[Φαινόμενα] Αγρια τηλεοπτικά εγκλήματα

Στην προσπάθειά του να διαλευκάνει εγκλήματα, ο ντετέκτιβ «νέας γενιάς» μετά βίας αποφεύγει τον κίνδυνο να εμπλακεί και ο ίδιος στη νοσηρή ατμόσφαιρα των υποθέσεών του.

Ενα παιχνίδι με τα ανθρώπινα όρια; Μια καινούργια «ματιά» στη διαλεύκανση όλο και πιο άγριων εγκλημάτων που χαρακτηρίζουν την εποχή; Πάντως ο Tom Thorne μοιάζει να οφείλει την παράδοξα τραγική λάμψη του κυρίως στην ερμηνεία του ίδιου του Μόρισεϊ, η οποία μοιάζει να ανανεώνει την «παραδοσιακή» εικόνα παρόμοιων τηλεοπτικών ρόλων.

Ισως όμως και ένα στοιχείο της εσωτερικότητας του ρόλου να είναι και η λογοτεχνική γραφίδα που τον διαμόρφωσε, καθώς ο Thorne είναι ο ήρωας δυο μίνι σειρών – από τρία επεισόδια εκάστη – που βασίζονται στις νουβέλες του Μαρκ Μπίλινγκαμ «Thorne: Sleepyhead» και «Thorne: Scaredy cat» και οι οποίες γνώρισαν ήδη τηλεοπτική επιτυχία από την προβολή τους στη Βρετανία το 2010 και αυτές τις ημέρες (12 και 13 Ιουνίου) προβάλλονται στο αμερικανικό Encore με τη φόρμα μελλοντικής κινηματογραφικής ταινίας και με παραγωγό τον ίδιο τον πρωταγωνιστή Ντέιβιντ Μόρισεϊ.

Ισως αν ο Thorne καταφέρει να πείσει ως σύγχρονος ντετεκτιβικός χαρακτήρας, η σειρά να πάρει τη μορφή των «CSI», όπου πλέον πλήθος υποθέσεων δολοφονιών, οι οποίες προσφέρονται για να αναδυθεί το σκοτεινό δράμα της ανθρώπινης ύπαρξης, μπορούν να ενταχθούν στο concept.

Αλλωστε σε αυτό που ουδόλως πρωτοτυπεί η σειρά είναι στην ηδονοβλεπτική επιμονή στις νοσηρές λεπτομέρειες των εγκλημάτων, που στη σειρά «CSI» συμβολοποιείται και με τη διαρκή χρήση του μικροσκοπίου και της ηλεκτρονικής μεγέθυνσης ανατριχιαστικών στοιχείων. Την ίδια «φιλήδονη» προσήλωση στις λεπτομέρειες του εγκλήματος – πιστό στη φόρμα αυτού του είδους της τρομολαγνικής τηλεόρασης – έχει και το «Thorne».

Εντυπωσιάζει ωστόσο η εικόνα ενός Λονδίνου αφιλόξενου, όπου πλέον οι χαρακτηριστικοί «τόποι του εγκλήματος» δεν είναι τα εμβληματικά Μπιγκ Μπεν και Tower Bridge των ιστοριών του Ηρακλή Πουαρό ή του Σέρλοκ Χολμς, αλλά κτίρια μιας απρόσωπης, απειλητικής αισθητικής, όπως το γυάλινο κατασκεύασμα για το οποίο οι Λονδρέζοι χρησιμοποιούν τη μεταφορά – προφανώς με χιούμορ – Gherkin (αγγουράκι τουρσί).

Οπως κι αν έχει, ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους αξίζει να δει κανείς τη σειρά είναι ο ίδιος ο Μόρισεϊ. Από τους πλέον πολύφερνους ηθοποιούς της εποχής, με τη βρετανική καταγωγή του – γεννημένος στο Λίβερπουλ – να θεωρείται στοιχείο της ερμηνευτικής του ποιότητας, με την πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση στο «Ζωγραφίζοντας με αριθμούς» (1988) του Πίτερ Γκρίναγουεϊ και κατόπιν στο «Waterland» (1992) του Στέφεν Γκίλενχαλς, αλλά και τον ρόλο του εν δυνάμει πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν στο «The Deal» του Στίβεν Φρίαρς να του προσδίδουν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, τις ΗΠΑ, την αύρα ηθοποιού με εσωτερικότητα και μεγάλη ερμηνευτική γκάμα.

Πάντως, ειδικότητά του κατάφερε να κάνει τους ρόλους αστυνομικών ή ντετέκτιβ, καλών, κακών, νοσηρών, οτιδήποτε, αλλά πάντα ιδιαίτερων. Στο κινηματογραφικό Χόλιγουντ βρέθηκε να ερμηνεύει πιο… mainstream χαρακτήρες, όπως αυτόν του «θύματος» της γοητείας της Σάρον Στόουν στο «Βασικό Ενστικτο 2» και τον πρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα στη Χίλαρι Σουάνκ στο θρίλερ «The Reaping».

Τον περασμένο χειμώνα είχε ανακοινωθεί το όνομά του από την παραγωγή του θριλερικού, τηλεοπτικού σουξέ της σεζόν «The walking dead» για τον ρόλο του τρομερού και πιο επικίνδυνου και από τα ζόμπι, του Γκόβερνορ, αλλά παρά τον ενθουσιασμό των φαν της σειράς η δουλειά δεν ευοδώθηκε.

Ο Μόρισεϊ πάντως παίρνει το αίμα του πίσω με τον ρόλο του Tom Thorne. Αυτού του σκοτεινού ντετέκτιβ, για τον οποίο μαθαίνει ελάχιστα το κοινό, μόνο ίσως ότι του αρέσει η μουσική κάντρι και έχει έναν ηλικιωμένο πατέρα που λατρεύει τα πρόστυχα αστεία – είναι η πινελιά ενός ιδιόμορφου χιούμορ που διαπνέει τη σειρά – και ακόμη ότι, όπως όλοι οι ντετέκτιβ στη λογοτεχνία, την τηλεόραση και το σινεμά, διαθέτει εκπληκτική εξυπνάδα και εξαιρετική φυσική κατάσταση.