Η γατοσύνη των ξένων

Ο Ζάχος δεν ήταν πάντα ο σοφός συγκάτοικος της συγγραφέως του πέμπτου ορόφου, ούτε ο καθ’ έξιν εραστής του πληκτρολογίου και της κόκκινης δερμάτινης πολυθρόνας του καθιστικού της. Στις προηγούμενες ζωές του ο πιο περπατημένος γάτος της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας κούνησε την ουρά του στα παραπήγματα των φτωχών μαύρων της Νέας Ορλεάνης, δοκίμασε τις αντοχές του στη Βενετία την εποχή της πανούκλας, ακόνισε τα νυχάκια του στα πάνω ράφια της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Λονδίνου, αλλά και πάλι δεν είναι ευχαριστημένος. «Χάθηκε να πέσω πάνω στον Μπουκόφσκι; Θα αποδεχόταν πάραυτα την υιοθεσία, θα με είχε περί πολλού προς μεγάλον φθόνον των ερωμένων του και – last but not least – θα έγραφε τα απομνημονεύματά μου στ’ αγγλικά. Θα γινόμουν διεθνώς ευπώλητος και όχι bon pour l’ Orian». Είναι λοιπόν ένας «ψωνισμένος» γάτος;

Τα αιλουροειδή έχουν δικό τους, ιδιαίτερο νταραβέρι με την έννοια της τιμής και καλά θα κάνουμε να μην τα αντιμετωπίζουμε σαν να ήταν συμπλεγματικοί οικόσιτοι σκύλοι. Για τον Ζάχο Ζάχαρη αυτά είναι λυμένα ζητήματα από την εποχή που σκάει σαν χνουδωτό άσπρο μπαλάκι στην αγκαλιά της Δεσποσύνης που τον υιοθετεί. Ανταποκρίνεται στην καλή συμπεριφορά, αγαπάει και συμπαρίσταται, αλλά δεν γίνεται και χαλί να τον πατήσεις. Στην πραγματικότητα έχει όρια και απαιτήσεις όμοια με αυτά που θα είχε ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος, αν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο υπάρχει και κυκλοφορεί ανάμεσά μας. Αυτό θέλει να μας πει, κατά τη γνώμη μου, η Λένα Διβάνη και γι’ αυτόν τον λόγο διαλέγει την πιο πειστική, την πιο ακαταμάχητη συνηγορία.

Από τη συνάφεια του Ζάχου με τους ανθρώπους ξεχωρίζω την εκπόρθηση του γραφείου της συγγραφέως. Οπου ο πολυμήχανος γάτος, με έναν καλά υπολογισμένο πήδο, κουτουλάει πάνω στο χερούλι και ανοίγει την κλειστή πόρτα σημειώνοντας μια ακόμη νίκη επί του ανθρώπινου εγωισμού. «Φοβού τις έξυπνες γάτες, Δεσποσύνη», λέει στην κυρία του. «Μια συνάδελφος που ζούσε με τον Ε.Χ. Γονατά είχε φτάσει στο σημείο να ανοίγει την κατσαρόλα, να κλέβει την κότα που έβραζε μέσα, να την τρώει και μετά να ξαναβάζει το καπάκι ώστε να μην την υποψιαστούν».

Δοκιμάζοντας καθημερινά τη «γατοσύνη» των άλλων, ο χοντρούλης γάτος Ζάχος Ζάχαρης θα ζήσει μια πλούσια κι ελεύθερη ζωή. Ακόμη κι αυτή η «αιχμαλωσία» σε διαμέρισμα και το συχνό ντελίβερι σε σπίτια φίλων μέσα σε καλαθάκια από το petshop θα τον οδηγήσουν σε σημαντικά για τη φύση των ανθρώπων συμπεράσματα και θα τον οπλίσουν με κατανόηση για όσους παρουσιάζουν ελλείμματα φαντασίας και υπερβατικής σκέψης. Μήπως είμαι εγώ, βρε Ζαχούλη; Η απάντηση στις σελίδες της ξεκαρδιστικής αυτοβιογραφίας του. Διαβάζεται απνευστί, υπολογίστε όμως τις συχνές διακοπές από τα γέλια καθώς και το υποχρεωτικό στάσιμο στα εξαιρετικά σκίτσα του Αλέκου Παπαδάτου, ο οποίος το 2008 εικονογράφησε το «Logicomix» του Απόστολου Δοξιάδη με τη γνωστή παγκόσμια επιτυχία. Είθε.