ο ίδιος ο συναγερμός. Γι’ αυτό και ήρθε η ώρα να βρούμε τη γιατρειά μέσα από τη δυστυχία, ακόμη κι αν μοιάζει με την αλαζονεία του θαύματος».