[Ματιές] Αρρωστοι!

Χειρότερη προεκλογική περίοδο απ’ αυτήν εδώ, δεν θυμάμαι να έχω ζήσει! Και δεν είμαι πρωτάρης. Ψηφίζω από τις αρχές της δεκαετίας του ’50. Σε δημοψηφίσματα, εθνικές και δημοτικές εκλογές. Σε περιόδους ελευθερίας, συγκεκαλυμμένης τρομοκρατίας, απροκάλυπτης βίας. Δυστυχώς, έχουμε γυρίσει στις αρχές του εικοστού αιώνα. Και τρέχουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την άβυσσο. Και δεν εννοούμε να συνέλθουμε. Αμέσως!

Απογοήτευση από τα κόμματα, απογοήτευση από τους υποψηφίους, απογοήτευση από τους δημοσιογράφους. Διαπίστωσα ότι στα περισσότερα πάνελ οι πιο πολλοί συνάδελφοί μου έριχναν συνεχώς λάδι στη φωτιά. Με ερωτήσεις προκλητικές, που δεν απέβλεπαν στην ουσία, αλλά στη σύγκρουση. Φταίει, ίσως και το μέσον. Η τηλεόραση. Στις εφημερίδες τα πράγματα δεν ήταν – και δεν είναι – έτσι. Τα κείμενα, ακόμη κι αν τα χαρακτηρίζει οξύτητα, είναι μετριοπαθή συγκρινόμενα με τον τηλεοπτικό και κατά κανόνα λαϊκίστικο, λόγο.

Τα κανάλια, για να καλύψουν τα προγράμματά τους, χρησιμοποίησαν συντάκτες που αγνοούσαν συχνά τι έπρεπε να κάνουν. Δεν έδιναν, με τα ερωτήματά τους, μα και με το ύφος τους, το πλαίσιο μιας σοβαρής συζήτησης, χωρίς εξυπνακίστικους όρους. Και δεν παρενέβαιναν για να σταματήσουν, εν τη γενέσει τους, τις επικίνδυνες λεκτικές υπερβολές ή διάφορους δηλητηριώδεις υπαινιγμούς. Αλλά το πρώτο λάθος συνίστατο στην επιλογή των προσώπων. Πάντοτε, σχεδόν, εκαλούντο να διατυπώσουν «άποψη» άσχετοι, που όμως θα δυναμίτιζαν το κλίμα.

Φτάσαμε έτσι σιγά σιγά στην παραμονή των εκλογών. Με ξυλοδαρμούς σε ζωντανή μετάδοση, ύβρεις, τραμπουκισμούς σε πανεπιστήμια, γιαουρτώματα και καταβρέγματα. Ξέρουμε όλοι ότι η αυριανή αναμέτρηση είναι η κρισιμότερη των τελευταίων 40 ετών. Την παραλληλίζουν με την αναμέτρηση του ’20. Αλλά ελάχιστοι από τους πολιτικούς μας μάς μίλησαν με απλά και καθημερινά λόγια, για το τι μας απειλεί. Για να το καταλάβει και ο πιο κρετίνος. Οπως ελάχιστοι επίσης μάς μίλησαν ουσιαστικά για την «επόμενη μέρα». Και για το τεράστιο ζήτημα της ανεργίας, που έχει γονατίσει τα μισά ελληνικά σπίτια. Τον νου τους είχαν μοναχά στα «ψηφαλάκια». Αρρωστοι με την εξουσία ώς το κόκαλο!

Φοβάμαι. Και για αύριο και για τη Δευτέρα και για τις μέρες που θα ακολουθήσουν. Η Ευρώπη είναι ένα ηφαίστειο, κοτζάμ Ισπανία καταρρέει και έρχεται και η ώρα της Ιταλίας. Κι εμείς εδώ, ο «υπερήφανος λαός» και οι εκπρόσωποί του, παίζουμε τις κουμπάρες και σκοτωνόμαστε. Και «ο Θεός της Ελλάδας», που τόσοι και τόσοι «άρχοντες» επικαλούνται, αρνείται να βάλει το χέρι του…

ΥΓ: Απόψε η εθνική μας ομάδα παίζει με τη Ρωσία. Στα δύο πρώτα παιχνίδια, με Πολωνούς και Τσέχους, ήταν απερίγραπτη, ιδίως στο α’ ημίχρονο. Γκολ βάζει μόνο σε άδειο τέρμα! Απερίγραπτος και ο Σάντος. Με τον Χαλκιά τερματοφύλακα, τον Νίνη με «τακουνάκια», τον Κατσουράνη στα χάλια του και τον Χολέμπας μια πελώρια τρύπα στην άμυνα! Τι να πω…