Αγρυπνα βιβλία

Στο διαμέρισμα του Αντούνες, σε μια μεσοαστική γειτονιά της Λισαβώνας, υπάρχουν δύο πανό όπου σημειώνει με μαρκαδόρο τσιτάτα ξεχωριστών μυαλών που τον εκφράζουν σε διάφορες περιστάσεις. Ανάμεσά τους το «Πάντα ρει και ουδέν μένει» του Ηρακλείτου. Αυτός ο συγγραφέας δύσκολων μυθιστορημάτων όπως τα μεταφρασμένα στα ελληνικά (από την Αθηνά Ψυλλιά) «Στου διαόλου τη μάνα» (Εκδ. Πάπυρος), «Η φυσική τάξη των πραγμάτων», «Το εγχειρίδιο των ιεροεξεταστών» ή το «Μεγαλείο της Πορτογαλίας» (Εκδ. Καστανιώτης), σε βομβαρδίζει με φράσεις-κλειδιά από την παγκόσμια λογοτεχνική παράδοση για να εμβαθύνει στην ανθρώπινη συνθήκη. «Το βράδυ που όλα κοιμούνται, υπάρχουν κάποια βιβλία που ξαγρυπνούν. Είναι τα σημαντικά βιβλία, που βρίσκονται σε εγρήγορση, και σε κοιτάζουν». Τέτοια θέλει να είναι και τα δικά του. Οπως το πρόσφατο (2007) «Λεγεών είναι το όνομά μου», ένας καταπέλτης εναντίον του ρατσισμού. Για να το γράψει, ο Αντούνες χρειάστηκε να λύσει πολλούς λογαριασμούς με την οικογένειά του: με τη γερμανίδα γιαγιά που παντρεύτηκε τον βραζιλιάνο παππού, με τον άλλο παππού που υπήρξε Κυβερνήτης της Μοζαμβίκης, με τον νευρολόγο πατέρα που συνεργάστηκε στην «εφεύρεση» της λοβοτομής κ.ά. Διότι το ζητούμενο εντέλει είναι να αναμετριέται κανείς με τους δαίμονές του και να μην τους αποφεύγει.